Klasik Futbol

Ştefan Kovacs & Serpil Hamdi Tüzün...

2012-02-06T20:18:00.000+02:00

Ştefan Kovacs kimdir diye merak edenler olabilir. Rinus Michels'in "Total Futbol" devrimi sonrası, devrimi İspanya'ya taşımak uğruna Barcelona'ya gitmesinin ardından Ajax'ın başına geçen ve iki sezon içinde 2 Şampiyon Kulüpler Kupası, 1 Kıtalararası Kupa, 1 Süper Kupa, 2 Hollanda şampiyonluğu ve 1 Hollanda Kupası kazanan büyük bir taktisyen, daha büyük bir insan ilişkileri uzmanı. Total Futbol'u zivreyi de aştıran adam.

Serpil Hamdi hocayı ise sağ olsun kendi programının adı da Total Futbol olan Ali Ece sayesinde daha iyi bir bilir olduk. Türkiye'yi 93'te ilk gençler şampiyonluğuna götüren, eleğinden 90'larda oynayan onlarca kaliteli oyuncuyu geçiren Serpil Hamdi Tüzün hocanın ne olacağını Kovacs bile görmüş, daha Antalyaspor'un antrenörüyken. (Yukarıdaki yazının son paragrafını okuyun.)

Peki şimdi bu altyapı duayeni nerede? En son Azerbaycan'da görev yapıyordu, şimdi nerelerde bilmiyorum bile. Belki hâlâ oradadır, belki de kimse onun danışmanlığından yararlanmayı akıl edemeyeceği kadar akıl tutulması içinde olduğundan rahatça emekliliğini yaşıyordur. Hem de bütün takımlarımızın altyapılarının iç acısı hali ortadayken hocanın yakasına yapışıp, öğret bize demiyorlardır... "Başarı cezalandırılır bizim ülkede." Bunu kim demişti hatırlamıyorum ama çok da doğru demişti.

Ne İzledik, Ne Gördük? #4

2012-02-02T15:15:00.002+02:00

Ajax - Celtic (1970-71 Sezonu) / Şampiyon Kulüpler Kupası, Çeyrek Final I. Ayak

Wim Suurbier. İlk modern sağ beklerden.

* Gerrie Mühren'in kadife bilekleri olduğunu.
* Rinus Michels isminin "Rinus Mihels" diye, Jock Stein isminin "Cok Ştin" diye okunduğunu.
* Celtic'in efsane kanat oyuncuları Bobbie Lennox ve Jimmy Johnstone'un Ajax defansı karşısında etkisiz kaldığını.
* Vasovic'in Ajax'ın Beckenbauer'i olduğunu, hatta o zamanlar orta sahada oynayan Beckenbauer'in Vasovic'i örenk almış olabileceğini.
* Ajax'ın üç sene önceki şampiyon Celtic karşısında adeta tek kale oynadığını.
* Rijnders'in sıkı derinlenmesine pasları olduğunu fakat bunların isabetlilik oranında çok iyi olmadığını. (Düşünce güzel ekolünden bir abimiz)
* Eskiden herkes durarak oynuyordu" basmakalıp tezinin her iki takım için de geçerli olmadığını, fakat ama takımların çok hamleli savunma yapmadığını. (Pres var, ama faul olabilecek pozisyonlarda müdahele etmemeyi tercih ettiler)
* Geçen sezon Twente'de gol kralı olan Van Dijk'in sisteme uymayışı nedeniyle bu maçta da yedek kaldığını. (Hızlı olmaktan ziyade, vurduğunu atan bir santrafor)
* Önemli pozisyonlarda sahaya dalan fotomuhabirlerin sadece Türkiye'ye özgü olmadığını.
* Maçta 5-6 taç, 4-5 aut olduğunu, topun sürekli oyunda kaldığını.
* Keizer'in Brezilyalılara taş çıkartacak bir çalım sonrasında gelen şutla attığı güzel golü.

Ajax: Heinz Stuy - Suurbier, Barry Hulshoff, Velibor Vasovic, Ruud Krol - Nico Rijnders, Johan Neeskens, Gerrie Mühren - Sjaak Swart, Johan Cruijff, Piet Keizer.
Celtic: Evan Williams - David Hay, Jimmy Brogan, Tommy Gemmell, Billy McNeill - Jim Craig, Tommy Callaghan, George Connolly - Jimmy Johnstone, William Wallace, Bobby Lennox.

Skor: 3-0. (Johan Cruijff, Barry Hulshoff, Piet Keizer)
Teknik Direktörler: Rinus Michels (Ajax) / Jock Stein (Celtic)
Stadyum: De Meer, Amsterdam
Hakem: Antonio Ribeiro Saldanha (Portekiz)

Adaptasyon Budur...

2012-02-01T13:36:00.002+02:00

- Capello, yo man, how you doin? - Cool bro.

Ingo Anderbrügge: "Abanmaca Yok Beyler!"

2011-12-26T23:47:00.003+02:00

Bülent Karpat bağırırdı, "Anderbrüj! Anderbrüj! Çok sert bir şuttth!" (sonunda ses çatallaşır ve o H harfi hakikatten gelirdi ve zaten adı da Anderbürügge diye okunurdu) Anderbrügge maceramız böyle başlamıştı:

Madde 1- Anderbrügge'nin yukarıya doğru kalkmış, dalgalı saçları vardı...

Madde 2- İri baldırları vardı...

Madde 3- O iri sol baldırla çıkardığı sert şutlar vardı.

Ingo Anderbrügge ben daha onu tanımazken ilk maçına 1984'te Borussia Dortmund'ta çıkmış. Nereden tanıyacağım ki, ben zaten 84 doğumluyum. Benim hatırladığım dönem Schalke'deki dönemidir. Anderbrügge dört sene Dortmund'ta kaldıktan sonra 72 maçın ardından Schalke'ye gelmiş, 88 ile 2000 arasında 316 maça çıkmış, 82 gol kaydetmiş.

88'de Schalke II. Bundesliga'dayken üç yılda toplam 36 gol kaydetmiş. Yukarıdaki 82 golün 53'ü Bundesliga'da, 36'sı II. Bundesliga'da yani. 1991'de takım yükselirken, Anderbrügge de takımını taşıyanlardanmış. Tabiî bir çok çocuk gibi ben de sert şut çeken oyuncuların hastasıydım. Koeman, Hami, Anderbrügge familyasından adamlara. Özellikle serbest vuruş oldu mu "aha zımbalayacak" hissiyatını tattıran adamlara...

Bu solak adam genelde sol kanadın ön kısmında (ama sıkça içeri kat ederek) bazen de forvetin arkasında oynardı. Zımba gibi patlatırdı şutu. Tabi diğer şutörlerden daha fazla aklımda kalmasının sebebi de önce Trabzonspor maçları, sonra da Inter-Schalke UEFA Kupası finali ilk maçındaki oyunudur herhalde. Bu bahsettiğim üç maçta da 1,90 boyu, kuvvetli yapısıyla bir türlü düşmemiş, çok diri bir oyun sergilemişti. Hatta bugünkü stereotip futbolcu anlayışına tamamen aykırıydı bu adam. Bugün olsa 1,90'lık adamı asla sol açıkta oynatmazlardı. Finalin ikinci ayağında ise penaltılarda golünü atmıştı ve kupayı Schalke'ye getirenlerden olmuştu. 97'den sonra ise genelde yedek kulübesinde oturmaya başladı. 2000'e kadar sadece 33 maçta forma giymiş. 2000'den sonra ise üçüncü ligde bir sene futbol oynamış ve bırakmış efsane şutör. Ardından Rhein Fire ile ragbi sporuna başlayacak kadar da sağlam bir fizik kondisyonu vardı kendisinin. Ama kazma değildi kesinlikle.

Şimdi ise antrenörlük hayatına atılmış durumda ama küçük takımlardan öteye geçemedi daha. Fakat bir iş daha yapıyor, bir futbol okulu açmış ve geleceğin milli oyuncularını yetiştirmeye çalışıyor.

Radoslav Latal, Marc Wilmots, Jiri Nemec, Michael Büskens ve hatta Eijkelkamp ve de biz Türkler için Hami gibi yıldızların hatırlanabileceği 90'lar sonu Schalke'sinin en akılda kalan oyuncularından biridir Anderbrügge. Fakat onlardan farkı adına beste yazılmasıdır! Şanssızlığı Schalke'nin yükselişinin ancak başlarına yetişebilmesidir. Bir beş yılı daha olsaydı, çok daha iyi hatırlıyor olabilirdik bu adamı ve kendisi de başka başarılar elde edebilirdi. Yine de Schalke ve 8 numara bir araya gelirse, benim de aklıma hep o gelir.

Ali Ece'nin yazmış olduğu şu yazıdan beri aklımdaydı bir Anderbrügge yazısı. Bugüne kısmetmiş. Erhan abiye de yazı okuma şansı olursa, saygılar.

Beşiktaş 3: - Begoviç: 1

2011-12-14T22:50:00.005+02:00

Maçtan önce kendi kendime maçın ortada geçeceğini, beraberliğin gelebileceğini hatta "%51" Stoke'un önde olduğunu düşünüyordum. Tabiî ki bu hazırlıksızlığımdan kaynaklanıyordu. Etherington ve Crouch'un İstanbul'a getirilmediği haberini es geçmiştim... Bununla beraber maç başladığında ilk 11'leri görünce, ibrenin Beşiktaş'tan yana olacağını düşündüm. Çünkü Stoke bu oyuna bu sene başlamamış olmasına rağmen, Crouch sezon başında gelmiş de olsa, bu seneki kurgu içinde çok önemli yer tutuyor. Etherington ise zaten oldukça toptan kaçan takımını, biraz da olsa topla oynatmaya çalışarak teraziye etki ediyor.

Beşiktaş Rüştü ve Pektemek hariç, ideal bir 11'le başladı. Nitekim ilk 20 dakika içinde topu önde tuttular ve birçok pozisyon buldular. Stoke Begoviç'in mükemmel performansı sayesinde oyuna tutundu. Fakat ondan sonraki 25 dakika içinde (Pennant'ın oyuna girişinden itibaren) istediklerini yaptılar. Bunda kâh Holosko'nun Fernandes'in attığı güzel ara pasları beceriksizlikle harcaması, kâh defans oyuncuları üzerine prese başlayan Stoke'un forvetleri etkili oldu. Özellikle üstüne gidildiğinde ne yapacağını şaşıran, baskıya gelemeyen İsmail oldukça zorlandı. İyi bir oyuncu ama bu gibi durumlarda ne yapabileceğini daha iyi etüt etmesinin zamanı geldi de geçiyor. Egemen'e uygulanan baskı ise yine etkili ve zorlayıcı olmakla beraber, Egemen daha iyi durumdaydı. Devre içinde son 25 dakikada işler kötü gitti diyebiliriz. Yenilen gole ise hiçbir şey demiyorum: bir kaleci 25 metreden kontpiyede kalmasın artık!

İkinci yarının tamamı boyunca dominant olan taraf Beşiktaş'tı. Topu kullandı fakat Stoke'un yerleşik sistemine karşı zorlandığı anlar oldu fakat sarf edilen eforun artması iyiye işaretti. Mustafa Pektemek'in girişi özellikle çok şey fark ettirdi. Holosko kadar hızlı olmasa da --ki hızı sadece biraz daha azdır-- topu tutmakta ve kullanmaktaki zekâsı bariz şanslar yarattı. Penaltı anından sonra ise maç koptu. Upson Stoke defansını ayakta tutan isimdi çünkü. Almeida'nın güzel koşusunu da es geçmemek lâzım, bunları daha fazla yapması gerek. Fernandes'in penaltısı ile durum 1-1 olunca oyun kontrolünü Beşiktaş tamamen ele aldı ve güzel bir futbol oynadı. Her şey iyi gitti. Pektemek'in durumu 2-1'e getiren golü gerçekten usta işiydi. Edu, Almeida tarzı sert bir vuruşla 3-1'e uzanınca, bize de keyif almak kaldı.

Carvalhal'ın oyuna müdahaleleri çok yerindeydi. Rüştü tercihi ve Holosko yerine Pektemek'le başlamaması dışında (ki oradaki mantığı da anlayabiliyorum, Holosko sıkça arkaya sarktı ama son pasları atamadı) hatası yoktu. Stoke City eksikleri yüzünden, alışılageldik göze hitap etmeyen ama etkili oyununu bile oynayamadı. Yaptıkları her uzun pas duvar pası olarak Beşiktaş'ın önüne sekti. Begoviç olmasa çok daha beter bir durumda olabilirlerdi. Sonuç itibariyle güzel galibiyet oldu. Bundan sonrası için başarılar.

Bir not da Almeida için, bütün hava toplarını indirmiş olmasına rağmen, biraz da Werder Bremen'deki oyununa yaklaşsa iyi olacak. Uzun süre top sürüp attığı golleri hatırlıyorum da, ya burada ona ısrarla farklı bir "pivot" oynama rolü biçiliyor ya da bu rolü kendi kafasında öyle kurmuş. Almeida aynı anda başka işleri yapabilecek kalitede bir oyuncu. Almeida'nın değişen bu stili kendisine zarar, Beşiktaş'a zarar... Ama bu maçta bu haliyle bile yararlı oldu diyebilirim.

Selçuk Israrı, Alex'ten Sahte 9 ve Sağ Kanatta Bienvenü

2011-12-12T23:13:00.002+02:00

Bariz bir şekilde maçın adamı Stoch'tu

Maç başladığında sıkı bir maç olacağını fakat Bursa'nın kaleye gelmekte zorlanacağını birçok kişi öngörmüştür. Fenerbahçe geçen maçta aldığı ağır mağlubiyetten bir galibiyetle kurtulmak, moral bulmak istiyordu. İlk 11'i gördüğümde anlayamadığım ama şaşmadığım şeyler vardı. Bunlar alışılageldik tercihler Özer ve Selçuk'tu. Kime sorsanız bunlar şikayet eder zaten. Hadi Özer'e tahammül edebiliyorum da Selçuk'a hiç tahammül edemiyorum...

İlk yarı beklediğimin ötesinde "iyi" sayılabilecek bir oyun oynadı Fenerbahçe. Belki de beklediğimin ötesini bulduğu için "iyi" gelmiştir. Serdar Kesimal'ın gelişi muazzam bir olay Fenerbahçe için. Bilica'nın geçen hafta (Galatasaray'ın müthiş oyununa karşın) verdiği maç, Bekir'in de ondan biraz hallice olması defansta as olarak oynayacak bir adam ihtiyacı doğuruyordu. Nemrut'taki heykeller gibi sakallı suratıyla Serdar gerçekten de taş gibi futbol oynadı. Yobo'yu da rahatlatarak daha çok hamle yapma şansını sağladı. Gökhan son haftaların en iyi Gökhan'ıydı, Ziegler savunmada iyiydi. Semih'in ileride top tutması, Stoch'un müthiş oyunu falan da maçın artılarıydı.

Selçuk ise Fenerbahçe'nin top çevirdiği her anda rakibine ikramlarda bulundu. Artık kimse "ama defansta güzel işler yapıyor abi" demesin bana. Tartışmayacağım. Çünkü artık 500 kere izlenmiş, tekrarları baymış bir filmin kritiğini yapmak anlamsız. Selçuk üzerine bir gram pres yediğinde panikleyen, bazen de daha kötüsünü yapıp top ayağında tutup başarısızca perdelemeye çalışan bir adam. Oynadığı alan da çok kısıtlı. Defansif hamlesi kurusun. Defansif hamle sayısı yeterli değil zaten ya, bastığını alma becersine sahip sadece, neyse...

Özer hep elinden geleni yapıyor bence. Ama elinden gelen buysa, takım içindeki adaleti sağlamak için mutlaka kızağa çekilmesi gerek. Mehmet Topuz'un dönüşü ile çekilecektir de.

İkinci yarıda Alex'in yine sahte 9'a geçmesi ve en önde konuşlanıp, Bienvenü'nün kenarı kullanması (hem de bir sağ açık gibi değil de, sağ kanat oyuncusu gibi kullanması) takımı büyük sıkıntıya soktu. Baroni ile Selçuk'un da aynı anda birbirine yakın aralıklarla oynadığı kurgu yüzünden takım geriye yaslandı ve atak bile yapamayan rakibine karşı kontraya yattı. Sonuçta ikinci gol de Alex'in sahte 9'luktan sıyrıldığı anlarda, santra yayının üstünden pasıyla geldi. Bienvenü'nün orta sahaya bu kadar bitişik oynaması sıkıntı. Stoch'un muazzam vuruşu gol olmasa sıkıntı büyürdü.

Ve Emre, artık suyu iyice ısınıyor. Bugün 65-70 dakika gayet iyi oynamasına rağmen Cristian'ı azarladı ve Aykut Kocaman gibi sakin bir adamı dahi çıldırttı. Aykut Kocaman montunu çıkarıp yere fırlatıyorsa artık bir şeyler değişmeye başlamalı. Ayrıca kendini yere atması ve anlamsız isyanları sıkıyor artık.

Bizi iki tehlike bekliyor şimdi. Birincisi, Aykut Hoca'nın deparlı bir oyuncu olmayan Alex'i sahte dokuzda oynatmakta ısrar etmesi ve kanat oyuncusu özellikleri göstermeyen Bienvenü'yü sadece hızlı adam diye bu kadar kanada yakın oynatarak Dia'yı tercih etmemesi. İkincisi ise Mehmet Topuz'un iyileşmesinin ardından Selçuk ve Özer'de ısrar etme ihtimali. Her takım Bursa gibi sıkıntılı bir ofansa sahip değil. Kaldı ki, Turgay olsa, Battala 90 dakika oynasa durum bugün dahi değişebilirdi.

Mevcut koşullarda artık: Volkan / Gökhan Gönül, Serdar Kesimal, Yobo, Ziegler / Baroni, Emre, Mehmet Topuz, Stoch / Alex / Semih ilk 11'i kurulmak zorunda. Bienvenü ise canlı girdiğinde, ya da defansını önde kuran takımlara karşı, ileri uçta iyi bir alternatif olur. Kendini geliştirmesi şart. Tabi bunun da ötesinde tam bir forvet ve dinamik bir orta saha transferi şart gibi. Selçuk'tan tamamen, Özer'den formunu geliştirene kadar vazgeçmek de hiç fena olmaz.

Tim Burton'dan Massimo Taibi

2011-12-12T18:11:00.002+02:00

O zamanlar Manchester United, gerçek Manchester United. Son beş senedeki sıkıcı topunu oynamıyor. 2000'lerin henüz başı. Roy Keane, Paul Scholes, Teddy Sheringham, Ryan Giggs gibi efsaneler, Andy Cole & Dwight Yorke gezici forveti, henüz bir pop ikonu olmamış, en iyi zamanında bir Beckham, Bebek Suratlı Katil; Altın Yedek Ole-gunnar Solskjaer ve bunların arasında bir garip İtalyan Massimo Taibi.

Massimo Taibi, United tarihinin en ilginç denemelerinden biridir. Tim Burton filmlerindeki o yarı-korkunç, karanlık ama aynı zamanda mizahi yapıyı taşıyan bir garipliktir. İngilizlerin en iyi dönemindeki Manchester United'ının kalesine nasıl bir özgeçmişle, ne düşünülerek getirilmiştir hâlâ anlamak mümkün değil. Peter Schmeichel'ın United'tan ayrılmasının ardından Aston Villa'dan Boesnich kaleye getirilmiş, "ya tutmazsa denilerek" yanına bir de Massimo Taibi alınmıştı. Üçüncü kaleci olarak da aslında ikisinden de iyi bir kaleci olan, yılların yeterli görülmeyen yedeği Hollandalı Van der Gouw vardı. Boesnich her zaman kahramansı bir kaleci olarak anılmıştır Ada'da. Avustralyalı eldiven oldukça atılgan bir stile sahipti. Cepheden oldukça kuvvetlidir fakat o da tutmamıştır. Taibi ise muhtemelen iyi bir yedek olur, dönüşümlü olarak ikinci kaleciliği paylaşır düşüncesiyle alınmıştı. Ama Manchester United gibi büyük bir takımın kadrosunda yer alabilmek için ne yaptığını hiç bilmiyorum.

Başa dönelim. Gözden geçirelim. Taibi İtalya'da Licata, Triento gibi ufak takımlarda oynadıktan sonra Milan'a transfer oldu ve hiç maç oynamadan Como'ya gitti. 1992 yılında transfer olduğu Piacenza ise İtalya'nın köklü fakat istikrarsız takımlarından birisiydi. 1997'ye kadar burada iyi bir performans gösterdi. Takımda İnzaghi kardeşler, Cagni, Piovani ve Di Francesco gibi isimler de vardı. Ben bu dönemini hatırlıyorum net olarak (en iyi dönemidir), bana sorarsanız oldukça iyi maçlar çıkarmasına rağmen, büyük takımın kalesine konulsa sırıtacağı açık olarak belli oluyordu. Zaman zaman inanılmaz goller yiyor, saç baş yolduruyor fakat Piacenza'da oynamanın verdiği avantaj sayesinde kurtarışları ön plana çıkıyordu. Hep dengesiz ve ne yapacağı belli olmayan bir kaleci olarak görmüşümdür.

Zaten Piacenza'nın kendisini gözden çıkardığı bir anda kendini Milan'da buluverdi. Veteran Sebastiano Rossi'nin ardında ikinci kaleci olarak düşünüldü gene. Fakat Rossi'nin sakatlıkları yüzünden 17 maç forma giyebildi. O dönemlerde Milan bir futbolcu öğütme fabrikasıydı. Dünya Karması olmaya soyunduğu ve transfer üstüne transfer yaptığı dönemler. Kimler yok ki? George Weah, Patrick Kluivert, Mauruizo Ganz, Zlonimir Boban, Christian Ziege, Dejan Saviçeviç, Roberto Donadoni, Edgar Davids, Andre Cruz, Winston Bogarde, demirbaşlar Costacurta, Rossi, Maldini ve Albertini... Genç yetenek taze Fransız milli İbrahim Ba... Demirbaşlar haricindeki oyunculardan birçoğu başarılı olamadı veya kariyerlerinin kötü dönemlerinden birini yaşadılar o kadro içinde. Milan bu kadar iyi oyuncuyla sezonu 10'uncu bitirmişti. Tabi, Massimo Taibi için harcanmış diyemem çünkü kötüydü gerçekten de. Capello gibi camianın sevdiği adamın kovulmasında da pay sahibidir. 17 maçta yediği 18 gol yemişti.

Uzun lâfın kısası Milan daha sezon sonunda hemen Venezia'ya yolladı onu. Orada iyi bir sezon geçirdi ve ardından da Manchester United. Venezia neresi, United neresi, düşünün. Allah'ın sevdiği kulu olmak lazım böyle bir talih için. Vasat bir performansla iki kere Milan'a transfer ol, ardından kovul ve United'a git...

Daha ilk maçında Liverpool karşısında boşa çıkarak takımına golü yedirdi. Fakat --bence-- şansın da yardımıyla kurtardığı pozisyonlar sayesinde maçın adamı ödülünü aldı. Southampton maçında ise kendi ipini çekti. Souhtampton efsanesi Le Tissier'in 25-30 metreden çektiği tıngır mıngır şutu beşliğinden kaçırınca Ada macerası 4 maçta yediği 11 gol ile son buldu. (Ayrıca linkteki özetin tamamı izlenirse Marian Pahars da hatırlanabilir) Reggina'ya kiralandı ve daha sonra da satıldı. Ardından beş sene Atalanta'da forma giydi, Torino'ya geçti ve Ascoli'de futbolu bıraktı.

Uzun boyu (1.90'mış), orta okul maçlarında kaleye geçen çocuk gibi, siyah eşofmanının üstüne çektiği beyaz çorapları, ortadan ikiye ayrılık saçlarıyla Taibi hatırlanacak bir figür oldu benim gözümde. Bu yazıda yerden yere vurmuş gibi görünsek de, şunu söylemek lazım: Taibi, alt sıra takımlarının azıcık büyük, büyük takımların çok küçük kalecisiydi. Tuttuğum takımın kalesinde olsa yüreğim eksiksiz her pozisyonda ağzıma gelir her an ama başkasının kalesindeyse izlemesi keyifli. Hem dengesiz kurtarışları, hem de bariz hatalarıyla. Ama her şeyden ötesi, o tipi tebessümle hatırlamak büyük keyif. Milan'da, Manchester United'ta onun gibi birini izlemek ilginç. Şu anda dahi İngiltere'de oynamış en ünlü kalecilerden biridir. Kime sorarsanız hatırlar, ama pek iyi şeyler söyleyeceklerini sanmıyorum...

Taibi'yi aklıma düşüren de --bilenler biliyordur elbet-- Football Speak adlı sitedir, güzel yazılar oluyor. İngilizce biliyorsanız takip edin. http://footballspeak.com

-Taibi geliyor abi maça -Hangi Taibi? -Ortaokuldan arkadaş....

Güzel Oyuncak #10

2011-11-30T19:53:00.000+02:00

Bir Maradona oyuncağı daha, bu sefer Napoli yıllarından

Çocukluk Anısı Gary Speed

2011-11-28T17:45:00.005+02:00

Gary Speed. Ne denir ki? 42 yaşında bir can kendine kıymış. İpi boynuna geçirmiş. Önünde koca bir yaşam daha dururken. Belki bir 40 sene daha... Çalışkanlığın ve mücadelenin sembolüydü bir dönemler, neden mücadeleyi bırakmıştır bilinmez...

Hiç unutmam, eskiden Süper Futbol dergisi vardı, haftalıktı. Severdim, o zaman internet falan Türkiye'de var mı, varsa kaç kişide var, emin değilim. Sabin İlie'den gemiler yapardık, Saffet Sancaklı'dan koca bir apartman. Brian Laudrup ise sonsuzluğun nehirleriydi. İşte öyle bir dönemde görmüştüm ilk Speed diye birini. "Speed hmmm..." diye düşünmüştüm iki kırık İngilizcemle, hızlı bir adam olsa gerek. Saçlar dalgalı, yana düşmüş hafif...

Süper Futbol o dönemler sezon başında ekler verirdi. Premier Lig, Bundesliga, Serie A ekleri, içlerinde fikstür, kadrolar ve takımın yıldız oyuncusu. İşte Everton sayfasını açtığımda Speed karşımdaydı. İyi bir kompozisyon. Koşuyor Speed, arkasında bir adam, tribünler ayakta. Fit bir duruş, sıkı bir yüz ifadesi. Orta okula gidiyordum. O zaman ancak özetleri yakalıyorsunuz TV'de. Avrupa Futbolu'nun yükselişiydi Türkiye'de. Her hafta maçlar verilmeye yeni yeni başlıyordu. Verilen maç Everton maçı olmazdı tabi, Manchester veya en iyi ihtimalle Chelsea falan olurdu. Ama dört dev Everton ile oynuyor elbet, o maçlar verilirdi. Everton köklü bir kulüp ne de olsa, büyük takıma karşı tehlike hep.

Speed'i önce özetlerden her hafta takip ettim, sonra maçları izlemeye çalıştım denk geldikçe. Everton'ı izlememin tek sebebi gerçekten o fotoğraftı. Speed'i ilk orada görmüştüm, defterime not almıştım ya, adamı bilmek zorundaydım. İyi mi kötü mü, nerede oynuyor, golcü mü pasör mü... O zaman bir ortaokul çocuğunun düşünebileceği basit denklemlerin hepsi işte. Sınıfın futbol manyağı çocuğuyum. Soran olursa küçük düşmemek lâzım...

En iyi futbolunu Everton'da oynadıktan sonra Newcastle'a geçti. Sol açıktan sol içe evrildi, yıllar ilerledikçe önliberoya da geçti. Hızı ve çalışkanlığı üst seviyedeydi ama göbeğe geçtiğinde pas tekniğinin ve diğer özelliklerinin de hiç fena olmadığını gördük. Leeds'ten sonra en uzun süre oynadığı takım Newcastle'dan Bolton'a geçtiğinde artık yaşlıydı ama yine de Speed'ti. Speed'i biraz düşmüştü sadece. Everton'dan sonra gittiği her takımda kaptanlık yaptı ki, gözümle izleyemediğim Leeds döneminde de çok iyi olduğu dilden dile dolaşır. Ama o küçükken Everton'ı tuttuğu için gözünde Everton vardır hep. Belki de en iyi performansı o yüzden Everton'a denk gelmiştir ve Everton'dan da hiç kopmak istememiştir aslında.

Ve bu güzel adam dün evinde kendini astı. Galler milli takımının teknik direktörüydü. Oyuncuları için bir baba figürü, eski takım arkadaşları için "destekleyici" karaktere sahip, centilmen biriydi. Premier Lig'de 500 maç barajını aşan ilk adamdı. Galler milli takımı son beş maçın dördünü kazanmıştı.

Premier Lig'in birçok takımı ve birçok oyuncu ailesine saygılarını sundular. Arsene Wenger'in sözü onu güzel tarif ediyor aslında: "Bu bir şok elbette. Şahsi olarak onu çok iyi tanımıyorum fakat oyuncu olarak size karşı oynamasını istemezdiniz. Harika bir oyuncuydu. Yüksek çalışkanlıkta, hava toplarında çok iyi ve saha içinde oldukça zekiydi. Menajer olarak Galler'i toparlamaya başlamıştı. Son derece üzücü."

Şu an her neredeyse huzuru bulmuş olsun.

Speed, Leeds taraftarı için de önemli figürdü. Bremner heykelinin
etrafına Gary Speed'i hatırlatan şeyler bırakılmış.

Her neredeysen huzur bul Kaptan.

Cruijff'a Tribünlerden Destek

2011-11-21T09:19:00.003+02:00

"ARKANDAYIZ CRUIJFF"

Cruijff, Van Gaal, Danışman Kurulu ve Yönetim kurulu...

Hepsinden ayrı bir ses çıkıyor bugünlerde. Danışman kurulu Johan Cruijff'un tabir-i caizse kanlısı Van Gaal'ı Genel Direktör olarak atamak ve bir diktatör olarak gördüğü Sarı Fare'yi bezdirmek istiyor.

Yönetim kurulu beraber çalışsınlar diyor.

Cruijff "o büyük işler yapabilir, ama ben burada olmam" diyor.

Danışma Kurulu'ndan Davids bana "sadece siyah olduğum için buradasın" dedi diyor üç ay önceki bir toplantıdan bahsederek.

Altyapı antrenörü eski milli futbolcu Bryan Roy ise "ben Edgar'dan daha siyahım, yaptıkları soğuk savaş oyunu" diyor, taraftar ise genelde "üç ay niye bekledi" diyor.

Cruijff "ben buradayım. Kulübün geleceği tehlikede dişimle tırnağımla savaşacağım" diyor.

Kulüp efsanesi Swart "asla beraber çalışamazlar" diyor.

Altyapı sorumlusu Wim Jonk, Van Gaal gelirse ayrılırım diyor.

Van Gaal ise "Cruijff varsa ben olmam" demişti zaten.

Ve Cruijff "işe bakın ki bu kararı ben Barcelona'ya uçtuktan bir gün sonra almışlar. Bir de e-posta atmışlar 11'de toplantı var diye. Nasıl orada olabilirim?" diyor.

İşler karışık yani. İki büyük adamdan biri olmayacak seneye.

Taraftar ise son maçın 14'üncü dakikasında Cruijff, Cruijff, Cruijff diye bağırarak ve yukarıdaki pankartı açarak safını belli etti... "Arkandayız Cruijff."

Klinsmann: -Ben İnter'deyken... -Nerdeyken? -Inter'deyken...

2011-11-16T03:07:00.002+02:00

Yerde kalan tek el, kaleye yönelmiş bakışlar, kalkan ayak... tamamen kusursuz poz.

*Büyütmek için resme tıklayın.

Johan Cruijff: "Neden Barcelona'ya Transfer Oldum?" [1974]

2011-11-09T12:45:00.002+02:00

SHOOT/GOAL: Johan, bir yılı aşkın bir süredir Barcelona’nın oyuncususun. Müthiş Ajax takımından ayrılman, İngiliz taraftarları şaşırttı. Bu hamleyi yapmanın asıl sebebi ne?

CRUYFF: Profesyonel olduğumdan beri, birkaç yıllığına başka bir ülkede oynamak istiyordum. Meselâ İspanya veya İngiltere’de, müthiş bir tarihleri var. Real Madrid’i Avrupa Kulüpler Kupası’nı ardarda kazandığında izlediğimi hatırlıyorum. O yüzden Barcelona’ya katılma şansı ayağıma geldiğinde, ben de değerlendirdim.

SG: Ajax’a karşı sadık olmadığını hissetmedin mi?

JC: O aralar bazı sorunlar olmuştu.

SG: Meselâ?

JC: 12-13 yıl boyunca aynı insanlarla yakinen çalıştığınızda bazı sürtüşmeler olma ihtimali var. Bu kaçınılmaz bir şey. Ajax’ta, birbirimizi neredeyse her gün görmek zorundaydık ve bu ilişkilerimizi yıprattı.

SG: Aklında bunlar varken, Hollanda milli takımında, eski takım arkadaşlarının bir çoğuyla yine beraber oynaman dikkat çekici.

JC: Aslında değil, artık işler daha iyi durumda. Artık birbirimizi –nasıl diyorsunuz- başka gözlerle görüyoruz. Yetişkin insanlarız ve artık iyi geçiniyoruz.

SG: Birkaç yıl boyunca Ajax’ta antrenörün olan Rinus Michels’in, Barcelona’yı tercih etmende etkisi oldu mu?

JC: Hayır, olmadı. Buna rağmen, onunla tekrar çalığım için mutluyum. İspanya’ya ilk geldiğimde, etrafımda Hollandaca konuşan birisinin olmasının büyük yardım oldu.

SG: Kaç dil biliyorsun?

JC: Dört. Elbette Hollandaca biliyorum. Almanca, İspanyolca ve İngilizce. Fransızcayı da anlayabiliyorum fakat iyi konuşamıyorum.

SG: O zaman İngilizceyle devam edelim. Johan, Barcelona’ya transfer olarak büyük para kazandın ve oldukça paragöz olduğun şeklinde bir ünün var. Bu doğru mu?

JC: Param hakkında konuşanlar sadece gazeteciler. Bazıları ne aldığımı benden bile iyi biliyorlar! Bu işlerimi halledecek bir-iki adamım var, ama ben futbola yoğunlaşmayı tercih ediyorum.

SG: Kayınpederin Cor Coster, aynı zamanda menajerin.

JC: Evet, ve ayrıca çok iyi bir arkadaşım olan Dennis Roach, Birleşik Krallık’taki işlerimi hallediyor. Para meseleleri hakkında bazı şeyler biliyorum elbette, fakat bu işlerin çoğunu bu insanlara bıraktım ve kendimi futbola adadım.

SG: Şimdi bir Barcelona oyuncusu olduğuna göre, üzerinde daha fazla baskı olduğunu düşünüyor musun?

JC: Hiç de düşünmüyorum. Bazı maçlar diğerlerinden daha iyi geçiyor ama baskı hissettiğimi söyleyemem. Barcelona için oynamayı seviyorum. Alelâde bir lig maçında bile stadyumda 70,000 taraftar oluyor. Ajax’tayken 20,000’i bulursak şanslıydık.

SG: Bu da üstünde daha fazla baskı oluşturuyordur?

JC: Öyleyse de, ben fark etmiyorum. Burada futbol oynamaktan keyif alıyorum ve çok rahatım. Ailem stadyuma uzak olmayan bir dairede yaşıyor ve at binilebilecek şirin bir dağın eteğindeyiz. Birkaç hafta önce sizin derginize de çıkmıştık.

SG: Yani form durumundan memnunsun. Şu an Ajax’takinden daha iyi bir futbolcu musun meselâ?

C: Tabi, çünkü daha yaşlı ve daha tecrübeliyim. Tecrübe bir oyuncunun sadece zamanla kazanabileceği bir şey ve İspanya’da oynamak bana bir şeyler kattı.

SG: 27’indesin, düşüş zamanının geldiğini düşünmüyor musun?

JC: Umarım gelmemiştir. Birkaç yıl daha gelişmeyi düşünüyorum. Eğer bu olmazsa çok üzülmem çünkü şimdiye kadar kariyerimde geldiğim noktadan memnunum.

SG: Kendini markaj altında buluyor musun? Kendine isim yapmaya çalışan defans oyuncuları kirli taktikler kullanıyorlar mı?

JC: Markaj altına giriyorum, fakat İspanya’daki futbol kirli değil. Ne Hollanda’daki futbol öyle, ne de milli maçlardaki futbol. Buradaki yaklaşım yetenek üstüne ve İspanya’daki oyuncular kirli taktikler uygulamak yerine, yeteneklerini kullanmayı tercih ediyorlar. Elbette fazla kalkan bir tekmenin üstünden zıplamak zorunda olduğum zamanlar oluyor ama bu tarz olaylar çok az.

SG: Yeni takım arkadaşınız Johan Neeskens, çok fazla agresif olduğu için eleştiriliyor.

JC: Bu saçmalık. O her zaman topa oynar, adama değil.

SG: Feyenoord’a karşı gördüğümüz, Johan (Neeskens) ve milli takımdan arkadaşı Wim van Hanegem bize göre… ne desek… “birbirlerine sataşıyorlardı.”

JC: Hayır, onlar iyi arkadaşlar – saha dışında. Hollanda milli takımında takım arkadaşı olabilirler, ama kulüpler bazında karşılaşırlarsa iyi rakip olurlar.

SG: Pekâlâ Johan, yani sonuç olarak, Barcelona oyuncusu olmaktan mutlusun.

JC: Elbette, kim olmaz ki. İyi bir takımız ve müthiş bir sahamız var. Daha önemlisi, burada futbol çok rekabetçi. Ajax’tayken sadece yarım düzine önemli maç oynadığımız Hollanda’da olduğundan daha fazla. İspanya standartlarında kolay maç bulmak zor. Hiç rehavete kapılamıyoruz. İngiltere’de olduğu gibi ligin dibindeki bir takım tepedeki bir takımı yenebiliyor, bu Hollanda’da çok zor olabilecek bir şey.

(*) 1974 yılında Shoot/Goal adlı İngiliz dergisinin Johan Cruijff ile yaptığı röportajın çevirisidir.

Boban'ın Uçan Tekmesi: Dağılma Öncesinde Yugoslav Futbolu

2011-11-07T16:41:00.012+02:00

Boban'ın, Cantona'nınkinin zıt anlamlısı olan uçan tekmesi

"Yugoslavya dağılmasaydı?" ... "Üf sen de mi?" diyeceksiniz belki. Haklısınız da. Çünkü Yugoslavya dağılmasaydı sorusu, internetin de gelişimi ve insanlar arasındaki fikir alışverişini abartmasıyla çok soruldu. Üç ülkeyi kapsayan karma 11'ler kuruldu, (Slovenya'yı neden hiç saymazlar bilemem, en azından Zahovic'i bir yedeğe ataydınız yahu...) eskilere saygı duruşunda bulunuldu, azıcık Tito'dan azıcık da ırkçılık ve savaştan bahsedildi. Bu yazıda oralarda yaşamış bir ailenin Türkiye'de doğmuş büyümüş çocuğu olarak benim de söyleyeceklerim var.

Yugoslavya Tito öncesinde şiddetli iç savaş yaşamış bir ülke. Nazi işgaliyle ve ardından gelen kaos ortamında, rahmetli dedem Sırp çetniklerin yaptıklarını anlatırdı. Köylerin basılması, basanları takip eden Türk ve Makedon köylüler, dökülmek zorunda kalınan kanlar... Hepsi Tito'nun partizanlarıyla ve daha sonrasında Halk Ordusu'yla son bulmuştu. Baba tarafındaki dedem pek Komünizm yanlısı bir adam olmamasına rağmen Tito'dan her zaman övgüyle bahsetmiştir. Bana "o gelmese bizi keserdi Sırplar oğlum" dediği sayısızdır. Hatta abisinin Tito'yu bir suikastten kurtarması hikâyesi ailede gururla anlatılan ve Tito'nun sevilişini sembolize eden bir olaydır. Tito'nun gelişi ile ortaya konulan güzellikler, maalesef gidişiyle de son bulmuştu. O zamanlar anne ve baba tarafım İstanbul'a geleli çok olmuştu. Annemin söylediğine göre, TRT 1'de Tito'nun öldüğünü duyan ananem hüzünlenmişti divanında otururken. "Ne olacak şimdi oradakiler" demişti dedeme. Tito sonrasındaki süreci işte bu kelime özetleyebilir bile. Ölümünün endişesi olacakların habercisiymiş sanki...

80'nin ardından görüntüde sosyalist kalan, daha önce ABD-Rusya-Avrupa üçgeninde tam bağımsız konumunu dik bir duruşla gösteren Yugoslavya'da sol duyu gitmişti artık. Giderek borçlandırılan Yugoslavya'da bir federal yeniden yapılandırılma lâfı almış başı gidiyordu ki bu aslında ayrılmanın çekinilerek söylenen hâliydi. Bu sefer ülkenin bölünmesini isteyen neo-liberal (ki kapitalizme başka bir isim bulmaktan başka nedir bu?) Avrupa ve kapitalistliğini gizleme gereği duymayan paraya liberal ABD'nin istediği oluyordu. Tabiî ki en az Sovyet destekli Sırplar kadar Hırvatlar da aşırı milliyetçi duygular geliştiriyordu. Alman desteğini arkalarında hisseden Hırvat liderler en az Sırp liderler kadar faşistçe duygularla halklarını yönlendiriyorlardı. Fakat şunu kabul etmek gerekir ki, Sırp liderler daha egolu ve daha aptaldılar. Yem olmayı göze alarak hareketlerini şekillendirdiler. Hırvatlar ise daha politik görünerek, kendilerini beceriksizce maskelediler ama "arkaları sağlamdı." Komünist partiler iktidarları milliyetçi partilere bırakmışlardı bile.

89'da şimdinin savaş suçlusu Slobodan Miloseviç Karadağ'da gizli darbe yapıp yönetimini değiştirdi ve ülkeyi Sırbistan'a bağladı. Aynı zamanda Kosova ve Voyvodina'nın özerkliğini kaldırınca, durum daha da vahimleşti Güney Slavları'nın diyarında. İşte en vahşi dönem gelip çatıyordu. Böyle bir ortamda ırkçılık, milliyetçilik ve düşmanlık kardeşleri birbirine düşürürken, futbolun kardeşlerinin de birbirine düşmemesi beklenemezdi. 1987'de Dünya Gençler Şampiyonu olan Yugoslav oyuncular, sahalarda birbirlerine ırkçı küfürler ediyorlardı artık. Özellikle Sırp ve Hırvatlar arasında yükselen çatışma ortamında suçlamalar karşılıklıydı ve iki taraf da birbirini milliyetçilikle suçluyordu. Ne gariptir ki daha sonra iki taraf da milliyetçiliği kavram olarak da kucakladılar. 89 darbesine karşı Hırvatistan milliyetçiliğini ilk geliştiren ülke oldu. Sığındıkları kavram "ezilen halkın milliyetçiliği milliyetçilik değildir"di. Ardından yönetici Sırp kibri tırmandı. "Hiçbir yere bırakmayız isyancıları" diyorlardı. Sosyalizme daha iyi gözle bakan Muhammed dedemin Sırp asker arkadaşı Sandor gelmez olmuştu Türkiye'ye. Telefonda oğlumu hapse attılar diye ağladığını söylemişti dedem. (olaylar sebebiyleymiş)

1990 sonunda Kızılyıldız son maçını oynamaya Dinamo Zagreb'e konuk olduğunda, maçtan önce vahim olaylar çıkmıştı. Her iki tarafın da aşırı-milliyetçileri iş başındaydı. Şampiyonluğu zaten garantilemiş olan Kızılyıldız kupasını alacaktı sadece, bir formalite maçıydı. Dinamo Zagreb ise ikinci olacaktı. Maç başlamadan önce Zagreb sokaklarında etnik temelli sataşmalar olmuş, Güney Slav halkları birbirlerinin arabalarını yakmış, evlerinin camlarını taşlamışlardı. Kızılyıldız'ın Delije isimli taraftar grubu ki, (liderleri daha sonra bir savaş suçlusu haline gelecek Sırp Kasabı Arkan'dı) sülfrik asitle Zagreb'e gelmişti ki tel örgüleri eritip sahaya dalabilsinler. "Zagreb Sırbistan'ındır" ve "Tudjman'ı öldüreceğiz" sloganları atıyorlardı. Bu sloganlar karşısında kışkırtılan Dinamolu Kötü Mavi Çocuklar kavgaya girişti. Bir saat süren meydan kavgasının ardından 100 yaralı vardı. Olayları durdurmakla görevli polisler ise, görgü tanıklarının söylediğine göre etnik kökenlere göre dayağa başlamıştı.

Böyle bir atmosferde başlayan maçın çığırından çıkacağı çok açıktı ama oyun devam etmeli mottosu, o gün insanlığı yakan motto oldu. Önce tribünler birbirlerine yaktıkları bez parçalarını attılar. Kavgalar sürdükçe, arbede arttı. Dinamo'nun Kötü Mavi Çocuklar adlı grubu sahaya girdiğinde, polisin müdahalesi sert oldu. "Polis, Hırvatları dövüyor" diye düşünen Dinamo Zagrebli oyuncular ise Kızılyıldızlılar'ın aksine sahada kaldılar ve polise karşı tutum sergilediler. Futbol dünyasına Cantona'dan önce Boban'ın uçan tekmesi düştü ve Cantona'nın özgürleştiren tekmesinin aksine, Boban'ın tekmesi esir aldı. (Şeklen tam tersi oldu aslında, ama skor yazarlığına gerek yok) Boban yaptıklarının baskıyla maç sonrasında da yüzleşti ve dilinin altındaki Hırvatistan davasını, Sırp düşmanlığını dile getirdi. Vurduğu polis Boşnak çıkmıştı halbuki! Daha sonrası ise Partizan ve Kızılyıldız'ın Hırvatistan'a karşı birleşmesi (ki 50 yıldır bıçaklı, sopalı kavgaları yapan, birbirlerine hakaret eden adamlardı) dönemin vahametinin görülmesi, milliyetçiliğin nasıl bir düşmanlık aracı haline getirildiğinin gösterilmesi açısından da çok önemlidir.

"Kaptan Zagreb" (Kaptan Amerika adlı bir başka milliyetçi kahramana referans olması ne acıdır!) Boban'ın ceza nedeniyle gidemediği 1990 Dünya Kupası'nda çeyrek final oynayan Yugoslavya, 1991'de Kızılyıldız ile Şampiyon Kulüpler Kupası'na ulaşmıştı. Şabanadzoviç Boşnak, Prosinecki Hırvat, Belodedici Romen, geri kalan herkes Sırptı. Yedekler dahil. Bu elbette, normal sayılabilirdi. Kızılyıldız'a aklı selim tüm Yugoslavlar sevinmişti. Ama sadece birkaç ay sonra hepsi lânet edecek ve bu güzel Kızılyıldız, ırkçılık kavramını aşıp faşizmin kalesi haline gelecek, Partizan'ı da daha fazla Sırp olma yarışına dahil edecekti. Tabi sadece Kızılyıldız'ı ve Sırpları suçlamak yersiz. Herkes kendine milliyetçi bir kale inşa ediyordu Yugoslavya'da. Sırplar Kızılyıldız'a, Hırvatlar Dinamo Zagreb'e, Slovenler Olimpiya'ya sırt vermişlerdi. Boşnak ve Makedon takımları ise ülkelerinin politik duruşu gereği daha gevşek birlikteliği savundukları için nispeten temiz kalmışlardı.

Çok net hatırlıyorum, ayrılma sonrasında Dinamo Zagreb ismini Croatia (Hırvatistan'ın İngilizcesi) Zagreb'e dönüştürmüş, ulusal kahraman Boban gibi bir başka Hırvat yıldız Prosinecki bu takımda forma giymişti. Daha diğer eski Yugoslav ülkelerinden bir diğerinde Sırp Kasabı Arkan, Obilic'i kurdu ve başkan oldu. Lazetic'li kadrosuyla şampiyonluğa uzandı. Milliyetçiliğini Nazizm seviyesine çekti. Yugoslav liginin yerini alan Sırp, Hırvat ve Boşnak ligleri hiçbir zaman iyi takımlar çıkaramadılar. Şu an en fazla beş senede bir Şampiyonlar Ligi'ne girebiliyorlar. Slovenya Ligi'nin zaten esamisi okunmuyor. Boban ise attığı tekmeyle Yugoslavya'yı yıkanlardan olurken, diasporik bir rahatlıkla savaşı televizyonundan izliyor, parasını kazanıyor ve belki de "iyi ki kaçmışım oralardan, ucuz atlattık" diyordu.

Binlerce Hırvat ve Sırp asker, birbirlerinin kadınlarına tecavüz etti. Sıkıldıklarında ve vahşet dolu gözlerini kan bürüdüğünde, sıra Boşnaklara ve Arnavutlara geldi. Bunlara yıllarca sessiz kalan Avrupa ve ABD, Kosova sonrasında "artık bu kadar da olmaz" dedi ve Slobodan Miloseviç savaş suçlusu ilân edilip yargılandı. Kana doymayan Arkan baltayı taşa vurdu ve Interpolce ve Miloseviç sonrası hükümetçe insanlığa karşı işlediği suçlar nedeniyle aranırken suikaste kurban gitti. Süreçte Hırvat liderler hiç de ilginç olmayan, beklenen bir şekilde savaştan yakalarını sıyırdılar ama ilk Hırvat Cumhurbaşkanı Tudjman'ın yönetiminde yapılanlar kardeşi Gestapo tarafından öldüren bir adamın yapacaklarından çok ötede Naziceydi.

Savaşı ve Güney Slavlarının insanlıkla imtihanlarını bir yana bırakmak mümkün olmasa da, sportif açıdan bakılırsa, ben, o güzel 87 takımını, yani Saviçeviç, Mijatoviç, Boban, Prosinecki, Boksiç, Jugoviç, Şabanadzoviç ve nice kaliteli oyuncuyu daha uzun süre bir arada izlemek isterdim. Bugünkü eski Yugo ülkelerinin yeni oyuncularından bir 11 yapmak yerine, onları 40 yaşına kadar izlerdim.

Fransa'nın Son İkinci Forveti: Christophe Dugarry

2011-10-22T16:17:00.005+03:00

Fransız futbolu 82'de dördüncü olduğu Dünya Kupası'nın ardından 84'teki Avrupa Kupası'nı Platini'li kadro ile alıp, 86 Dünya Kupası'nda bu kez üçüncü olduğundan beri bir başarı kazanamıyordu. O dönem Tigana'lı, Six'li, Fernandez'li, Giresse'li altın jenerasyon işte. O dönemlerden 1994'e kadar Fransa büyük forvet sıkıntısı içindeydi. Papin milli takımın tek kaliteli forvetiydi adeta. (Cantona daha çok orta sahada oynuyordu) Fakat onu destekleyecek bir ikinci forvet bulmakta zorlandılar hep. Bu sebepten dolayı 1990 ve 1994 Dünya Kupaları'na da gidemediler. Aynı şekilde 1988 Avrupa Kupası'na da gidemediler ve 1992'de de gruptan çıkamadılar. İşte 1994'te Dugarry'yi bulmuşlardı. Bordeaux'un genç yıldızı, fuleli adımları, güzel çalımları, az gol atmasına rağmen yaptığı asistlerle bu pozisyon için ideal adaydı.

Kariyerine 1988'de başlamıştı. Bixente Lizarazu ile birlikte A takıma çıktıklarında az süre almıştı. 1990-91 sezonuna gelindiğinde ise takımı küme de düşmüştü. 1992-93'de takım tekrar birinci ligdeydi. Ama takıma önemli bir oyuncu da katılmıştı. Cezayirli bir genç: Zinedine Zidane. Daha sonra Fransa milli takımının da değişmezi olacak bu üçlü Bordeaux'u eski günlerine döndürdüler. Takım ligi üçüncü bitirdi, Dugarry ise 6 gol kayderken, asistleriyle ön plandaydı. Bordeaux UEFA'da üçüncü tura kadar çıktı. Ertesi sezon ise Dugarry 8 gol kaydetti ve ilk kez milli takıma çağırıldı. Avustralya'ya karşı 1-0 kazanılan maçta forma giydi. 1994 Dünya Kupası'na gidemeyen Fransa'nın yeni kadrosunda artık sıkça yer bulmaya başlayacaktı.

1994-95 sezonunda 9 golle ligi tamamladı. Hızlı ve kıvrak çalımları ile asistlerine devam etti. UEFA'da iyi iş yapamadılar ve ikinci turda elendiler. 1995-96 sezonunda sakatlıklar yakasını bırakmadı. Bordeaux formasıyla sadece 16 maça çıkabildi ve 4 gol attı. Fakat UEFA Kupası'nda Bordeaux çok iyi maçlar çıkardı. Sırasıyla Vardar, Rotor Volgograd, Real Betis, AC Milan ve Slavya Prag gibi takımları eleyerek finale Bayern'in karşısına çıktılar. Dugarry ilk maçta sakatlığı nedeniyle oynamadı ama ikinci maçta oynadı. Sonuç yine de değişmedi. Bayern 2-0 ve 3-1'lik sonuçlarla kupaya uzandı. AC Milan maçında attığı iki gol ise (bir tanesinin asisti Ahmet Çakar'dır - Zidane'ın serbest vuruşu Çakar'ın kafasına çarpıp Dugarry'nin önüne düşmüştü) Dugarry'ye Milan'ın kapılarını açıyordu. Aynı şekilde Zidane Juventus'un, Lizarazu ise Athletic Bilbao'nun yolunu tutacaktı... Bordeaux üç Fransız milli oyuncusunu böyle kaybetmişti işte. Bir de üstüne Ajax'a dönen Hollandalı Witschge vardı tabi.

Milan'da tek sezon kaldı Dugarry. Roberto Baggio ve George Weah gibi kendinden daha kaliteli forvetlerle rekabete girdi. Buna karşın geneli sonradan girdiği 25 maçta 5 gol atarak Euro 96'nın yolunu tuttu. Fransa milli takımının turnuvadaki ilk golünü attı. Gruplar sonucunda Fransa lider olarak çeyrek finale çıkıp orada da Hollanda'yı penaltılarla eledi. Yarı finalde ise bu kez penaltılarla elenerek evine döndü. Dugarry tüm maçlarda forma giydi ama asli görevi olan asistçliğini konuşturamadı. Çünkü Fransa'nın golcü sıkıntısı sürüyordu. (Loko istikrarsızdı, Djorkaeff santrafor oynamazdı. Zaten daha sonra sürekli orta sahada oynamaya başladı.) Fakat bu takım 1998'de kupayı alan takımın öncüsüydü.

Fransa'nın bu ilerleyişi ve Milan'daki kısa parlamaları Dugarry'nin Barcelona'ya transferine yeterli oldu. 1997-98'unda Katalan devinde sadece 7 maçta forma giydikten sonra aynı sezon içinde ülkesinin devi Marsilya'ya transfer oldu. Sakatlık sorunu yaşadı, 9 maçta 1 gol atarak yarı devreyi böyle bitirdi. Fransa milli takımı antrenörü Aime Jacquet'nin güvendiği futbolculardan biri olan Dugarry'nin 1998 Dünya Kupası'na uzanması da zorlu bir dönemin ardından gelen başarı oldu. Kupa başlangıcında önce Ligue 1 gol kralı Stephane Guivarch'ı tercih etmişti Jacquet. Daha sonra da yeni parlayan Herny ve Trezeguet ikilisini sıkça kullandı. Final maçı hariç ilk 11'de çıktığı tek maç hariç oyuna dahi girmedi. Final maçında ise etkili bir futbol ortaya koydu ve kupayı kaldıranlardan oldu.

Artık Marsilya mesaisi yoğunluk kazanıyordu ama Marsilya iyi gitmiyordu. Kadrosundaki iyi oyunculara rağmen kulüpte garip şeyler dönüyordu. Dugarry bir buçuk sezon daha oynadığı Marsilya'dan eski takımı Bordeaux'a döndü. Dugarry'nin Marsilya'dan ayrılma sebebi ise hain bir yönetici oyunu sonucunda, taraftarların kulübü basmasıydı. 2000 Avrupa Kupası'nı alan kadroda da yer aldı. Fakat iki maç üst üste burnunda patlayan toplar, sakatlanmasına neden oldu. Tek golünü Hollanda'ya karşı attı. Final maçına da ilk 11'de çıkmıştı.

Bordeaux'ta dört sezon daha forma giydi. Oyun açısından iyi, ama gol açısından kısır sezonların ardından Birmingham ile Premier Lig'in yolunu tuttuğunda 30 yaşında idi. İki sezonda 30 maça çıktı, 6 gol attı. SC Katar'a imza attı fakat hiç maça çıkmadan Benfica'dan gelen teklifi de reddedip kariyerini noktaladı. Yıl 2005, yaşı 33'tü. Fransa ile 55 maça çıkmış ve 8 gol atmıştı. Daha çok eleme maçlarında forma giymesi ise bana hep ilginç gelmiştir.

Hiçbir zaman golcü bir oyuncu değildi hatta ikinci forvet olsa dahi daha çok gol atması gereken oyunculardandı. Fakat hızlı ve seri koşuları, kıvrak bilekleri ve ani yön değiştirişleriyle Fransa adına başka şeyler sunuyordu Dugarry. Genelde sağlam yapılı ve atletlerden oluşan zanaatkar Fransa'ya kendi çapında bir sanat getiriyordu. Hep sevdiğim bir oyuncu olmuştur. Sakatlıktan yana biraz daha şanslı olsaydı kaderi daha başka olabilirdi. 97 ile 2005 arası sadece iki sezonda 20 maçı ucu ucuna geçebilmişti çünkü. Zaman zaman Zidane'ın kan kardeşi kontejanından Fransa milli takımına girdiği iddia edilse de, bu, oyuncuya büyük haksızlık olur. Fransa adına hep kulübeden girip sonuca etki eden altın yedek olmuştur. Sakatlık sorunu ve dolayısıyla istikrarsızlığını kabul etmek gerekir. Fakat ne derler; form geçicidir, klas kalıcı. Fransa'da onun stilinde bir oyuncu daha gelmedi daha sonra, takımın hücumu tek tipleşti.

Başarıları

Fransa Milli Takımı ile 1 kez Dünya Kupası (1998)
Fransa Milli Takımı ile 1 kez Avrupa Kupası (2000)
Fransa Milli Takımı ile 1 kez Konfederasyon Kupası (2001)
Bordeaux ile 1 kez UEFA Kupası Finali (1995-96)
Bordeaux ile 1 kez UEFA Intertoto Kupası (1995)
Bordeaux ile 1 kez Lig Kupası (2002)

Milli Takım: Saha İçi Mevzuları

2011-10-11T02:29:00.002+03:00

BİRİNCİ BÖLÜM

Bir önceki yazıda asli sorunun taktik falan olmadığını söylemiştim. Ama taktiğin de iyileştirilebileceği ortada. Hiddink'ten ne bekliyoruz diye sormuştum? Bunun cevabı bugün için ekol da değildi, turnuva da değildi. Sadece daha iyi oynayan bir milli takımdı. Ne kadar desteksiz ve üstün körü bir ifade gibi görünüyor değil mi? Ama durum bu.

Hiddink'in bazı tercihlerini anlamakta güçlük çekiyorum. Üstelik "Hiddink sana hesap mı verecek?" diyorlar bana. Daha önce Fatih Terim, daha önce Ersun Yanal, ondan önce Şenol Güneş (ki Hakan Şükür toleransı dışında hiçbir hatası yoktur) ondan önce Mustafa Denizli hepsi köküne kadar eleştirildi. Hiddink'e bu adamlara yapılan yapılmıyor, burasını görmek lâzım. İyi ki de yapılmıyor. Çünkü adamın kariyeri, bir yerde parmağını ağzına götürüyor ve sus işareti yapıyor. Fakat Hiddink'in yanlışlarını da görmek lazım. Hadi yanlış demeyelim de, başka yerden baktığım şeyleri anlatayım diyelim. Herkesin aklındaki futbol aynı değil şüphesiz çünkü.

Kalede Volkan terchine diyecek bir şey yok. Son iki maçtaki performansına rağmen bu ülkenin en iyi kalecisi. Sağ bekte Gökhan da kötüydü son maçta, ama evet doğru tercihti. Gelelim Servet'e. 2008 yılında da çok beğenmezdim, fakat o Servet'in kadroya alınmasına aklım ererdi. Şu an Servet, belini dönene kadar mevsim değişiyor. Çok ağır. Hava toplarının önemi ise gün geçtikçe azalıyor futbolda. Norveç bile yerden oynamaya başladıysa, tek özelliği hava topları olan Servet'e gerek yok. Kaldı ki Servet artık iyi bile zıplayamıyor.

Egemen tercihi doğru tercihtir ama sol bekte Hakan Balta? Bunu sadece "demek ki savunmaya önem veriyor" diyerek geçebilir miyiz? Hayır. Aklında iyi bir futbol olduğu müddetçe Hakan Balta'yla sol beki kapatamazsın, ancak Balta'dan iyi bir stoper olacağını düşünüyorum. Çünkü Hakan yarı sahayı geçmeden oynar. En iyi devrinde bile böyleydi bu.

Son üç maçtaki Selçuk Şahin veya Sabri tercihleri. Önce Selçuk... Servet için söylenecek şeyler Selçuk için de geçerli. Çok ağır. Oyuncu üstüne gelirse top basıp yüksek ihtimalle alıyor, doğru. Bu sizin için yeterli mi? 10 m2 içinde oynayan bir adamın sağlaması böyle mi oluyor? Ya da defansa yardımcı oluyor deniyor. Ben de halısahadayken yorulduğumda defansa dönüyorum. Dinlenmeye. Selçuk bunu çok yapıyor. Busquets örneği veriyorsanız da çok yanılıyorsunuz. Busquets'i dikkatle izleyin. Defansın göbeğine kaynadığı zamanlara bakın. Ya yerini daha ilerideki bir arkadaşı almıştır, ya da takım çok kontra yemiştir. Yerleşik oyunda, merkez defans kendi asli yerini bırakıp üçlenmemeli.

Sabri'ye geleyim. Adam sağ bek, suç bulmam performansına. Orta sahada oynatırsan pas trafiğini kestin bir kere. Neuer 14 olumlu pas, Sabri 11 olumlu pas yapmış. Almanya maçında golde yana verdiği üçüncül (asistin asisti) pas ve yine Hamit'in pozisyonunda verdiği boş üçüncül pas sizin için yetiyor mu gerçekten? Yani pas yüzdesi bu kadar düşükken, top çalma sayısı yetersizken ve orta sahada oynamanın dinamizmini öldürdüğünü görüyorken (Sabri sahayı geriden görmesi gereken bir oyuncu ve dripling yerine pas vermeyi gerektiren bir pozisyonda oynaması performansını yarıyarıya düşüyor, pozisyonunu korumak için de daha az koşu kulvarını kullanıyor) neden orada oynatalım ki? "Hiddink öyle düşünmüyor." Biliyorum. Hiddink'in Sabri'yi yanlış yorumladığını düşünüyorum. "Yaratıcı stili vardı" demesinden belli.

Milli takımın hücum organizasyonunu Selçuk'un Burak'ın koşu yoluna attığı paslar olmaktan çıkarılması elzem. Bunun için Hamit daha sakatlıktan çıkar çıkmaz ilk 11'deydi. Doğru hamle. En azından sorumluluk alan yapısı, şut vurma cesareti vardı. Aksi takdirde Selçuk, Burak'ı kaçırmazsa gol atamayız. Kaldı ki bunu çok etkin bir şekilde yapıyorlar ama durumu buna bırakmak olmaz. Bunun için Burak'a yakın oynayacak oyuncular, skor da bulan oyuncular olmak zorunda. Fakat bu oyuncuları bulmak zor. Gol atan kaç türk oyuncu var, Gol Kralığı tablosuna bakın. Forvetler dahi yabancı. Elimizdekini geliştirmek zorundayız. Arda şu an bunu yapamıyor, ama yapabilir. Çok fazla dripling Burak'ı öldürür. Bunun için milli takımın dizilişini değiştirmek gerekiyor. Oraya da geleceğim. Umut kanatta etkisiz kalır. (Geçen maçta olduğu gibi, oynatacaksanız Burak'la yer değiştirmek zorunda)

İKİNCİ BÖLÜM

Kalede Volkan'ı, sağbekte Gökhan Gönül'ü, stoperde Egemen'i doğru tercihler olarak söylemiştim. Ülkede bir sol bek sıkıntısı yaşandığı gerçek ama Hakan Balta'ya da muhtaç değiliz. İsmail Köybaşı hücumda çok iyi, ama defansta sıkıntılar yaratıyor. Yine kadronun bir duruma göre tercih edilen bir elemanı olabilir. Ama Kayseri'den Hasan Ali ışıl ışıl parlıyor. Stil olarak bir yumuşak ama mücadeleci olmadığı söylenemez. Totalde Hakan'dan daha iyi bir seçenek. Hadi o olmadı diyelim, yetersiz buluyorsunuz diyelim, Özgür Çek daha diri bir oyuncu ve sol bek özelliklerini daha iyi karşılayacak stilde. Onu alırsınız, hatta ben önce onu denerim. Stoper meselesi bundan böyle Ömer Toprak'ın daha çok oynamasıyla çözülecek gibi, olumlu ama geç kalınmış bir hamle. Kaldı ki Ömer olmasa da Serdar Kesimal (bu maçta sakattı eyvallah) Serdar Aziz, İbrahim Öztürk de iyi tercihler. Gökhan Zan'ın hâlâ milli takıma çağırılması akıl almaz.

Orta saha tercihleri içinde Mehmet Topuz'un kadroya dahi alınmaması çok büyük skandal ki, bana göre ilk 11'in değişmez oyuncusu olmalı. Çünkü Mehmet hem orta da oynadığında, hem de kanatta yer aldığında aynı mücadeleyi bıkmadan gösteriyor ve dinamizmi bir türlü sönmüyor. Hem içe hem dışa kat edebiliyor. Hem yatay-hem dikey aksiyonlarda rol alıyor. Bu çok önemli. Sağlam bir Mehmet Topuz milli takımın bankosu olmalı. Karşı tez ise Hiddink beğenmiyor mu olmalı? Senin gibi düşünmüyor. Her şeyi kestirip atan bu sözle tartışma olmaz, tartışma olmazsa gelişim olmaz. Mehmet Topuz iyi oyuncudur bunu ben tartışmam. "O da benimle tartışmıyordu he mi?"

Yine Sabri'nin yerine oynayacak Necip ter türlü daha iyi tercihtir. Dinamizm için oynattığı söylüyor Hiddink. O zaman Topuz, Necip ve Olcan daha iyi tercihler. Sabri'nin Gökhan'ın önünde oynamasını kabullenebilirim. Mehmet Topal da maçına göre şans bulabilir. Sabri kadar dinamik olmasa da müdahalelerde daha iyi. Nuri'nin gelişi Sabri'nin orada oynama ihtimalini kaldıracak büyük ölçüde evet ama standart hatasını görmek lâzım.

Mehmet Topuz-Arda-Burak şeklinde kurulan bir forvet hattı (aslında tek forvete ortadan iki destek, Mehmet orta sahaya daha yakın) daha iyi olabilir. Nuri'nin ve Selçuk'un bu üçlünün koşu yoluna atacağı paslar tehlikeli olur. Mehmet, daha ofansif bir görev alabilir, diğer görevlerini aksatmadan. Kullanılması gereken onun girgin oyun yapısı. Ayrıca joker niyetine de kullanılır. (sağ kanat, sağ iç, önlibero, çok sıkıntı olursa-sakatlık falan- sağ beke yedek) Alternatif önerim ise üçlü bir şekilde Burak ve Arda'yı dış forvete alıp (Burak buradan da iyi pozisyonlar bulacaktır) Turgay Bahadır'ı forvetin göbeğine koymak. Bir üçgen şeklinde sıralanacaklar. Üçgen pozisyona göre uç değiştirecek. Böylece Burak'ı Turgay'la kaçırabilme ihtimaliniz de doğar. Çünkü Turgay açıklı ayaklı oyuncu. (Adım stilinden bahsediyorum, sırtı dönük de oynayabiliyor. Yavaş değil, hava toplarında iyi) Bu bir ihtimal tabi.

25 kişilik kadromu çağırıyorum o zaman:

Kaleciler: Volkan (FB), Tolga (TS), Sinan (Liege)

Defans: Gökhan Gönül (FB), Sabri (GS), Egemen (BJK), Özgür Çek (Ankaragücü), Hasan Ali (Kayseri), Ömer Toprak (Leverkusen), Serdar Aziz (Bursaspor), Serdar Kesimal (FB)

Orta Saha: Emre (FB), Selçuk İnan (GS), Mehmet Topuz (FB), Mehmet Topal (Valencia), Hamit (Real Madrid), Nuri Şahin (Real Madrid), Gökhan Töre (Hamburg), Mehmet Ekici (Werder Bremen), Arda (Atletico Madrid), Necip (BJK), Olcan (Gaziantep)

Forvet: Burak (TS), Turgay (Bursaspor), Semih (FB-kim ne derse desin, kötü durumda da olsa, gol şansı yüksek bir santraforu stepnede bekletmek iyi fikir)

Not Almanya maçı özelinde, Tolga, Serdar ve Nuri sakattılar. Emre ve Hamit sakatlıktan yeni çıkmıştı.

Kimler asla olmamalı?: Selçuk Şahin, Gökhan Zan, Servet, Özer.

Kimler şu anki performansına göre olmamalı?: Hakan Balta, Giray, Sercan, Yekta.

Kimler duruma göre alınabilir: Yukarıdakiler + Alper Potuk, Caner Erkin, Cenk Gönen, İbrahim Öztürk, İsmail Köybaşı, Ersan Gülüm (sakatlıktan iyi kurtulursa bankom olur benim), Mehmet Aurelio, Serkan Balcı, Umut Bulut, Onur Kıvrak, Tunay, Mevlüt, Orhan Gülle, Engin Bekdemir, Mert Günok, Tuncay Şanlı (delici koşu yapan oyuncular gerekli oluyor)

Sakatlıklar harici ideali şudur bence.

-------------------------------------Volkan----------------------------------

------------------Ömer Toprak----------------Egemen-----------------------

Gökhan G.--------------------------------------------------------Özgür Çek

--------------------Emre Belözoğlu------------Selçuk İnan-------------------

-------- Mehmet Topuz -----------------Nuri---------------------------------

-----------------------------------------------------------Arda---------------

---------------------------------------Burak----------------------------------

Almanya maçı ise şuydu:

-------------------------------------Volkan----------------------------------

Gökhan G ---------Ömer Toprak----------Egemen --------------Özgür Çek

------------------------------------------------------------------------------

-----------------------Mehmet Topuz----------------Seçluk İnan-------------

-------Gökhan Töre----------------Hamit-------------------------------------

-----------------------------------------------------Burak---------------------

---------------------------------------Turgay----------------------------------

Fikir jimnastiği işte. Villas-Boas'çılık... Böyle oynanırsa herkesi ezer geçer miyiz? Hayır. Hiddink bu takımı seçse bile, teknik disiplinden kopabilir oyuncular. O da bunun olmaması için şu an çaba sarfediyor. Ama yanlış araçla, doğru amaca gitmek gibi oluyor. Böyle daha iyi bir takım oluruz. İhtimal arttırırız.

Guus Hiddink, Futbol Anlayışımız ve Pozitif Ayrımcılığımız

2011-10-10T03:11:00.002+03:00

Şimdi söyleceklerimi dün yazabilirdim ve Azerbaycan maçından sonra da yazabilirim. Ama bunu da yapmak istemiyorum. Şimdi söyleceğim ki bir değeri olsun.

Yazdığım şeyler Almanya maçıyla ilgili olmayacak çünkü. Almanya şu an dünyanın en potansiyelli takımı. Yenilmemiz şaşılacak şey değil. Kendimizi dev aynasında görmeye gerek yok. Hiddink elindeki en iyi opsiyonları da kullansa muhtmelen 10 maçtan 8'inde kazanamazdık. Hatta kadrodaki yanlış tercihlere rağmen, bazı oyuncularımızın doğru oyunlarıyla gole kadar doğru şeyler yaptık. Taktik de doğruydu. Almanya'ya karşı önde basarsanız, darmaduman eder. Ama tartışmaların Almanya maçından sonra çıkıyor olması, milli takıma dair genel kanılarımıza karşı bir anti-tez oluşturmamalı.

Bu bir "Hiddink gitsin" yazısı değil. Ona benzer bir giriş oldu farkındayım. Hiddink'in ne hocalığı, tartışılır ne de yapmak istedikleri. Hiddink de hatasız değil ama giderse hiçbir şey daha iyi gitmeyecek. Şu anda da bu kadar üzgün olmamın sebebi, daha iyiye gitmiyor olması üzerine Hiddink'ten beklentilerimiz sebebiyle. Biz ona daha büyük yetkiler vermiştik beynimizde. Taraftar olarak tüm takımda taş taş üstünde bırakmasa eyvallah derdik. Belki federasyonun beklentileri farklıydı bilemiyorum, ama teknik adam isteklere göre değil, olması gerekene göre hareket etmelidir. Piontek'i bu yüzden baş tacı yapıyoruz hâlâ.

Ama o mesaisini aksattı. Bunu söyleyene itiraz edemem. Kimse de etmesin. Almanya'da İngiltere'de oyuncuların Türkiye'yi seçmesi için çok ciddi çalışmalar yaptığında helâl olsun demeyi bildiysek, şu maçtan dört gün önce Türkiye'ye gelmesini ve bunu "federasyona masraf olmasın" diye yaptığını söylemesini de kabullenmek olmaz. Türkiye ligindeki maçların kaç tanesinde milli takım antrenörünü görüyoruz Allah aşkına?

Her kötü olayı Oğuz Çetin'e yüklüyoruz. Bu tabiî ki bir dış görü, varsayım. Koskoca Hiddink'in ipleri Oğuz'a devrettiğini düşünmüyorsunuz herhâlde? Fakat Hiddink ülkeyi hâlâ tanımıyor, bunu görmek lâzım. Oğuz Çetin'i sadece tanıdığı için istedi. Nasıl bir teknik adam olduğunu biliyor muydu meselâ? Fenerbahçe'deki performansını? Yaptığı çok temel yanlışları? Oğuz, Hiddink'i parmağında falan oynatmıyor. Burada anlaşalım. Fakat fazla güvendiği de ortada. Takımına dört yıldır Oğuz'un kin tuttuğu Mehmet Topuz'u çağırmamasını nasıl açıklamalı? (1 kere çağırıldı galiba sadece) Ya da en son iyi topunu Kalli döneminde oynamış Servet'in hâlâ bel kemiği sayılmasını? 2008'deki Servet değil bu. Hiddink nasıl bunu göremez? Sabri'nin bu pas yüzdesiyle, hem de defansif olarak da pasif kaldığı orta sahada sakatlıklar harici oynamayacağını nasıl göremez? Selçuk Şahin ve Hakan Balta tercihlerini? Doğru amaca yanlış araçlarla ulaşmaya çalışmasını? (Burayı uzatmak istemiyorum çünkü ayrı bir post daha düşünüyorum kimlerin olmaması gerektiği üzerine, orada bahsedeceğim.) Son derece yanlış tercih edilmiş, 3 oyuncu bazı takımlarda çok şey değiştirir.

Maalesef Hiddink, Ersun Yanal'ın A Milli takım antrenörüyken yapmaya yeltendiğini, Rijkaard'ın Galatasaray'da yaptığını yapmıyor. Üstelik elinde ikisine göre de çok daha iyi alternatifler ve kredi var. Bu iki adamın devrimsel girişmleri karşı-devrim tarafından başarısızlığa uğratıldı ama en azından denediler. Hiddink'in kovulma gibi bir endişesi de olamaz ki... Çekinmesi gerekecek hiçbir şey yok.

Oyuncularımız sistem nedir bilmiyor, bir çoğu sahada duracakları yeri dahi bilmiyor. Bunları hepsine harfi harfine anlatmak gerek. İşleyiş böyle gelişti Türkiye'de. 18 yaşındaki oyuncu gibi anlatmak gerek bazen. Çark böyle döndü bugüne kadar. Her maçta defans ile orta saha kopuyor, forvet de onlardan kopuyor. Milli takımımızın ofansif taktiği Selçuk'un Burak'a attığı koşu yoluna paslardan ibaret. Bunun belli bir etkinliği var, ama tek yol bu olursa ne olur? Defansif olarak bir taktik bile yok. Servet ve Egemen'in kalecinin beş metre önüne kadar kümelenmesinden ibaret. 5 oyuncu iyi oynasa, 5'i kötü oynuyor. Bunlar, onu seçseydi-bunu seçseydi demekle aşılacak şey değiller elbette. Hiddink böyle taktik vermez biliyorum. Aklındakini hiçbir defa oynatamadığını da çok iyi biliyorum. Fakat bizde böyle. Aklındakini oynatabilmek için başka bir ülkede olduğundan daha fazla çaba sarf etmelisin. 70'lerde yapılan Cruijff'un bir röportajında okumuştum. Aynen bunları söylüyordu. Dünya futbolunu takip eden herkes bunu bilir.

Hiçbir maçta doğru dürüst bir futbol görmedik. Sadece plansız olarak Azerbaycan'a yenildiğimiz söylenebilir. Ama bu yüzeysel kaçar. Ya Kazankistan'a son dakikada atılan gol, temposu Fiat Biss süratinde olan Avusturya'ya karşı alınan beraberlik ve gruptaki iddialı takımlardan daha az gol atmamız? Fatih Terim döneminden beri işleyişte hiçbir şey değişmedi ki.

Burada bir numaralı suçlu işleyiştir, doğru. Zira makine yamuk dönen bir çarkla dönüyor. Ama o çarka çomak sokmak da asli görevdir. Biz, Hiddink'ten Piontek'imiz, Löw'ümüz olmasını bekliyorduk. Her şeyden o sorumlu şu an kağıt üzerinde. O çok iyi bir makine ustası olup, sadece kasasını gördüğü bir makineyi çözmeye çalışan bir adam gibi şu an ve ona makineyi anlatan usta da yanlış anlatıyor. Ama iyi bir usta kimin makineden anladığını da anlamalı, yoksa ustalık görevini yerine getiremez ve bu başkasının suçu da olmaz. Daha çok mesai ister Türk milli takımı bu açık. Umarım turnuvaya gideriz ve oyuncularımız ile hocamız daha çok birlikte kalarak doğruya daha çabuk ulaşırlar. Herkes biliyor ki, turnuvada bu kötü topu oynamayız. Ama olay burada değil. Olay çabalamakta, doğru futbolu düşünmekte.

Battal Maier

2011-10-03T13:36:00.001+03:00

Allah Allah deyip geçer Sepp Maier, oy oy...

Yeni Blog: Moon Station Z

2011-09-28T20:45:00.003+03:00

Twitter'dan falan duyurduk fakat buradan duyurmayı unutmuşuz. Sonuçta twitter kullanmayan insan sayısı çok fazla. Neyse. Sinema-Müzik-Edebiyat-Kitap ekseninde yayınlar yapan proje olarak;

Moon Station Z'i açtık. Kim kim mi açtık?

Stalker blog'dan Stalker
Lappappa blog'dan Lappappa
Fever Pitch Blog'dan Can
Adı bizde saklı arkadaşımız Ezeli Mağlup
Bu blogdan ben Kaan Kavuşan

Biraz film eleştirisi, biraz kitap tanıtımı, müzik hakkında yazılar okumak isterseniz bekleriz. Ayrıca zaman zaman konuk yazarlarımız da olabilir. Bekliyoruz.

Alex de Souza'yı Kullanabilmek.

2011-09-14T01:04:00.001+03:00

Yıllardır Fenerbahçe'de oynayan kaptanın doğum günü bugün. Yani 14 Eylül. Zaman zaman alkış tutmuş ama zaman zaman da kızmışımdır Alex'e. Şimdi geriye çekilip, geniş açıdan bakmanın zamanıdır.

Alex Fenerbahçe'ye geldiğinde yıl 2004'tü. Daha önce Brezilya milli takımında, Cruzeiro'da ve ondan önce de Palmeiras'ta izlemiş ayılıp bayılmıştım. Parma'da başarısız olması dahi gözüme batmamıştı, genç sayılırdı, bir kötü tecrübesi olsa ne olurdu ki?

Geldiği ilk sezon oldukça memnundum Alex'ten. O ileri futbol zekasını, milimetrik paslarını, yönetim yeteneğini göstermişti. Fakat Daum'un beyin çıkmazları içinde tek açar olmaya başlayınca, koşmamaya başladığını düşünmüştüm. Alex pasımı atarım, işimi yaparıma dökmüştü biraz işi. Zaten rakipler de ona ayrı önlemler alıyorlardı. O aktif olmayı değil, diri kalmayı tercih ediyordu. Zira rakipler de artık sistemi çözmeye başlamıştı ve bu, önümüzdeki sezon başımıza belâ olacaktı. Son haftadaki Denizli maçıyla şampiyonluk gelebilirdi kabul, Alex istastikleri parçalamıştı kabul ama bir şeyler eksik gelmişti. Takım iyi oynamamıştı. Her şey Alex'in üstüne kurulmuş, o işini hayli hayli yapmıştı ama bu durum sıkıntı veriyordu bana.

Facianın ardından gelen Zico, takımı idare eder bir görüntüyle şampiyon yaparken, Alex prensliğini ilan etmişti tabiî ki. 19 golle gol kralı oldu ama bu koşmamazlık durumunu da iyice abartmıştı. Ertesi sezon ise aynı durumu devam ettirirken, özellikle Şampiyonlar Ligi'nde bambaşkaydı, ilk geldiğindeki Alex'ti resmen. O zamanlar çıkmıştı "Brezilyalılar maç seçiyor" lâfları. Bu yine üzüntü veriyordu bana. Çünkü mükemmel olmasa bile mükemmeli yapmaya çalışan adamlar istiyordum.

Aragones ve ikinci Daum dönemlerinde ona olan inancımı gerçekten kaybetmiştim. Rakipler onu durdurunca takımı durduruyorlardı. Daumla iki kere çalışma şanssızlığı nasip olmuştu. Belki kendisi de psikolojik bir motivasyon bulamıyordu daha fazla hareket etmek için. Onu böyle de seviyorlardı, böyle de tapıyorlardı. Ben ise plaket verilsin ve gitsin artık, diyordum arkadaşlarıma, eşe dosta.

Aykut Kocaman geldiğinde benimle aynı şekilde düşündü. Yedek kalmak, iki büyük adam arasındaki çekişmeler bambaşka bir Alex doğurdu. Bana sorarsanız, Fenerbahçe'ye geldiğinden beri en iyi oynadığı sezonu buydu. Alex'e bir motivasyon olan bu anlaşmazlık, oyuna biraz daha katılan, arkadaşlarını biraz daha tempoya zorlayan bir Alex izlememize neden oldu. Alex bavullarını dahi toplamıştı, fakat bugün iki adamın da egolarının esiri olmadığının en büyük göstergesi bugünkü Alex'in pres yapmaya çalışan görüntüsüdür. Etrafındaki yük azaltılan Alex'in yapabileceklerinin görüntüsüdür. İyi ki doğdun kaptan. Böyle devam edersen en az iki sene daha oynarsın, beni de iki sezon önce söylediklerim için daha fazla utandırırsın.

Bu arada Simon Kuper'in "futbolda antrenörün etkisi %15'i geçmez" fikrini de fena hâlde yanlış anlıyoruz galiba. Daum & Aragones ve Kocaman Alex'leri arasındaki %200'lük farkı nereden açıklayacağız o zaman?

Pele: "Yazık Bu Bacaklarda Daha İş Var"

2011-09-13T00:50:00.001+03:00

Nur içinde yat asıl Kral

Meksika 70'e gitmiştik. Brezilya turnuvaya özel olarak hazırlanıyor, bütün Meksika "Mehiko, Brazil" diye inliyordu. Brezilya, İngiltere maçını izlemeye Mexico City'e gittik ama oteller dolu. Metin ile yer ararken, Meksikalı ailelerin evlerini motel gibi kullandığını öğrendik. Kaldığımız evin sahipleri çok iyi insanlardı. Kahvaltı ve yemeklerden para almıyorlardı. "Türk turistler gelmiş" diyen bizi görmeye gelen İngilizce bilen mahalleli aracağılıyla anlaşıyorduk. Bir ara bir baktım Metin yok! Nerede bu adam bakınıyorum etrafa. Dışarı bir çıktım, Metin çocuklarla top oynuyor, birçok genç yaşlı Meksikalı onu izliyor. Hayran kalıyorlar çalımlara şutlara. Bir samimiler ki sormayın. Sonra onu da basın mensupları için düzenlenen maça çağırdılar. Pele falan izledi. Maç sonunda "Şimdi oynamıyor musun?" dedi. Metin "hayır" dedi. Pele de "Yazık, bu bacaklarda daha iş var" dedi... (Halit Kıvanç)

Daha önce yazmış olduğum profil için buradan buyurun.

Rensenbrink ile 74-76 ve Schwarzenbeck Üzerine

2011-09-08T12:15:00.001+03:00

Rensenbrink, Anderlecht müzesinde

Soru: 1974 Dünya Kupası'na döndüğümüzde, Hollanda'nın çok fırsat kaçırdığını söylemek mümkün mü?
Cevap: Maçların çoğunu domine ettik ve böyle olunca çok pozisyon yakalanır tabi. Ama daha fazla gol atmamız gerekiyor muydu? Bilemiyorum. Bu takım, muhtemelen futbol tarihinin en eksiksiz ve dengeli takımıydı. Daha iyisini yapabilir miydik, zannetmem. Finali saymıyorum. (Gülüyor)

Soru: Bild'in şu ünlü havuz olayında sizin de adınız geçmişti, değil mi? [1]
Cevap: Tabiî ki, olduğu an ben de havuzdaydım. Buna karşın pek bir şey de olduğu yoktu. Biz rahatlamak için havuza gitmiştik ve birkaç kadın beliriverdi, hemen havuzda bize yanaşmaya başladılar. Ne yapabilirdik ki? Gidin buradan diyemezdik. Bu Bild'in bir oyunuydu ve aslına bakarsanız hiçbir şey olmadı. Fakat basın bunu şişirdi de şişirdi ve karılarımız tedirgin olup bizleri aramaya başladılar. Hiç eğlence yoktu yani, hepsi büyük bir kurmacaydı.

[1] 1974 Dünya Kupası finalinden önce Bild'in tertiplediği iddia edilen olay.

Soru: Finalde tam sağlıklı değil miydiniz?
Cevap: Brezilya'ya karşı oynanan maçta sakatlanmıştım, ama cumartesi günü olduğunda yüzde yüz iyi durumdaydım. Her şeyi yapabiliyordum ve doktorlar fit olduğumu söylemişlerdi. Bu yüzden oynadım, ama devre arasında Michels'e artık pilin bittiğini söylemek zorunda kaldım. Artık oynamak istemiyordum. Sakatlık nüksetmişti, ne yapabilirdim ki?

Soru: 1976'da Anderlecht ile Bayern'e karşı Süper Kupa maçı oynadınız. Anderlecht 4-1 kazandı ve siz de iki gol kaydettiniz ve maçı domine ettiniz. Schwarzenbeck'ten intikam alındı mı?
Cevap: Hayır, özel bir şey yoktu. Alman takımının en zayıf halkasının Schwarzenbeck olduğunu düşündüm ve onu oyundan düşürmek o kadar da zor olmadı. Sonuçtan memnundum, fakat biz zirvemizdeydik, Bayern biraz düşüşteydi.

Soru: O yıl Beckenbauer, Avrupa'da Yılın Futbolcusu ödülünü kazandı ve siz ikinci oldunuz...
Cevap: Beckenbauer gerçekten de seçkin bir oyuncuydu, her şeyi yetenekleri dahilinde çözmeye çalışırdı. Onu takdir ederdim. Hiç Almansı oynamıyordu. Onu severdim, bir de Overath'ı. Harika oyunculardı. Ama ne Batı Almanya'yı ne de diğer takımları takip ettik. O günlerde kiminle oynadığınızı ve nasıl oynadıklarını umursamazdınız. Biz oyunumuzu oynadık ve onlar da bize uymak zorunda kaldılar. Hâlâ çok fazla futbol izlemiyorum, buna karşın Ballack en iyi oyuncularından biri. O da hiç Almansı bir oyuncu değil. Hollandalılar'ın çoğu Almanlar'dan nefret eder, ama bende hiç öyle bir şey yok. Azim ve disiplinlerine hayranım. O zaman Hollandalı oyuncuların çoğunun, Almanlar'la bir alıp veremediği yoktu. Galiba Johan Cruijff ve Benckenbauer o ara ahbaptılar bile.

Soru: Paul Breitner Hollandalılar tarafından sözlü tacize uğradığını söylemişti.
Cevap: Öyle mi? Bunu duymamıştım. Ama ben sol açıktım, Breitner de sol bek. Van Hanegem veya Suurbier'in ona bir şey deme ihtimali de yok değil... (Gülüyor) Ama ikisinin de Almanca bildiğini hiç sanmıyorum! (Kahkaha atıyor)

Röportaj tarihi: 1 Eylül 2009

Kaynak: worldcupblog.org

Çeviri: Kaan Kavuşan

Johan Cruijf Röportajı II. Bölüm: "Rosell Nasıl bir Kulüp İstiyor ki?"

2011-09-07T11:40:00.002+03:00

Bu sefer eleştirilerden Rosell payını hayli almış

Röportajın ilk kısmına buradan ulaşabilirsiniz.

Bir yıl önce, onursal başkanlık nişanını iade ettiniz. Daha sonra da işleri düzeltmek için Rosell'le bir toplantı yaptınız, ama soğukluk hâlâ devam ediyor ve Camp Nou'ya gelmiş bile değilsiniz.

Hayır bir kere dahi stada gelmiş değilim. Öyle ki, kurumsal boyutta, yaptıkları pek az şeyi beğeniyorum. Bir uzlaşma yolu göremiyorum ve garip şeyler oluyor. Meselâ geçen yıl, maaşını dahi ödemeyediklerini söyleyerek Chygrynskiy'yi 15 milyon euro'ya sattılar ve şimdi ise tüm çekişkilere rağmen iki oyuncuya 70 milyona yakın para harcadılar. Para yok diyorsanız, para yoktur ve bunu kabulleniriz, ama işte bu hareket pek tutarlı değil.

Ama şimdi kulüp Katar Vakfı sebebiyle daha fazla para elde edecek, tabi bunun önce kuruldan geçmesi gerek.

Forma reklamlarından hoşlanmadığımı zaten söyledim, buna rağmen bir şey yapmak gerekiyorsa, yapılır. Ama gerçekten bu kadar acil bir durum varsa, o zaman niye bu işi bir yıl önceden yapmadılar? Onlara göre işler bu kadar kötüydü ya? Neden diğer şubelere böyle yapıyorlar? [1] Kulüp bu parayla mı kurtulacak? Anlayamıyorum. Küçük bir hayal gücüyle diğer branşlardaki bazı şeyleri düzeltebilirsiniz, meselâ Gamper kupasından gelen gelirlerin bir kısmıyla. Napoli buraya bedavaya oynamaya geldi çünkü. Şimdiden masrafını çıkardınız bile. Şubelerin anlamı nedir? Barcelona'nın bir kulüpten ötesi olduğunun göstergesidir. Yönetimdekiler külüple duygusal bağları olan insanlar. Her zaman hislerden ve hassaslıktan bahsediyorlar fakat bazı hareket ve kararlarıyla aslında kendi kendilerine ihanet ediyorlar.

[1]: Rosell'in zarar ettirdiği gerekçesiyle Barcelona Spor Kulübünden, diğer şubeleri (basketbol, voleybol, amatör sporlar) ayırmak istemesini kastediyor.

Sizin vakfınızla da sorunları var.

Evet. Kulüp marka imajını geliştirmek için genişleme aşamasında - Bill Gates ve vakfıyla yaptıkları işbirliği ya da Sharika ile olanlar bunlar. Bana göre harika şeyler. Ama burada, yani Katalunya'da hiçbir şey yapmıyorlar. Katalunya'daki işleri yapan vakfıma [1] bağış yapılmıyor, neden bu oyunu oynayalım ki o zaman? Bu iki yönelim arasında bir tutarlılık görmüyorum.

[1] Cruijff Vakfı, Katalunya bölgesindeki gençlerin eğitimine katkıda bulunan, özellikle de engelli çocuklara yardımlarda bulunan, eğitim bursları veren bir vakıf.

Vakfınıza ödeme yapılmaması kulübün finansal haklarına korumasına ve bu anlaşmanın Joan Laporta günlerinde imzalanmış olmasına dayalı gibi.

Tamam, ama sözleşmemiz var. Ben işleri eskiden anlaştığımız gibi yürütmeye devam ediyorum ve bu cebimden çıkıyor. Rosell'in benimle bu konuyu konuşmak istediği okudum, ama henüz böyle bir şey olmadı - ne onunla konuştum, ne de başka biriyle. Mazeretler uydurmaya devam ediyorlar, ama hiç kayda değer bir şey yok. Eğer işleri farklı yürütmek istiyorsa, bir şey yapsın, bir şey desin, ama bu engelli çocuklara yalan söyleyemeye devam edemezsiniz. Bu tarz bir yardım Barcelona gibi bir kulübün sorumlulukları arasında. Örnek olmanız gerek ve örnek olmak sürekli şunun bunun eksiliği hakkında ağlanmak ve kendinizden öncekinin yaptıklarını eleştirmek değildir.

Ama bu savaş devam ediyor. Laporta ve yönetim kuruluna karşı bir borç soruşturması var.

Evet, evet. Herkes onu eleştiriyor ama şimdi aldığınız bu kupaları, o zaman onun yaptığı iyi işlere borçuyuz. O zaman böyle davranmanın ne âlemi var? Cidden anlayamıyorum. Yıllardır kulübün içinde olmama ve şutların nereden geleceğini artık bilmeme rağmen, benim için bile net değil bunlar.

Neden ki?

Çünkü garip şeyler görüyorum. Neyi mi kastediyorum? Meselâ Katar Vakfı işi, Rosell'in orada geniş çevresi ve işleri olduğu biliyorum ve çok zengin bir ülkeden bahsediyoruz. Hiçbir şeyi umursamazcasına diğer şubelere yaptıklarına bakın. Ne kadar borçta harçta olduğumuzdan ve ekonomik konulardan bahsediyor. Ne hedefliyor ki, bir gün Barcelona'yı şahsi bir şirkete çevirmeyi mi?

Bu pek olası görünmüyor.

Ben pek emin değilim. Peki hangi tarafa yöneleceğiz? Rosell nasıl bir kulüp istiyor? Burada anlaşılmayan ve şüphe uyandıran şeyler var. Bir şirketi satmak isteseydiniz ne yapardınız? Alıcının ilgisini çekmeyen şeyleri elerdiniz. Diyelim ki, Katar Vakfı alıcı. Kulübün diğer şubeleri onların ilgisini çekmiyor. Aynı zamanda kulübün vakıfları da. Zaten kendi vakıfları var çünkü. Bunlar hoş düşünceler değil ve böyle olduğunu da söylemiyorum ama anlayacağınız onlanlar tüm bunların altında başka bir şey olduğunu düşünmenize sebep oluyor.

Guardiola ile olan ilişkiniz, bu durumun aykırılığına rağmen bozulmadan devam ediyor. Birlikte golf oynuyor, yemek yiyor ve sık sık konuşuyorsunuz...

Evet, bu durumun diğer durumla bir bağlantısı yok. Biz arkadaşız. Ne denebilir ki? Düşündüğümü ondan saklayabilir miyim? Kendimi ondan saklayabilir miyim hiç? Eğer bir soru soruyorsa, neden ona cevap vermeyeyim ki? Absürd olurdu. Onunla arkadaş olmak bana büyük gurur veriyor.

Kupa sayısında sizi geçti bile... 12'ye 11.

Bu bana daha büyük gurur veriyor. 15 yıldır çalışmıyorum, beni daha da ünlü etti. O zaman benim prestijimi daha da yükselten birini nasıl kıskanabilirim ki? Daha ne isterim? Bundan daha da iyisi, bu felsefenin ayakta kalması ve onun yaymakta ısrar ettiği güzelliğin ilgi çekmesi. Tabi biraz da bu küçük serserinin dikkat çekmesi. (Gülüyor) Dünyanın neresinde olursanız olsun, bir gazete aldığınızda Barcelona'nın harika tarzı hakkında bir yazı ve içinde benim ismim oluyor. Pep beni daha da ünlü yapıyor. Böyle işte...

Kesinlikle. Guadiola ile olan bu ilişkiniz, El Periodico'ya neden haftalık değil de, aylık yazmaya karar verdiğinizin de sebeplerinden biri.

Her zaman yazdıklarınızı yanlış yorumlak isteyen insanlar var. Pep'in işine karışmak ve her hafta takım hakkında ne düşündüğümü yazarak onu rahatsız etmek istemiyorum. Geçen sezon kulüpte olanlarla ilgili çok az konuştum. Ama her şeyin aynen devam ettiğini görüyorum. Rosell, takımının "kabadayılar ve şarlatanlar takımı" olmadığını söylediğinde, neyi kastediyordu? Neden bu imâyı yapmak zorundaydı meselâ? Mourinho'yu suçluyoruz diye mi? Dünyanın en sıradışı şeylerinden biri size miras kalmışsa ve bir yıl gibi bir sürede başka herkesten daha fazla zafer ve kupa elde etmişseniz, yıllar boyu sürecek güvenilir bir takım kurmuşsanız, minnettar olun.

Fakat Guardiola, her şeyin devam edeceğinin garantisi.

Onun arkasından yapılabilecekleri beni korkutuyor çünkü Rosell her zaman Pep ve Frank gibi insanlara karşı oldu. Onun felsefesi biraz daha Brezilyalı ve Portekizli gibi. Her şey Rijkaard ve onun tutumuyla başladı. Eğer Rosell yönetiminde çalışsaydı, büyük ihtimalle altı ay içinde kovulur ve yaşadıklarımızın hiçbirini yaşamamış olurduk.

Röpörtaj: David Torras / El Periodico de Catalunya
Çeviri: Kaan Kavuşan
Röp. Tarihi: 05 Eylül 2011

Yayın Tarihi: 06 Eylül 2011

Not: Çeviri orjinali İspanyolca olan röportajın, İngilizce çevirisinden yapılmıştır.

Hayatımdan 88 dakika daha boşa gitti.

2011-09-07T00:31:00.003+03:00

Yekta tüm iyi niyetine rağmen yetersizdi

Birçok eksiklikle çıkmamıza rağmen gönül iyi bir şey yazmaya el vermiyor şu maç hakkında. Çünkü futbolda mutlaka bundan iyi bir çözüm vardır. O yolun izini sürmek lâzım. Bugün milli takım doğru futbol oynamadı, oynamak istedi mi onu pek sanmıyorum. Şuna bir karar vermek gerek. Biz hesaplar yapmaya başladığımızda iyi sonuçlar alan bir milli takıma hiç sahip olmadık. Ne zamanki kabuğumuzu kırıp, kendimizin ötesinde bir şeyler yapmaya çalıştık o zaman başarılı olduk. Yani gelişkin futbol yollarıyla, futbolun doğrularını yaparak kazanabileceğimiz bir maçta, bu ihtimali zorlamak mı, yoksa daha risksiz maç geçermeyi tercih etmek mi yeğlenmeli? Ne demişti Guardiola, "En büyük risk, risk almamaktır."

Daha maç başladığında saha içindeki düzensiz dizilim ortadaydı. İlk 15 dakikada Avusturya bizden çok daha iyiydi. Arnautovic, Alaba ve Baumgartlinger üçgeni hep başarılı sonuç verdi. Özellikle Sabri çok kötü başlamıştı. Baumgartlinger'in dönerek oynaması (belini çabuk döndürerek oyun yönünü değiştirebilmesi) Avusturya'yı nadiren pozisyona götürse de, kontrol kurmasına sebep oldu. Bu sürede uzaktan kaleyi bulan 3-4 şut fazla tehlike oluşturmadı.

Biz ise ofansif olarak çok etksizdik. Bir tek planımız vardı, o da Burak'ı dikey toplarla kaçırmak. Burak maç boyunca elinden geleni yaptı, ama takımımız Burak'a iyi pozisyonlar sağlamadı. Eğer bir oyuncuyu üç defans oyuncusuna yem etmek istemiyorsanız, topu yatay olarak çevirip dengelerini biraz bozduktan sonra üçüncü veya dördüncü pasta dikey olarak pozisyonu zorlamalısınız. Bunu yapmadık. Sürekli durağan pozisyondayken pas çıkardı orta saha oyuncularımız. O pasların da çok büyük kısmı eridi.

İlk 15 dakikanın ardından Arda biraz kendini ortaya koydu. Topu saklamaya çalıştı, adam eksiltti. İlk yarının sonlarına doğru oyundan düşmeden önce birkaç etkili driplinge kalktı. Göbek çok boştu her zaman. Yekta'yı beğenirim genelde, ama üçlünün en önde oynayan oyuncusu olarak ofansa çok daha fazla destek vermeliydi. Mehmet Topal bu dakikalarda sahanın en iyi oyuncusuydu. Devre sonunda Arda'nın doğrudan kaleye ve vurduğu şut ve Burak'ın kafası dışında kaleye dahi gelemedik.

Moralimi en çok bozan şey takımın kamplara bölünmüş olmasıydı. 6 kişi yarı sahanın 10-15 metre gerisinde, 3 kişi rakip ceza sahasına yakın (Arda-Umut-Burak), bir kişi (Mehmet Topal) ise bunların arasındaki tek bağ olmaya çalışıyor. Kollektiflikten ve gelişimci oyundan çok çok uzaktık. Bu arada da Sabri iki sene önceki halini hatırlatacak kötülükteydi. En çok sağ kanadımızdan akın yedik.

İkinci yarı Avusturya hızlı başladı ama kısa sürede tempo "ölüm sessizliği" seviyesine kadar indi. Öyle ki sıkılan seyirciler ses bombaları falan patlattılar. Ölmemek için kalbine adrenalin iğnesi saplanması gereken Hollywood karakterleri geldi aklıma. [Büyük klişedir]

Oyun kuramamızın bir sebebi de Servet ve Egemen'in çok geride durmalarıydı. Defansınızda Servet varsa bu kaçınılmaz zaten. Orta sahada; önüne rakip geldiğinde basıp alabilen, fakat önüne gelmediğinde alan kat etmeyi tercih etmeyen, belini döndürene kadar mevsim değişen Selçuk ve etkisiz bir Yekta olunca; forvetler ileride kaderlerine terk edilmiş oldu. Oyunu yönlendirmek imkansız hâle geldi. Balta'nın bir iki ters kademesini görünce de, aklıma Rijkaard geldi. Hüzünlendim. Koyu ağlamaklı bir hüzünden çok, memnuniyetsiz bir hüzündü. Hakan Balta pekala çok yetersiz bir sol bek, ama Türkiye şartlarında en iyi kötü yorumla vasatın üzerinde bir stoper. Bu şekilde kullanılabilirdi.

68'e kadar aksiyon olmadı. Maçın en kötü adamı Sabri'nin hakkı yenmeyecek ortasında Burak'ın direkten dönen kafasının ardından beş dakikalığına tempo yükseldiyse de, Selçuk'un uzaktan şutu haricinde, bir şey yapamadık. 85'inci dakikada "risk almamanın, en büyük risk" olduğunu bize öğreten pozisyonda, hakem buz gibi golü yedi. 89'daki yine Burak'ın delici koşusuyla gelen ve kaçan penaltı, hemen ardından gelen direk dışında ölü bir maçtı. Umut da çok kötü bir maç geçirdi onu da eklemek lâzım. Her hamlesinde faul yaptı.

Evet, eksikler çoktu ama böyle kompakt bir taktikle çıkmamalıydık sahaya. Göbeği üçlüyle tutuyorsanız ve bunların ikisi hemen hemen oyunda hiç yoksa sorun vardır. Mehmet Ekici (evet, geçen maçta kötü olmasına rağmen) ve sakatlıkta çağırılması gereken ama çağırılmayan Mehmet Topuz'un mobilize oyunu ile çok daha dengeli bir takım kurulabilirdi. Hatta Necip de işe yarardı. Tempo dikte eden adam yoktu. Ama öncelikle ofans, defanstan başlıyor. 10 metre daha önde durmalıydılar. Bu konuya Serdar Kesimal'ın sakatlığı sebebiyle Servet'in oynaması engel oldu fakat Hakan Balta kullabilirdi dediğim gibi. Bekte de İsmail oynardı. Selçuk ve Yekta'nın sırf riskle oynama isteği ve neredeyse 5 metre dahi top sürmemeleri, Mehmet Topal'ın (sahanın en iyisi olmasına rağmen) kendi mevkisini savunmanın ve alanını doldurmanın derdine düşmesi (yerini kapayamıyorlardı açılınca) ofanstaki bağları koparmıştı.

Ve Hiddink. Garip bir öneri olacak, ama bence teknik ekibinin lâfına bu kadar güvenmesin. Mehmet Topuz'un alınmamasına Oğuz Çetin'den başka bir izah bulamıyorum çünkü. Yazık olacak dünya çapında adama. Kaçan penaltı ve direkten dönenin haricinde 88 dakika hayatımdan kayıp ve Hiddink'in istediğinin bu olduğunu sanmıyorum, eğer istediği buysa hakkındaki fikirlerim de oldukça değişecek...

Not: Burak'a ve Mehmet Topal'a helâl olsun her şeye rağmen.

STSL 2011-2012 Sezonu Transfer Değerlendirmesi

2011-09-06T14:45:00.007+03:00

Orhan Şam Fenerbahçe'nin defansif kurgusuna alternatifler sunmada yardımcı olabilir

Fenerbahçe: Lugano'nun gidişiyle defansta bir güven eksikliği doğacaktır elbette. En azından Serdar Kesimal takıma daha iyi uyum sağlayana kadar. Fakat Yobo'nun tekrar kiralanması çok önemliydi. Çünkü Fenerbahçe'nin geçen sene defansını önde oynatabilmesi büyük ölçüde Yobo'nun atletikliğinden ve atikliğinden kaynaklanıyordu. Edu-Lugano, Luciano-Lugano ikilileri bu kadar önde oynadıklarında sıkıntı yaşanmıştı. Serdar defanstan iyi top yaparak çıkabilecek bir oyuncu. Fenerbahçe yine iyi bir ikili yakaladı ama tam olarak iyi olmaları için uyum süresi lazım.

Daniel Güiza'nın gidişi pek bir etki etmeyecek tabi. Keza Gökhan Ünal ve İlhan Eker'in gidişi de. Okan Alkan'ı taraftar çok seviyordu, kiralık Kayseri'ye gitti. Son yapılan transferlerden önce bu bir handikap olarak görünüyordu, ama artık iyi oldu diyebiliriz. Okan, Kayseri'de yeteneklerini gösterme şansı bulacak.

Orhan Şam gibi lige göre kaliteli bir oyuncunun gelişi, hem sağ beke iyi bir yedek, hem de gerektiğinde defansfın sol da dahil diğer bölgerine alternatif oluşturuyor. Andre Santos'un gidişi elbette bir eksi. Geçen sezonki şampiyonlukta payı büyüktü. Risk yönetimi dahilinde o da satıldı ve yerine kiralan Ziegler de kötü bir oyuncu değil. Santos kadar kıvrak bilekleri ve oyuncu görüşü yok tabi, ama kuvvet olarak biraz daha iyi durumda bile diyebilirim. Yararlı olacaktır.

Bienvenu ise transferin en kapalı kutu ismi. Young Boys maçlarında izlemiştik, sonra birkaç özet görüntüde daha rastladık. Hızlıydı ve seriydi ama son vuruşları çok iyi değildi. Fakat umuyorum ki, Fenerbahçe oyuncuyu almadan önce Samsunspor'un yeni, Young Boys'un eski antrenörü Petkoviç'e sormuştur. Petkoviç az yanılır bu konularda çünkü. Tabi Niang'ın gitmesi büyük eksik, (resmi olarak gittiği bildirilmedi, görüşmelerin başladığı KAP'a bildirildi ama Alex ve Semih güle güle dediler bile Twitter'dan) bunu Bienvenu ne kadar doldurur büyük soru işareti. Keşke Niang kalabilseydi. Seri, güçlü ve yıpratıcı oyun karakterine karşın, son vuruşları da çok iyiydi çünkü.

Bunların dışında Sezer, orta sahayı iyi yedekler. Gerektiğinde Alex'in, gerektiğinde Emre'nin yedeği olabilir. Fakat bazı soru işaretleri yok değil. Zaman zaman arkadaşlarıyla, antrenörleriyle sorunlar yaşayan bir oyunucu. Engin Baytar'dan hallice bu konuda. Emenike olayı trajikomik hiç değinmiyorum. Sadece "çok başarılı olabilirdi" demekle yetineceğim. Fenerbahçe çok zor dönemlerden geçiyor ama ligde devam ederse, daha çok kenetleneceklerini düşünüyorum. Motivasyon yüksek olacak.

Real Madrid karşısına Eboue, Muslera, Melo, Selçuk ve Ufalusi gibi yeniler de çıkmıştı

Galatasaray: Selçuk çok önemli fark yaratacak transfer elbette. Orta sahanın vasatlığına alışmış Galatasaraylı için Serdar Ortaç'tan sonra Pink Floyd dinlemek gibi. Ceyhun her türlü iyi bir alternatif. Engin Baytar lüzümsuz. Riera iyi bir kanat oyuncusu, zaman zaman sert şutları var. 4-4-2 varyasyonlarına daha uygun çünkü çizgiye yakın oynuyor fakat 4-3-3'ün kanadına da adapte edilebilir. Ujfalusi stoper oynarsa yerinde transfer. Giden Neill gibi oyun kurma özelliği yok ama daha iyi bir kesici. Eboue üst düzey bir sağ bek.

Melo'yu çirkefliği yüzünden hiç sevmesem de, Galatasaray'da iyi iş yapacağını söyleyebilirim. Kırmızı kartlarla takımını yakmazsa tabi... Johan Elmander'i ikinci santrafor ve ya kanat forveti gibi düşünmek lazım. Golcü olarak görmek yanıltıcı olur. İyi bir destekleyici forvet. Muslera iyi kaleci, ama bence De Santchis kadar iyi değil. Her türlü iyi hamle şu durumda tabi. Yine BAM'dan sonraki Selçuk denkleminde olduğu gibi, Zapata'dan sonraki Muslera; Elif Şafak'tan sonraki Albert Camus gibidir.

Zapata, Barış ve Mustafa Sarp'ın gitmesi zaten olumlu. Culio'nun gidişine anlam veremedim. Neill ve Cana iyi oyuncular olsa da, özellikle Cana istenilen performansı vermedi. Gitmeleri, geçen seneki psikolojik yıkım yüzünden mantıklı. Hava değişimi lâzım oluyor bazen. Pino geçen senenin en iyilerindendi, ama yerine gelenler daha iyi kabul etmek lazım. Kewell çok seviliyordu ama artık yaşı da gelmişti. Stancu bekleneni verememişti. Sanki Neill-Pino-Culio'dan biri takımda kalabilirdi. Yine de toplamda Galatasaray bütün bu hamlelerle "daha sıkı" bir takım oldu. Gidenlerin bir kısmı önceki yönetimin abartılı transfer hamleleri yüzünden olumsuz intibaya sahipti.

Ve Arda. Çok yetenekli oyuncu, umarım başarılı olur. Fakat takımdaki rolü biraz büyütüldü bana göre. Baros-Elmander-Reira üçlüsü fazla aratmayacaktır. Sercan'dan pek umutlu değilim gördüğünüz üzere. Sercan'a boş alan lazım, yoksa duvara toslama efekti yaratır.

Fatih Terim'in antrenörlüğü ise çok tercih edeceğim bir şey olmaz, net bir tepki koyardım Galatasaraylı olsam. Fakat böyle zor bir dönemin ardınan gelmesini de, çok sıradışı bulmuyorum. Fransa'nın zamanında ülkenin anahtarını Charles de Gaulle'e devredip, demokrasiyi askıya alması gibi bir şey...

Beşiktaş'ın yeni Portekizlileri

Beşiktaş: Mendes-Demirören "kankiliği" artık birçok kişinin canını sıkmaya başladı. Edu, Sidnei, Julio Alves ve Bebe transferleri bu bağlamda can sıkıyor aslında. Yoksa Bebe gayet iyi başlamıştı sakatlanmadan önce ve bence iş yapacaktı. Edu her türlü giden Nobre'den iyi alternatif. Ama gelen isimlerin gözümüze pek ırak olması, gönlümüze de ırak olması demekti işte.

Fernandes'in bonservisinin alınması çok iyi. Egemen defansa lazımdı. İbrahim Toraman ile göbeği tutmak çok tehlikeli bence. Yine Pektemek en azından alternatif yaratacak, ilk 11'i zorlayacak adam. Parlarsa ne âlâ. Tanju, Veli ve Mehmet Akyüz hep alternatif yaratabilecek tercihler. Bu son üçünü Veli Kavlak hariç yeterli bulmuyorum tabi. Burak Kaplan'ı geleceği parlak bir oyuncu olarak görüyordum fakat UEFA Avrupa Ligi kadrosunda yer almamasına üzüldüm ve kafamda soru işaretleri oluştu. Beşiktaş'ın onun hakkındaki planları kişisel gelişimi ve kariyeri için yetersiz galiba. Gidenlerin çoğu isabetli. (Nihat Kahveci, Erhan Güven, Nobre, Hakan Arıkan, Fink, Ferrari) Fakat Nihat'ın ve Ferrari'nin maliyeti yönetim zaafiyetini gösteriyor. Rıdvan kadroda kalabilirdi bence, ama kiralanmış. Bu sene çok farklı bir Beşiktaş izlemeyiz, ama ofansta ne yaptığını daha iyi oturtmuş bir Beşiktaş izleriz. Yenilere rağmen takımı işleten dinamikler Guti-Simao-Quaresma-Almeida-Fernandes hücum ve hücum destek hattı olacak çünkü ve hepsi birbirlerine daha fazla alışkın olacaklar.

Ve de Beşiktaş'ın 3-5-2 ve ya 3-1-3-3 oynama şansı da var bu sene aslında. Sidnei-Ersan-Egemen üçlüsü fazla zaaf yaratmaz sanki.

Adrian Mierzejewski bu senenin flaş transferi olabilir

Trabzonspor: Selçuk İnan Trabzon'un en büyük kaybı elbette. Şu an Türkiye'nin en iyi merkez orta saha oyuncusu. Transfer onun gibi araları gören bir oyuncunun gelmemesi, elbette işleyiş değişikliği demek. Engin Baytar, Mehmet Çakır ve Gabric'ın gidişi takımı zorlamayacaktır. Ülkemizde hak ettiği değerin altında kalsa da Cale'nin gidişi de öyle. Yeni gelen Cech'in daha iyi performans göstermesi şaşırtıcı olmaz.

Umut Bulut aranacaktır. İleride kuvvetiyle top tutan, rakibi yoran bir oyuncuydu. Halil Altıntop tam olarak aynı görevi üstlenemez. Burak'a daha fazla iş düşecek bu sezon ve bu da onun performansını aşağı çekebilir, üstelik Selçuk'un derin pasları da olmayacak. Egemen'in yerine gelen Celutska ilk maçlarda iyi izlenim verdi. Çift ayaklı olması ve stoper hariç defansın her bölgesinde oynayabilmesi iyi özelliği. Beckenbauer olmasını beklemeyin, ama iyi verim bekleyebilirsiniz. Adrian Mierzejewski çok önemli işler yapabilir. Hızlı ve seri, ayaklarına hakim. İlk izlenim olarak beğendim. Hem forvetin arkasında, hem solda kullanabilir. İsmini çok duyacağız bence. Zokora çok önemli transfer. Dinamik, gerektiğinde sert ve buna karşın oyun görüşü iyi. Trabzon orta sahasını toparlayacaktır. Selçuk'un gidişinin tesellisi bu olsa gerek.

Diğer Doğu Avrupalılar Vittek ve Sapara'yı tanıyoruz. Sapara kesin katlı sağlar, Vittek ise sakatlık sorununu atlattığında büyük silah. Vittek'in durumu Burak'ın performansına da yansır. Tabi bu iki oyuncunun da çok iyi bir bonservis bedeline alınması bence her türlü artıdır. Paolo Henrique'ye zaman vermek gerekecek. Tüm hızlı görünümüne rağmen ne yapacağı soru işareti.

Gidenlerden Jaja önemli bir silahtı. Şutları ve şahsi de olsa zorlamaları Trabzon'a çok maç kazandırdı. Orta sahada şut alternatifini kullanacak adam yok şu an. Zokora mevkisi itibariyle Jaja kadar şut şansı bulamayacaktır. Sercan Kaya defansa iyi alternatif, geleceği var. Eren Albayrak yetenekli ama ne yapacağını görmek için üst seviyede bir iki maçını izlemek lazım. Barış fuzuli transfer. Volkan ise Bursa'da son maçlarda oynadığını oynar. Bu sizin için yeterliyse tamam, benim için değil. Yattara'nın gidişinin zamanı zaten gelmişti maalesef. Onu seyretmek keyifti.

Ankaragücü'nden gelen Stanislav Sestak katkı yapacaktır

Bursa: Bursaspor bu sene büyük takıma yakışır transferler yapmadı bana sorarsanız. N'Diaye geleceği olan oyuncu ve beğendim, ona tamam diyorum. Fakat Tagoe, Basser, Bangaura, Adem Koçak transferleri çok memnun edici değil. (Bunlardan Tagoe daha makul ve kabul edilebilir transfer tabiî ki) Scott Carson'ı çok izledik tabi. İngiltere A Milli takımına kadar çıkmış bir kaleci. Fakat İngiltere'nin kaleci sıkıntısında denendiğini ve pek beğenilmediğini söylemek lazım. Kötü kaleci diyemeyiz, ama zaman zaman saç baş yolduran goller yiyebiliyor. Şunun ve şunun gibi. Buna karşın Sestak iyi transfer, Bursa'nın ileride top tutan adama ihtiyacı vardı. Aslında bunu Turgay da yapabilir ama hikmetse Ertuğrul Sağlam onu kanatlara sıkıştırıyor genelde.

Sercan ve Volkan Şen misyonlarını doldurmuşlardı ve gittiler. Doğru karar. Ivankov yaşlanmıştı, doğru karar. Ali Tandoğan ve Keçeli yaşlarına rağmen işe yarayabilirlerdi bence, ama gidişlerine hak veriyorum. Hüseyin Çimşir serbest bırakıldı, çok doğru karar. Fakat İbrahim Kaş'ın neden alınıp, neden kiralandığına akıl sır ermez. Bunun dışında Ergic ve Kenny Miller'in gidişi son derece yanlış. Bursa gidenlerin yerine (doğru karar dediklerim dahil) daha iyisini koyamadı bana sorarsanız.

Bekir Ozan Has ilk 11 için düşünülüyor gibi

Gaziantepsor: Yasin Pehlivan'ın Gaziantep'e gelişiyle Rapid'te Türk bırakmadık. Düz ama belli bir disiplin içinde oynayan "yeterli" bir oyuncu. Bekir Ozan orta sahada Murat Ceylan'la dönüşümlü oynayacaktır. Transferin sonlarına doğru Murat, Samsun'a gidiyordu, bu da Bekir Ozan'ın daha fazla şans bulacağına işaret. Ayrıca kiralık oynayan Hürriyet de döndü. Bekir Ozan'ın yeri sağlam sanki. Binja ve Djako transferleri kapalı kutu. Zurita, Beto, Jorginho ve Julio Cesar'ın gitmesi doğru karar. Belki Julio Cesar kalabilirdi. Yalçın'ın gidişi ise sıkıntı yaratacak bence. Yalçın kısıtlı yeteneklerde ve fazlasıyla sert bir adam olmasına rağmen, atak oynayan bir takımın, defansı doldurması zor Süper Lig'de. Defans oyuncularımız genelde gömülü oynadığında başarılı, önde oynamak zorunda olduklarında rezalete yakın. Yine de Gaziantep başa güreşmeye devam eder.

Petkovic sadece Samsun için değil, ülke için bir şans ve bir sınav aslında

Diğerleri: Özellikle Samsun iyi hamleler yaptı. Hoca olarak Petkovic gibi iyi ve pozitif oyun sevdalısı bir taktisyeni getirmeleri müthiş. Andre Bahia, Fink, Ergün Teber, Selim Teber, Gurur, Yenal ve Mustafa Sarp ile (Samsunspor'da Galatasaray'dakinden iyi oynayacaktır) iyi transferler. Yabancı transferler Alvaro Dominguez, Macado, Lazar, Valdomiro hep Petkoviç'in daha önceden takip ettiği isimler. Bu sene renkli bir takım olacaklar ve Bance hakkında Orhan Uluca güzel bir yazı yazmış. Onu da okuyun. Parlayabilir iyice.

Kayseri Souleymanu'dan nihayet kurutulup Navarro'yu alarak kaleye upgrade yaptı. Zira orta sahayı güçlendirecek olan Riveros'u da Copa America'da izledik, gayet iyi durumdaydı. Khizanishvili tercübeli bir defans oyuncusu olarak hâlâ geriyi toparlayabilecek kalitede. Nadir Çiftçi ve Engin Bekdemir transferleri yine çok isabetli. Engin milli takımda da yumuşak bilekleriyle çok iyi maçlar çıkardı. İlhan'ın Fenerbahçe'de forma şansı bulamaması yanıltmasın, Kayseri'de oynayabilir iyi de performans gösterir bence. Okan Alkan ve Gökhan Ünal transferleri de olumlu bana sorarsanız. Gidenlerden tek kayıp ise Serdar Kesimal bence. Önder Turacı, Moritz, Mehmet Eren, Ali Bilgin, Selim Teber gibi oyuncuların yerlerini fazlasıyla doldurdular.

Orduspor kiralık olarak gelen Culio'ya bir hayli güveniyor

Yine Ordu bol transfer yaptı. Abdurrahman Dereli, Fatih Tekke, Hakan Özmert, Stancu, Culio, Sedat Bayrak, Onur Tuncer birinci lig için yeterli oyuncular. Wilfried Dalmat ve Joao Ribieiro özellikle adından söz ettirebilir. Orta sıralarda yer almalarını bekliyorum. Toplama takımın sağı solu belli olmaz yine de. Peki bu ülkede Youla'nın hâlâ transferden transfere koşmasına kaç puan?

Mersin'in Çağdaş Atan, Moritz, Kamanan, Nobre, Beto ve Amoah hamleleri üst lige yeni çıkan bir takım için olumlu fakat ligde kalmaya yeter mi büyük soru işareti.

Sivas bu sene çok zorlanacaktır. Mehmet Yıldız, Abdurrahman, Kamanan, Sedat, Murat Sözgelmez gitti, gelenler yetersiz.

Yine Gençlerbirliği Serdar Kulbilge, Mustafa Pektemek, Jedinak, Orhan Sam kayıplarıyla eksi hanesinde. Ayrıca Tum'dan ne bekliyor hâlâ Türkiye onu da anlamış değilim. İkinci Youla vakası.

Ankaragücü oldukça zorda. İyi transfer olarak bir tek kaleci Serdar gösterilebilir. Gidenler ise Bednar, Zelwakow, Sapara, Vittek, Sestak, Fatih Tekke, Adem Koçak ve Serdar Özkan. Bu sene küme düşebilirler maalesef. Yıllarca kiraladığı oyuncuların dönüşünden medet umuyorlarsa işleri zor.

Belediye'nin Taner Yalçın'ı kiralaması güzel hamle ama geçen seneki önemli yıldızları İskender, İbrahim Akın (şike soruşturması kapsamında tutuklular) ve Holosko'nun (kiralıktı, geri döndü) eksiklikleri eski haneye geçiyor onları da.

Antalyaspor Musa Aydın, Mehmet Eren ve Ali Tandoğan hamleleriyle çok az güçlendi. Geçen seneki performanslarına yakın bir performans bekliyorum.

Rangers formasıyla 143 maçta 101 gol bulan, 3 kez Gol Kralı olan Boyd, Eskişehir'de

Eskişehir güçlenenlerden. Kris Boyd çok iyi transfer. Kenny Miller etkisi yaratacaktır. Mehmet Yıldız alternatif yaratabilecek kadar yeterli. Zor anlarda kullanılır da. Dede ve Diomansy Kamara yaşlarına rağmen iyiler. Giden Sezer var bir tek kaydadeğer. Kısacası geçen seneden iyi durumdalar. Doğa Kaya kötü değildi, ama sadece vasat klasmanındaydı bence.

Son olarak şampiyonluk yolunda dört takımın şansı var. Fenerbahçe ve Galatasaray bir adım öndeler. Beşiktaş ve Trabzon hemen az bir marjla peşlerinde. Kafa altı takımlar ise Gaziantep, Kayseri ve Bursa. Düşüş için tahminlerim ise Ankaragücü ve Sivas. Son aday ise Manisa ve ya Mersin.

Gençlerbirliği, Antalya ve Karabük de zaman zaman sıkıntı yaşayabilirler. Tabi devre arasında neler olur, bir babayiğit çıkar da bu takımları tek başına taşır mı bilinmez.

Johan Cruijff Röportajı: "Mou'nun Hareketi Kibir ve Acizilikten"

2011-09-06T10:47:00.003+03:00

Cruijff, her zamanki gibi Mourinho'ya tepkili

Durum nasıl?

Pep her şeyi çok iyi yapıyor, her şeyi.

Neden?

Sportif açıdan bakacak olursak, her şey mükemmel. Bu yıllarca süren bir felsefenin sonucu. Fakat şimdi gördüğüm kadarıyla kulübün tek takıntısı sadece kupalar kazanmak değil, çok da para kazanmak. Bana sorarsanız tam tersi olmalı. Geçen yıldan beri para kazanmaya çalışmak çok fazla ön plana çıktı. Bence her zaman futbola öncelik vermeliyiz. Bu yüzden, futbol para için yapılmaz, para futbol için olmalı.

Ne demek istiyorsunuz?

Guardiola'yı Guardiola yapan kulüpte yaşananlardan, futbol takımının etkilenmemesini sağlaması. Yönetimin farkı görüşleri var. Bu Süper Kupa'ya hazırlanmak için ABD turu yapılmasında da görülebilir. Para kazanılmasının önemli olduğunu hepimiz biliyoruz fakat aynı zamanda kupaya hak ettiği değeri vermek ve gereken antrenmanı da yapmak gerek.

Madrid de tura çıktı, fakat kupayı kazanmak için daha iyi hazırlanmışlardı sanki?

İnsanlar belki farkında değiller ama tura çıkmak tehlikeliydi. Guardiola bunu biliyordu. Şans eseri bir şey olmadı ama sezon başında Süper Kupayı kaybetmek büyük hayal kırıklığı olurdu. Kaybetme şansı çok yüksekti çünkü iki takımın farklı şekillerde hazırlanmaları bunu gösteriyordu. Guardiola cesurca davrandı, iyi kararlar verdi ve büyük riskler aldı. Karşılaştığınız takım Real Madrid'se bu kolay değildir. "Ne olursa olsun, nasılsa bu maça çıkacağız" dedi ve bu, işe yaradı. Ama bu zorlukların hepsi para hırsındandı. Para kazanmak elbette gerekli, orası açık fakat antrenman da yapmalısınız. Daha en başından, bu denge yanlış kurulmuştu.

Peki Mourinho İspanya'ya geldiğinden beri El Clasico'ları saran savaşvari atmosfere ne diyeceksiniz?

Ben hayatımda böyle şey görmedim. Durum çok nahoş. Mourinho... çok önceden gazeteye yazmıştım zaten. Her ay tekrar etmenin anlamı yok. Bana göre sorun çok büyük. Real Madrid'in dünyaya karşı büyük sorumluluğu var ve böyle şeylere izin verilmemeli.

Niye böyle söylediniz?

Dünyada milyonlarca çocuğa kötü örnek oldu ve Madrid bu konuda bir şey yapmıyor. Valdano ayrıldığından beri, işler daha da kötüleşti. Valdano hakkında her şeyi söyleyebilirsiniz, fakat bir beyefendiydi. Mourinho iyi bir insan olabilir, iyi de bir hoca da ama dünyaya bambaşka bir şey sergiliyor. Kulübün buna bir son verme yükümlülüğü var.

Bunu yapacak gibi görünmüyorlar...

Madrid'in bu zamanda, bu Barça ile oynuyor olması tek şanssızlığı. Başka bir zamanda ya da başka bir ülkede oynuyor olsalardı, onlar için harika olurdu ve daha çok kupa kazanırlardı. Çok iyi bir takıma sahipler fakat şu ana kadar Barça'yı durdurabilecek bir yol bulamadılar ve işin taktiksel boyutuna gelirsek, biraz şaşırıyorum da. Çünkü bir rakibi yenmenin her zaman yolları vardır. Daha kötüsü ise, her zaman aynı hataya düşmektir. Ama bunu çözemiyorlarsa, bize göre hava hoş.

Sormanın bir yararı yok herhâlde...

Evet, evet. Çözümü anlatmayacağım. (Gülüyor) Madrid'in bazı bahaneler bulabileceğini, haklılık zemini olmayan şeyleri iddia edebileceklerini biliyorum, ama dünya bunu böyle görmüyor. Kazanmanın veya kaybetmenin ötesinde, Barça'nın dünyanın gözünde temiz bir imajı var ve Real Madrid eskisi gibi görülmüyor. Ayrıca, Mourinho'ya gelince... Eğer her gün başka bir sorun çıkaran bir antrenörseniz, sizi nasıl çekecekler? Yani bazı oyuncuların davranışlarını kastediyorum.

Casillas ve Xabi Alonso'dan bahsediyorsunuz...

General olarak söyledim. Böyle bir reaksiyonla karşılaşınca, "o bir şey yapmamıştır" diye düşünüyorlar. Bence maç bittikten sonra da aynı şeyleri düşünüyorlardır. Ama iki arada bir deredeler. Ne diyeceksiniz ki? Hocanıza karşı mı çıkacaksınız? Öyle bir şey olamaz. Mourinho'nun hareketleri sadece kendi ününe değil, oyuncularının sportmenlik imajlarına da olumsuz etki ediyor.

Gazetedeki bir köşe yazınızda Mou'nun vücudunun arkasında Florentino'nun (Perez) ruhunun olduğunu yazmıştınız.

Evet, gerçekten de öyle. Başkan olmak sadece kupa kaldırmak değildir. Zor kararlar vermek de gerekir. Herkese göre değildir, her zaman hoş olmayabilir. Madrid uzun yıllar boyunca çok harikaydı. Tarzı ile, duruşu ile... hem dünyada hem İspanya'da. Şimdi her geçen gün, prestij kaybediyorlar. Sorun Barcelona'ya karşı takıntılı olmasında ve sınırı aştı. Bunu herkes çok iyi anlamalı, çünkü yıllardır bu süreç tersine işliyor. Ama bu asla son bulmayacak.

Hiç meslektaşının gözüne parmak sokan bir antrenör gördünüz mü?

Hayatımda rastlamadım. Bu beni çok etkiledi. Hep bir adım ileri gideceğini biliyordum ama bu asla aklıma gelmemişti. Bunların hepsi dediğim gibi Barcelona'yı yenmek için daha fazla ne yapması gerektiğini bilmemesinden kaynaklanıyor. Bu kibir ve acizlikten kaynaklanan bir hareket kesinlikle. Birçok kişi mağlubiyet yerine, bu hareketin konuşulmasını istediği için bunu yaptığını düşünüyor, fakat bence durum öyle değil.

Peki. Üç yıl önce, yönetimin büyük bir kısmı Mourinho'yu istemiş çünkü Guardiola'yı bir stajyer olarak görüyorlarmış.

Evet, Rosell'in favorisiydi, daha kötüsü bu zaten. Böyle bir karar birçok şeyi değiştirirdi ve söylememe de gerek yok ki, bana sorulduğunda kulüp için en iyi seçeneğin Guardiola olduğunu söyledim. Çünkü aynı Rijkaard gibi, o da kulübe asla zarar vermeyecek bir insan. Kazanabilir ya da kaybedebilirsiniz, fakat Barcelona'nın sizi asla utandırmayacağından emin olmalısınız. Galibiyete takıntılı hâle geldiğiniz zaman, objektifliğinizi kaybedersiniz ve değerler önemlidir. Şu an Madrid'in başına bunlar geliyor. Her şey kazanmak demek değil, her zaman değerlerinizi korumak için hazır olmanız gerekir.

Bu arada Barça da kadrosunu Cesc ve Alexis ile güçlendirdi.

Rekabet arttı. Bu gelişmenin tek yoludur. Gençler, ama buna rağmen uyum sağlamaları gerekiyor. Pep iyi iş becerdi. Bazı insanlar eski oyuncunuz için bu kadar para ödememeniz gerektiğini söylüyor. Ama bunun saha içi kaliteyle hiçbir alakası yok. İnsanlar bazı şeyleri karıştırıyor, Pep karıştırmıyor. Bir tarzı var ve sonuna kadar bu şekilde devam etmek istiyor. Bu değişmeyecek. İşte bu yüzden Cesc ve Alexis transferlerinde ısrarcı oldu.

Röpörtaj: David Torras / El Periodico de Catalunya

Çeviri: Kaan Kavuşan

Röp. Tarihi: 05 Eylül 2011

Not: Çeviri orjinali İspanyolca olan röportajın, İngilizce çevirisinden yapılmıştır.

Röportajın ikinci kısmını okumak için tıklayınız.

Simon Kuper | Gözlemcilik, İstatistik ve Beslenme. "Arsene Wenger'in Yükselişi ve Düşüşü"

2011-09-05T20:30:00.020+03:00

Wenger skor yüzünden son maçta oldukça sinirlendi

1988 yılında Arsene Wenger, o zamanlar Monaco'nun teknik direktörüyken, Kamerun'da oynayan genç bir Liberyalı'nın peşindeydi. Her hafta George Weah hakkında ilgi çekici raporlar alıyordu. En sonunda Wenger onu izlemesi için bir meslektaşını gönderdi, ve meslektaşı hemen ona telefon etti: "Kötü haber: Weah'ın kolu kırıldı. İyi haber: yine de oyuna devam etti."

Bu Wenger'in hoşuna gitmişti. Weah Monaco uçağına atladı, imzasını attı, sonra da perişan bir hâlde arkasına yaslandı: hâlâ bir senti bile olmadığını söyledi ve şikayet etti durdu. Wenger cüzdanından 500 Fransız Frank'ı çıkardı (o zamanlar 50 pound kadardı - 140 TL) ve bunu oyuncuya uzattı. Özel yaşamında şakacı biri olan Wenger, Weah'ın bu "imza bedeli" hakkında şaka yapmayı seviyor. Şimdilerde Liberyalı bir politikacı olan Weah, geçenlerde Wenger'in kendisine "Sıkı çalırsan, Avrupa'nın en iyisi olursun" dediğini terkar dile getirmişti.

"Tabi canım!" diye düşünmüştü. Ama Wenger haklıydı. Weah 1995'te, Dünya'da Yılın Oyuncusu seçildi. Kupasını da akıl hocasına adadı.

Monaco yıllarından.

Bu hikâye Arsene Wenger'i büyük bir hoca yapanın ne olduğunu anlatıyor: küresel gözlemleri, kalite anlayışı ve ucuza kapama yeteneği. Bunlara rağmen mükemmelik onu terk etti. Arsenal 2005'ten beri bir kupa dahi kazanamadı, geçen ay iki yıldız oyuncusunu daha zengin kulüplere kaptırdı ve Pazar günü de Manchester United'a karşı 8-2 kaybetti. Birçok Arsenal taraftarı Wenger'den bıkmış görünüyor. Onun çöküşü de tüm kulvarlardaki önderlere bir uyarı.

Wenger 1996'da Japon futbolunun içinden Arsenal'e geldiğinde, adalı Britanya futbolunun hiç bilmediği bazı teknikler getirdi. O zaman Dünya Kupası'na gitmeye bile sadece birkaç Britanyalı menajer zahmet ederken, Wenger her yerde genç yetenek arıyordu. Japonya'da çalışırken, Milan'ın sürekli bir gözcüsü olmaya başlamıştı, ki işte burada daha sonra Arsenal'in efsanevi kaptanı olacak Patrick Vieria adlı genç, utangaç bir Milan rezerv takımı oyuncusunun elinden tutmuştu. Wenger o zamanlar Juventus kulübesinde oturan genç bir yedekken, Thierry Herny'ye aslında bir santrafor olduğunu söylemişti. "Hocam, gol atamıyorum ki ben" diye karşılık vermişti Herny. Arsenal tarihinin en çok gol atan oyuncusu oldu. Wenger, Nicolas Anelka ve Cesc Fabregas gibi adı sanı duyulmamış delikanlıları da keşfetmişti. Britanya kulüplerine uluslararası gözlemciliğin faydalarını gösterdi.

Wenger diyetler konusunda da bir önderdi. Arsenalli oyuncuları daha çok Japonlara özgü bir balık ve haşlanmış sebze diyetine soktu. Oyuncular takım otobüsünde "Marslarımızı geri istiyoruz" diye tempo tutmuşlardı. Ekonomi mezunu oluşu, İngiliz futboluna istatistiği getirdi. Her oyuncunun kaç saniye topu ayağında tuttuğu gibi istatistikler tuttu. Süresi kısaldığında Gilberto Silva satıldı. Wenger fırtına gibi bir pas oyunu hayal ediyordu: futbolun ebedi ideâline, 2004'te namağlup şampiyon olan "Yenilmez" lâkaplı kendi Arsenal'i ile ulaştı.

Wenger bir önderdi ama bir devrimci değildi. Meselâ, Arsenal'in geleneksel sert İngiliz defansı anlayışını yıllarca bozmadı. "Ben değişikliklerimi yavaş yavaş yaparım" diye hatırlatıyordu bunu. En kaliteli yanı, kendisinin de bir keresinde söylediği gibi, daha tecrübeli insanları dinlemesiydi.

Kariyerindeki zirvesi Şampiyonlar Ligi'ni kazanmak olmalıydı. Neredeyse başarıyordu da: 2006 finalinde Henry kaleci karşı karşıya ilerlerken Arsenal, Barcelona karşısında 1-0 öndeydi. Ama kaleci kurtardı ve Barcelona kazandı. Bir yıl sonra, Wenger Atina'da oturmuş, Liverpool'un Milan karşısında kupayı kaldırışını izliyordu. Ve maçlar sırasında, oturduğu yerden kalkmamak zorunda olduğunda sıklıkla asabi bir görüntü veriyordu. Daha sonra Milanlılar madalyaları aldıkları zaman, ellerini birbirine vurdu ve "Gördünüz mü" dedi, "Şampiyonlar Ligi'ni kazanmak için sadece sıradan bir takımına ihtiyacınız var." Matematiğe yatkın biri olarak, onun için, içinde eleme geçen bir turnuvayı kazanmak "rastlantısal yürüyüş"tü. O asla şanslı olamadı.

En sonunda, tüm parlak önderlerin klasik kaderiyle karşı karşıya kaldı: Diğerleri onu taklit ettiler. Ezeli rakipler onun uluslararası oyuncu izleme, diyet ve istatistiklerini kendi takımlarına kopyaladılar. Bazıları bunun için ondan daha fazla da harcadılar. Futbolda, genellikle oyuncularına en çok maaşı ödeyen takım kazanır. Şu anda Arsenal, maaş ortalamasında İngiltere beşincisi. Diğer menajerlerin aksine, Wenger sadece elindeki parayı kullanıyor. Daha bir delikanlı olan Cristiano Ronaldo'yu Manchester United keşfetmeden keşfetti, ama United daha fazla satış bedeli ödeyerek onu transfer etti. Arsenal o kadar dikkatli transfer yapıyor ki, sürekli transferlerden artı devir ile çıkıyorlar.

Bir beysbol kulübü olan Oakland'ın genel menajeri ve sporunda öncü bir isim olan Bill Bane, "Wenger'i düşündüğümde, aklıma Warren Buffett geliyor. Wenger futbol takımını sanki 100 yılda daha elinde olacakmış gibi yönetiyor" diyor. Wenger, Arsenal'in daha büyük bir stad olan Emirates'e taşınmasının ardındaki dehâ. Daha önce hiç dev bir kulüp olmamasına rağmen, Arsenal şu an global futbol gelirleri bazında dünya beşincisi. Kısa vadede dahi, harcamalar sayesinde stadyumun borç yükü azalıyor.

Akıllardan çıkmayacak bir skor.

İşin kötüsü, Wenger Britanyalı önderlere başka bir konuda kötü örnek oldu: kendini fazla sever hâle geldi. Artık zekice yapılmış eleştirileri kabul etmiyor. Kendi kişisel zaaflarını hoş görüyor gibi: fiziksel güce tepeden bakmak, kaleci seçmedeki kör talihi, parası olsa dahi ucuz oyuncuları kapmaktan duyduğu zevk ve gol atmaktansa mükemmel paslaşmayı araması. Arsenal'de o kadar dominant oldu ki, artık kimse onun hatalarını gösterecek durumda değil. Asbaşkan Ivan Gazidis, "burası demokrasi ile yönetilmiyor" diye de bunu itiraf ediyor.

Bu sezon belki Wenger'in Londra'daki son sezonu olabilir. Artık sadece birkaç üst düzey oyuncu Arsenal'de oynamak istiyor. Başka bir kupa kazanamayabilir de, ama o İngiliz futbolunu değiştirdi. Hem yükselişi hem de düşüşü dünyanın her yerindeki önderler için dersler içeriyor.

Yazan: Simon Kuper (The Financial Times)

Çeviri: Kaan Kavuşan

Tarih: 02 Eylül 2011

Alan Hansen: "Lampard, Gerrard ve Ferdinand'tan Vazgeçmek İçin Erken"

2011-09-05T11:02:00.004+03:00

Lampard oyuna sonradan, 80. dakikada girmişti.

Capello'nun takımı şüphesiz cesaret verici bir performans sergiledi fakat bu performansın olumlu yönleri rakibin kalitesiyle de ölçülmeli. Bulgaristan uzun zaman önce gördüğüm haliyle aynı kötülükte - Yanlarında Arsenal bile iyi kaldı!

Benzer bir şekilde, Salı gecesi İngiltere, Galler'i dörtleyip farklı bir galibiyet alırsa da, aslında bu dünya klasmanında kendinden 117 sıra aşağısındaki bir takıma karşı olacak.

Sofya'da oynayan takım, ciddi bir milli takımla karşılaşana kadar, Cuma günkü zaferin yarattığı aşırı iyimserlik sınanamaz ve kanıtlanamaz.

İşte bu yüzden Lampard, Gerrard ve Ferdinand'ın İngiltere milli takımımdaki işinin bittiğini söylemek için henüz çok erken.

Capello'nun artık acımasız olup, Bulgaristan'a karşı hepsi iyi oynayan Chris Smalling, Gary Cahill ve Stuart Downing gibi isimlere yüzünü dönmesini istemek gerek. Ayrıca harika bir oyuncu olan Jack Wilkshere ve Phil Jones gibiler de milli takım için alternatif olmaya başlıyor.

Ama ya Steven Gerrard ve Ferdinand sakatlıktan çıkar, Liverpool ve Manchester United'ta hatrı sayılır bir form tutarlarsa? Aynı şey Chelsea'li Frank Lampard için de geçerli tabi.

Bir futbolcu 30'unu geçti mi, düşüşe geçer ama bu tamamen bittiği anlamına gelmez.

Bu oyuncular 25 yaşlarında olduğu gibi koşamıyorlar, ama oyunlarını ve tecrübelerini en iyiyi verecek şekilde ayarlayıp adapte etmeyi öğrendiler.

Bazı genç oyuncular etkisiz bir takıma karşı iyi oynadılar diye devamlı oyunculardan eleme aşamasının tam ortasında vazgeçemezsiniz.

Capello şunu biliyor ki, bir teknik adam bir oyuncuya karşı, o oyuncu yalnızca tamamen bittiğinde acımasız olur. Bu durumun Lampard, Gerrard ve Ferdinand'a yansıdığını sanmıyorum.

Yine de konumları değişti tabi. Geçmişte, takımlarında oynadıkları sürece kesinlikle oynaması gereken oyuncular arasındaydılar.

Artık bu durum, "yüzde yüz fit durumdalarsa oynamaları gerek"e evrildi.

18 ay önce, Ferdinand iki ay üstünde duruyorsa, oynamak zorundaydı fakat artık United'ta sürekli oynarak Capello'ya kendini kanıtlaması gerek. Ama fit olup oynadığında, Ferdinand göz ardı edilemeyecek bir oyuncu.

Bulgaristan'a karşı Ferdinand, Gerrard ve Lampard yerine oynayan oyuncuların hiçbiri, eğer İngiltere 2012 Avrupa Kupası'na katılırsa ilk 11'de başlaması kesin olan oyuncular değil.

Bulgaristan'a karşı çıkan İngiltere ilk 11'inde Smalling, Cahill ve Downing gibi tercihler vardı.

Smalling'i ele alalım. Manchester'da parlak günler geçirdi ve Bulgaristan'a karşı harikaydı, ama kesin olarak gelecek yazın İngiltere milli takımda olacağını söylemek mümkün mü? Hayır.

Cahill? Evet, Sofya'da umut verici bir peformans gösterdi ama hâlâ Bolton'da oynuyor. O hâlde, o da bir "belki." Ashley Young ve Stuart Downing de kulüpleriyle sezona iyi başladılar, ama yine de, şu aşamada gelecek yıl yerlerinin garanti olduğunu söylemek mümkün mü?

Scott Parker son iki milli maçta oldukça iyi işler başardı fakat Scott genç bir oyuncu değil. 30'larının başında, demek ki bu da tecrübenin o kadar da kötü bir şey olmadığının kanıtı.

Bu kategoride dışarı alınmasını önereceğim oyuncular Ashley Cole ve Wayne Roone ki bunlar da parlayan genç yıldızlar sayılmazlar.

Capello'nun son Dünya Kupası'nda kadrosunu gençleştiren Almanya'nın izinden gidip, bunu kopyalamasını önermek çok basit olur.

İlk olarak, Almanya oraya Dünya Kupası'nı almak hedefiyle gtmedi. İngiltere'den iyiydiler, ama İngiltere'nin Güney Afrika'da ne kadar kötü olduğunu unutmamak gerek.

Ve İngiltere'nin zayıf bir turnuva geçirmesinin ardında yatan sebep, oyuncuların uzun ve zorlu bir sezonun ardından yorgun olmaları ise, o zaman kesin olan bir şey var ki, Capello'nun kadrosu yine uzun ve zorlu sezonun ardından Ukrayna ve Polonya'ya gidecek.

İngiliz futbolu böyle. Büyük kulüpler yine dört cephede mücadele edecek ve bunun fiziksel etkileri kupaya katılan oyunculara yansıyacak.

Ama Bulgaristan maçından çıkarılacak, cesaret verici, olumlu yanlar da var.

Capello'nun dört hücum oyuncusunun arkasında, iki merkezi orta saha oyuncusu kullanarak geliştirdiği sistem iyi işledi ve olağanüstü bir denge sağladı. Özellikle de öndeki oyuncuların sürat ve hareketliliği için.

Wilkshere gibilerin kadro için fit hâle gelmesiyle, onları bir yere uydurma sorunu olacak ama bu bile iyi bir şey. Çünkü üst sınıf bir oyuncuya yer bulmak için düşüneceksiniz.

Ama bir şey kesin ki, hiç kimse Bulgaristan veya Galler gibi rakiplere karşı oynanan maçları; gençlerin üst seviye milli maçlar oynamaya hazır olup olmadığına yönelik bir ölçü olarak almamalı.

Yazar: Alan Hansen (The Telegraph)

Çeviri: Kaan Kavuşan

Tarih: 05 Eylül 2011

James Horncastle: "Guardiola yeni bir algı yaratıyor"

2011-09-04T22:29:00.003+03:00

Buna Cruyffismo v3.0 diyorlar. "Rüya Takım yeniden yüklendi ve upgrade geçirdi."

Martin Mazur, El Grafico'daki provokatif makalesinde "Bugün Pep Guardiola, Steve Jobs ile aynı klasmanda yer alıyor" diye yazdı. "Bir karar veriyor ve tüm dünya da onu izliyor. Onu taklit etmeye çalışıyorlar fakat pek de beceremiyorlar."

Aynı Apple'ın San Fransisko'daki Yerba Buena merkezinde, yeni iPhone veya iPad'i tanıtması gibi; Barcelona da son icadını Pazartesi gecesi, medyaya sunmadan önce Camp Nou'da taraftarların önünde sundu. Bu, 3-1-3-3 sistemiydi - Guardiola'nın yükselişte olduğu, Cruijff'un oyun kurucusu veya "4 numarası" olarak oynadığı dönemlerdeki eski favori sistemi. Sadece bu versiyon yeni bir yorumlama olarak değil de, bir geliştirme olarak ortaya koyuldu.

Sadece başarılı olduğunu söylemek mevzuyu hafife almak olacaktır. Barcelona önce taktik üstünlük sağladı ve sonra Villarreal'i lime lime doğrayarak 5-0'lık müthiş bir galibiyet elde etti. Katalan takımı 1958-59 sezonunda bir başka büyük antrenör Helenio Herrara kulübede oturduğundan, Ladislao Kubala atakları yönlendiğinden beri sezona böyle hoş bir galibiyetle başlayamamıştı.

El Pais'in salı günkü baskısında Ramon Besa, "Dün gece, yeni bir takım doğdu" diye yazmış. Gerçekten de, birçok kişi bunun Guardiola'nın yönetimi altındaki sürecin yeni ayağı olduğunu hissediyor.

Şüphesiz ki, takımın alışılageldik 4-3-3 sisteminden 3-1-3-3'e dönmesi, Dani Alves'in cezası, Charles Puyol, Gerard Pique, Adriano ve Maxwell'in sakatlarından dolayı savunma hattının bozulması sebebiyle süregelen koşulların eseriydi. Guardiola da maçtan sonra "Eğer tüm oyuncularımız mevcut olsaydı, belki sistemi değiştirmezdim" diyerek bunu itiraf etmişti.

Yine de Villarreal'in 4-2-2-2'sine karşı Barcelona'nın 3-1-3-3'ünün avantajları açıkça ortadaydı. Geride serbest bir adam bırakmak, 4'e 4 orta saha ve kanat adamlarının rakibin beklerinin alanını kapatması... Bunların hepsi, herkes sağlam olsaydı bile, rakibe karşı doğru taktiksel yaklaşımın bu diziliş olduğunu gösterdi.

Guardiola'nın çözüm planında Barcelona'nın yüksek gelecek vaat eden iki genç stoperi Marc Bartra ve Andreu Fontas'ı oynatmayıp, geri dörtlüde geçici bir çözüm olarak Javier Mascherano'dan üçlünün sağ bekinde oynamasını istemesi, belki de bu fikrin daha büyük bir kanıtı olarak gösterilebilir.

Yoksa Villarreal karşısındaki ilk 11'inde, gerçek yeri defans olan tek oyuncu olarak Eric Abidal'a görev verme riskini niye alsın ki?

Guardiola bir keresinde "alabileceğiniz en büyük risk, risk almamaktır" diye espiri yapmıştı. Bu söz kendisini dinleyen öğrencilere, dogmaları önemsememeleri ve içlerinden geleni yapmaları konusunda cesaretlendirmek isteyen Apple'ın kurucusu Steve Jobs'un 2005 yılında Stanford Üniversitesi'nde yaptığı bir konuşmada da dile gelmişti.

"Aç kalın. Aptal kalın" demişti.

Bu açıdan bakıldığında, Guardiola'nın dizilişi değiştirme kararı, ister yeni bir istisna, ister yeni bir düzen olsun, bir şekilde bir anlam ifade ediyor.

Eşi benzeri görülmemiş bir şekilde 12 kupa alarak, Cruijff'un elinde bulundurduğu bireysel başarı rekorunu devraldıktan sonra, Pep'in olası çıkmazı oyuncularının kendilerin sınırlamalarını önlemek ve motivasyonunu sağlamak olacaktır.

Bu düşüncenin, Guardiola'nın kafasına Ağustos'taki İspanya Süper Kupası'nı izlerken girdiğini düşünmek çok da fazla hayalci bir yaklaşım olmaz. Evet, takımı yine de kazanmıştı ve en büyük kulüp olduğunu hâlâ iddia edebilirdi fakat son iki maçta Jose Mourinho'nun ve Real Madrid'in aradaki boşluğu kapattığı su götürmez bir gerçekti.

Üç yıldan beri, Barcelona yavaş yavaş evrilerek, üç aşağı beş yukarı aynı şekilde oynadı - Messi'nin rolü içe kat eden bir sağ açıktan, sahte dokuz numaraya döndü; Sergio Busquets orta sahadan defansa nasıl kaynayacağını öğrendi ve böylece bekler Daniel Alves ve Abidal geriye gömülen rakipler karşısında ileri açılabildiler; ve Liverpool'dan bir önlibero olarak transfer edilen Mascherano ihtiyaç olduğunda gayet yeterli şekilde oynayabilecek bir stoper olarak kendini alıştırdı.

Bu girişimler, taktiksel şekillendirme aşamasında, aynı anda kullandığı zaman işe yaradı. Fakat buna karşın, tek tek ele alındığında, Pep'in odaklanmayı sağlayabilmek, yeni hedefler koymak, işlerin hâlâ ilgi çekici ve tahrik edici olmasını sağlamak için bir oyuncudan sürekli yeni mevkilerde oynamasını istenmesine karşı olunabilir.

Cesc Fabregas'ın sonunda Arsenal'den dönmesi, Udinese'den Alexis Sanchez'in gelmesi ve Thiago Alcantara'nın kendini göstermesi hem Barcelona'da yeni bir jenerasyonun ortaya çıkmasına, hem de rekabete yeni bir katman eklenmesine imkân sağlıyor.

Guardiola'nın B Planı arayışı, onu daha önce İnter'den 61 milyon sterline Zlatan İbrahimoviç'e yönlendirmiş ve bu çözüm işe yaramamıştı. 1,92'lik hedef santrafor, Liliputlar arasındaki bir Gulliver görünümündeydi. 21 gol ve 11 asist kaydetmiş, Camp Nou'daki tek sezonunda El Clasico'da Real Madrid'e karşı galibiyet golünü atmış olsa da, antrenörüyle fikir ayrılığına düşünce bu deney pahalıya patlamıştı.

Alternatif arayışı sürüyor işte. Buna karşın, Cesc, Alexis ve Thiago'ya kavuşulması belki de buna bir son getirecektir. Baş harfleri CAT'ı oluşturuyor ki, Katalan (Katalanca'da Catalan diye yazılır) kimliğinin sembolü olan bir kulüp için siz buna ister kaderin bir cilvesi, ister hoş bir tesadüf deyin. Her iki ihtimalde de, bazılarının korktuğu gibi uyumsuzluk yaratmayan bu üçlü Guardiola'ya zafere giden başka bir yol sağlayacak gibi.

Hepsi Villarreal'e karşı oynadılar ve gol attılar. Cesc 25 milyon sterlinlik transferinin ardından kulüpteki üçüncü golünü attı ve bekleyeceğiniz gibi takım üzerindeki etkisi oldukça dikkat çekti. İlk bakışta görünen, Guardiola'nın Fabregas'ı Barcelona orta sahasında Xavi ve Iniesta ile dönüşümlü oynatacağı. Fakat başka fikirleri olduğu da ortada.

Napoli'ya karşı oynanan Gamper Kupası'nda, Guardiola Messi'yi yedekte bekletip, Fabregas'ı kenarlarında Kiko Fermenia ve David Villa'nın oynadığı bir sahte dokuz numara gibi başlatmayı denedi. Adriano'nun koşusunda, geriden iyi bir zamanlayla gelerek 26'ıncı dakikada golünü attı ve işini yapmış olarak ikinci yarının başında yerini Messi'ye bıraktı.

Fabregas'ı niye sahte dokuz numara pozisyonunda kullandığı sorulunca, Guardiola şöyle cevap vermişti: "Bireysel oyun stili yüzünden. Asistanım Tito Vilanova onu çocukluğundan beri tanır ve onun hep 4 numara olarak oynadığını fakat her zaman ileri de gittiğini söyledi."

Bunu detekleyen başka bir şey de, Barcelona'nın efsanevi açık oyuncusu Charles Rexach'ın, kulübün daha önce Fabregas hakkında düşündüklerinin, oyuncunun Barcelona'daki geleceğine de etki edebileceğinin üstünde durması.

"Hatırlıyorum da Cesc başlangıçta, defansiften çok ofansif bir oyuncuydu" diye yazıyor Cruijff'un eski sağ kolu Charles Rexach, El Mundo Deportivo'daki köşesinde. "Arsenal'de daha geride oynamasına rağmen, illagada'sı çok iyi (doğru zamanda ceza sahası içine girme) Buna rağmen benim için esas yeri santraforun arkasındaki mediapunta (ortasaha) oyuncusudur ve bence bu mevkide ondan daha iyi performans görebiliriz."

Fabregas illagada'sını Barcelona Monte Carlo'ya Süper Kupa finalinde Porto ile karşılaşmaya gittiğinde bir kez daha gösterdi. Kulüpteki ikinci golü neredeyse birinci golün bir karbon kopyasıydı - yine penaltı noktasına geriden bir koşu ve bu sefer Messi'nin havadan kestiği topa vurduğu vole Helton'u geçmişti.

Bu koşullarda, Fabregas; orta sahada Xavi ve Seydou Keita'nın yanında yer almıştı. Villarreal'e karşı ise Rexach'ın ön gördüğü gibi, baklava şeklinde dizilen ortasahanın en ucunda sahte dokuz numara Messi ile saha içi rotasyona girerek oynadı. Juvenil A'da (A takımda) beraber oynadıkları zamandan bu yana geçen uzun süre de göz önüne alınırsa, aralarındaki bu uyum cidden müthiş. Manzarayı daha iyi görebilmek için şuna bakabiliriz: Messi 18 kez topu Fabregas'a vermiş ki, bu takımdaki herhangi birinin, başka birine verdiği en yüksek sayıdaki pas. Bunun karşılığında ise 13 kez pas almış.

"Messi ve ben aynı şekilde eğitildik" diyor maçtan sonra Fabregas. "Birçok antrenmanda, birçok maçta, birçok sezonda beraberdik. Bunu unutmayın... Eğer Messi ben ayrıldığımdan beri Barcelona'da 2000 maç oynadıysa, ben bunların 1999'unu izledim."

Büyük takımlar, sıklıkla oyuncularının genç yaşlardan beri beraber yetişip, gelişmesiyle karakterini bulur. Böylece aralarında nerede olacaklarına ve arkadaşlarının nereye hareketleneceğine dair kuvvetli öngörüye sahip bir bağ oluşur.

Mayıs ayının The Economist dergisinde, Schumpeter'in Barcelona'nın yönetim tarzını yorumladığı bir köşe vardı. Altını çizdiği şey iş dünyasında yapılan bir araştırmada, uzun zamanlı bir başarının sırrının değerlerin kendine özgü uyumlarının iyi işlenmesi ve bunun genelde içeriden birini yükselterek ve derin yerel köklerin biraz budanmasında olduğuydu.

Fabregas'ın dönüşü de bu işe yarıyor. "Taktiklerle ve onun bunlara ne kadar uyacağı ile fazla zaman öldürmemeliyiz" diyor Juanma Don Balon dergisine. "Yapılacak tek şey oyununu kolaylaştırmaya çalışmak." Tek başına sistem önemli değildir - dizilişler sadece doğal hatırlatıcılardır.

El Pais için yazdığı "Hissedin" adlı köşe yazısında Guardiola bunu vurgulamıştı. Bu yazı 28 Şubat 2007'da, Romareda'da Copa del Rey (Kral Kupası) çeyrek finali ikinci ayağında Zaragoza'ya karşı oynanan ve 2-1 kazanılan maçta Frank Rijkaard'ın Thuram, Puyol ve Oleguer üçlü defansıyla sahaya çıkmasının hemen ardından yayınlanmıştı.

Guardiola Rijkaard'ın üçlü defansla oynamasının Cruijff'un 1988 ile 1996 arasında geliştirdiği sistemin dirilişi olduğu iddiasının durumu basite indirgemek olduğunu belirtmişti.

"Söylenenlere göre, Rüya Takım Zaragoza'da geri dönmüş" diyordu Guardiola. "Ama bence Rüya Takım hiç gitmemişti ki."

Daha sonra Marcelo Bielsa'nın en sevdiği lâflarından birisini alıntılıyor. "Kazanmaya meyilliyim ve fark ettiğim kadarıyla sizi bu yola yaklaştıracak en önemli şey kahramanlıktır. Rakibin yarı sahasında oynanmayan bir maçı aklına getirmemek."

Pep'e göre bu hisler, hem kendinin hem de Barcelona'nın felsefesinin kalbi. "Bielsa'nın sözünden asla şüphe etmeyin" diyor yazısının sonunda. Bu ruhla oynadıktan sonra, Barcelona'nın nasıl oynadığı önemli değil. Önemli olan bunu hissetmeleri.

Yazı: James Horncastle (Fox Sports)

Tarih: 3 Eylül 2011

Çeviri: Kaan Kavuşan.

Not: Yabancı dilde bırakılan baz kelimeler, yazarın kendi tercihidir.

19'unda 15'lik Hierro!

2011-09-02T08:33:00.002+03:00

19'luk Hierro, ama sanki 15 gibi duruyor

Güiza Fenerbahçe'nin Nartallo'sudur

2011-08-18T19:30:00.001+03:00

Temiz kalpli, gol kaçırma kralı.

Daniel Güiza her zaman Fenerbahçelilerin küfürlerinden üzerine düşeni fazlasıyla almıştır. Aslında hak etmiştir de bazen. Yalan söylemeyeceğim ben de çok küfür ettim. Altı pas üzerinden, havaya diktiği toplar için. Kaleciyle karşı karşıya kalıp aşırtma yapacak ortamı/zamanı bulamadığı zaman kaçırdığı goller için. Vurduğu kafaların doğrudan kalecinin kucağına gitmesi yüzünden. Fakat hiçbir zaman kalıcı bir kin geliştiremedim adam için. Herkes öyle dalga geçiyordu ki, ben de eğlencenin bir parçası olmak istiyordum. "Güiza küçük Emrah ya ehehe" demek istiyordum ama olmadı...

Neden olmadığını da biliyorum. Çünkü iyi niyetliydi Güiza. Hem saha içinde hem saha dışında. Çok büyük duygusal buhranlar yaşadı. Eşiyle ayrıldı, sakatlıklar geçirdi. Sahada hemen hemen en çok koşan o olmasının yanı sıra, arkadaşlarıyla da hep iyi ilişkiler içindeydi. Bir kere dahi, "Hocam haklısızlık yapıyor", "Falanca'nın yerine ben oynamalıyım" demedi. Diyemezdi de zaten, performans ortada. Fakat bunu Kezman çok yapmıştı hatırlarsanız. O da sahadaki eforu esirgemezdi ama Güiza'ya edemediğim küfürleri ona çok rahat ettim.

Güiza bizim Nartollo'muz oldu galiba. O da çok çabalar, tabir-i caiz değil ama; bir yerini yırtardı gol için. Atamazdı genelde. Attıkları da çok bal eseri olurdu ama bugün dahi tüm Beşiktaşlılar tebessümle anıyor adamı. Güiza da benim için böyle olacak.

Beyler yine Gözlemci?!

2011-08-18T17:38:00.000+03:00

Tüm önemli futbol olaylarında ortaya çıkan gözlemci dün de oraydı. Araştırdım ve diğer olayları buldum. Nedir gizemin gözlemci?

Ortaokullu Mourinho

2011-08-18T13:34:00.000+03:00

Koca adam, Real Madrid'in başında, yaptığı harekete bak...

Artık Mourinho tapıcıların futbolla ilgili görüşlerine saygı duymanın imkânı kalmadı. Eskiden de nefret ederdim Mou'dan, bu yeni bir şey değil. Fakat dün yaptığı hareketler, saha içinde takımını katliama götürecek kadar sertliğe yönlendirmesi tiksindirdi artık. Makyavelli bile bir etik dahilinde bu kadarını yapmazdı herhalde, ününe düşkündü, gizli gizli yapardı. İlkokulda, orta okulda (lisede bile değil) ezik çocuklar vardır. Onun tek görevi "dövesiniz geldiği" adama sinir bozucu bir hareket yaparak sataşmaktır. "Git lan şunlara bir sataş da, kafalarını kıralım" dersiniz. Mou dün o çocuktu işte. İşini yapınca, en arkaya saklananlar da onlar olur. Mou da öyle yaptı ve kalabalığın arkasından dudak büzdü.

Special One diye tapınaydım şu adama, resmen şu an tarikattan yeminimi bozup çıkmıştım da abiler "ne oldu muhterem yahu?" diye peşimdeydi. Ortaokul çocuğu gibi kulağa fiske, yanağı itmek ardından ağzını büzüp "öptüm muck" hareketi yapmak ne acınası bir ruh halidir. Kaybetmek kötü, ama bu kadar da kötü değil. Üstelikle toplamda kazanılabilecekler var. Bir de buna karşın, "Morinyo ya, ne filim adam eehehe" kafasında olanları görmek de ayrı bir cinnet sebebiydi.

Kazanma arzusu ve hırsını ayrı tutmak lâzım. Hepimiz kazanmak için bir arzu içinde oluruz, şaşılacak ve ayıplanacak bir şey değil. Ama kazanmak için kendi şerefini, oyunun şerifini, rakibinin şerefini ayaklar altına atmak da kabul edilebilecek bir şey değil. Aslında bu adamın kazandığı (nadir) maçlarda bile Barcelona'nın övülmesine uyuz olduğu da ortada. "Kazansam bile takdir görmüyorum" kafasının liseli karakterine yansıması bu biraz da. E, sen böyle kazanmak istersen saygıyla anılmazsın kusura bakma. Bu sportmenlikle falan da ilgili değil, bu şerefle ilgili. Bu güzel oyunla dahi ilgili değil, bu karakterle ilgili.

Bu da başarıya tapan herkese ders olur umarım. Sürekli kazanan bir adam olarak taptınız ona. O sadece "winner" diye ve dünya futbol tarihinin en çirkin adamlarından birini yarattınız. Adım adım. (Mala bak, sanki Mou bizi duyuyor diyenleri duyar gibiyim. Senin biraz daha iyi olman demek, dünyanın biraz daha iyi olması demek dolayısıyla ufak kanat çırpışların diğer kanat çırpışlarıyla birleşip kasırga olabiliyor işte. Kasırgaya yakalanan adam da kendini böyle kaybediyor)

Dev Romen Dumitru Stingaciu

2011-08-16T20:53:00.002+03:00

Bir dönem çok revaçtaydı, boyu biraz uzun olan mahalle maçlarında "Stingaçuuuu" diyerek plonjona kalkışırdı. Kumluk alan bulduğum ve vücut olarak --maalesef açlıkla savaşan-- bir Somalili'den biraz hallice olduğum zamanlarda ben de yapardım. En büyük keyfimdi resmen.

Stingaciu, Steaua Bükreş ile Şampiyonlar Kulüpler Kupası'nı alan takımın (1986) kadrosunda yer alıyordu. Tabi o zaman Duckadam gibi epik bir kalecinin ardında bekliyordu. Steaua kupayı alırken de, Duckadam Barcelona karşısında coşuyordu zaten. Penaltılara kalan maçta her topu çıkarmıştı. İşte bu dönemde fazla şans bulamadı Steaua'da. 88-89 sezonunda Steaua, Lung'u transfer edince, FC Olt'a kiralandı. Bir yıl sonra döndü ve 90'dan sonra 95'e kadar takımın as kalecisi oldu. 95'te yolu Vanspor'a düştü.

Vanspor'da tek sezon oynadı Romen dev. Fenerbahçe'nin şampiyon olduğu, Vanspor'un ise küme düştüğü (Ali Sami Alkış nazar değdirmişti takıma resmen - "Vanspor Gerçeği" diye yazı yazardı, "Doğu Şahlanıyor" falan) 95-96 sezonunda dikkat çekti ve ertesi sezon Kocaelispor'un yolunu tuttu.

1,94'lük Stingaciu çok kahramansı kurtarışlara sahipti. Direkten direğe uçtuğu sezonlarda Kocaelispor da gayet iyi bir takım kurmuştu. Moshoeu, Faruk Yiğit, Osman kaptan ve daha niceleri vardı Körfez'de. 1997'de Türkiye Kupası'nı dahi almışlardı. Dört büyüklerin belâlısıydılar. O zamanlar bugünkünden çok daha zor görürdük bir Anadolu takımın kupa almasını. Stelea ve Prunea gibi o da Romen milli takımındaydı. 1998 Dünya Kupası'nda takımın üç kalecisi de Türkiye'ye konuk olmuştu. (Prunea bir sezon sonra Erzurumspor'a gelmişti, Stelea Samsunspor'daydı.)

İyi kaleciydi, dev gibi ama ben onun saçlara takmıştım daha çok. Kurtarışlarda sallanan kahküllü saçlara. (kahkül denir değil mi ona?) Çok iyi zıplardı ki, bir kaleciye "kedi kaleci" diyorsanız, kıstas budur. Hatta adamın boyu 1,94 kilosu da 90'larda olunca kedi'den "panter kaleciye" terfi ettirirdiniz. Stingaciu işte böyle bir adamdı. Trabzon-Van maçında belki şampiyonluğu almıştı Trabzon'dan. Bazen acayip goller yerdi nadiren ama 90 tane çıkarırdı en az. 95 ile 2001 arası iz bıraktı ligimizde ve özellikle de Kocaelispor'lu taraftarların aklında. Dört büyüklerin eksiksiz hepsiyle adı anılmıştı. Özellikle Hagi'li dönemlerde Galatasaray ile.

Şu an Kuban Krasnodar'da yardımcı antrenörlük yapıyor, üstü de Ali Şen'in 37-43 kere getireceğim deyip, getirmediği Dan Petrescu. Ve son olarak ben onu bu adama benzetirdim. Clint Eastwood filmlerinin unutulmaz "asabi" yardımcı oyuncularından Richard Kiel...

Dur Kiel kızma, siz kardeşsiniz!!! ( Oha :/ )

Bebe bunu da atlatır. (Bebe'nin Hikâyesi)

2011-08-11T13:26:00.002+03:00

Bebe bunu da atlatır. Onun kaderi savaşmakmış hep.

Bebe, yaşadığı süre boyunca hayatın meydan okumalarıyla karşılaşmış bir insan. Sürekli. Manchester United'a transfer olduğunda yaşamı boyunca başına gelenler anlatılmıştı fakat "bizim buralarda" pek öğrenilmemişti. Bir daha üstünden geçeyim...

Bebe çok küçük yaştayken annesi ile babası kendini terk ediyor ve büyükannesiyle yaşamaya başlıyor Bebe. Abisiyle birlikte büyükannesiyle yaşamaya devam ederken, büyükanne vefat edince Bebe küçük yaşı dolayısıyla kanun sebebiyle yetimhaneye yollanıyor. Zor bir başlangıç ama bu kadar mı? Değil. Yaş 12 olduğunda "artık büyüdün hadi bakalım çık buradan" diyorlar ve Bebe sokaklarda yaşamaya başlıyor. Daha sonra bir barakada hayatını sürdürüyor.

Bosna'da bir Sokak Futbolu turnuvası olduğunu duyuyor ve her şeye rağmen "Avrupa Birliği vatandaşı" olmanın avantajıyla arkadaşlarıyla Bosna'ya ulaşıyorlar. Bebe burada oynadığı 6 maçta 40 gol atıyor ve büyük dikkat çekiyor. Bu sayede Portekiz ikinci lig takımlarından Amadora'ya transfer oluyor ve ikinci santrafor ve sıkça da kanatta oynayarak iyi bir performans ortaya koyuyor. Talih dönmeye başlıyor ve 1. Lig takımlarından Guimares onu alıyor. Guimares'e imza attıktan 5 hafta sonra da Manchester United'e gidiyor.

Manchester United'a kendisini aldıran Carlos Queiroz. Bu birçok kişi için o dönemler olumsuz bir referans. Çünkü Carlos Queiroz iyi bir ikinci adam sadece. Manchester'da Portekizlilerin yolunu açmasına rağmen, Teknik Direktör olup gittiği Real Madrid'ten Alex Ferguson'un asistanlığına dönmesi onur kırıcı bulunmuştu. Ayrıca Portekiz, Güney Afrika gibi milli takımlarda ve çalıştırdığı diğer Portekiz ligi takımlarında pek bir başarısı yok. Bebe 7,5 milyon pounda gelince, taraftar da homurdanmıştı. "Kim bu adam ki, 7,5 milyon ediyor?" diye düşünüyorlardı. Bazı oyuncuları ümit milli takımdan, bazı oyuncuları 19 yaş altı milli takımdan izlersiniz ve verilen bu bonservisi göze alırsınız. Ama Bebe böyle bir oyuncu değildi. Küt diye kendini Manchester United'ta bulmuştu. Alex Ferguson dahi teknik heyetinin önerisiyle onu aldıklarını, kariyerinde ilk defa bir oyuncuyu izlemeden kulübe kattığını itiraf ediyordu. Olumsuz kasvet Bebe'nin üstüne çökmüştü böylece. Yeni bir meydan okuma.

Bebe'nin bu olumsuz durumlar altında çıktığı maçlar da varlık gösterememesi daha da büyük spekülasyonlara sebeb olmuştu. Bonservisinin aslında 9 milyon pound olduğu, menajerlerin de payını aldığı konuşulunca Bebe'ye duyulan antipati arttı. Taraftarlar oynadığı maçlarda yapamadığı ortalarla youtube klipleri hazırladı. Bebe yine çalıştı. Alex Ferguson "son vuruşları ve şutları böyle iyi oyuncu az bulunur, ama diğer yönlerden kendini oldukça geliştirmesi gerek" buyuruyordu. Bebe de bu arada eski arkadaşlarını ve yetimhaneleri unutmayıp, onlara 300 bin dolar vermişti.

Bebe'nin yolu görece olarak kötü bir sezondan Beşiktaş'a düşmüştü ki, bu sakatlık geldi. "Bebe 6 yok." Ama Bebe bunu da atlatır. Tabi bu durumdan Beşiktaş da zararlı çıktı. Bebe'nin ön çapraz diz bağları ile ilgili bir sakatlığı var. Ronaldo'yu bitiren sakatlık. 6 ay geçse bile, Bebe'nin tam performansla oynayabilmesi çok zor görünüyor...

Kaynak: The Dailly Mail, The Dailly Telegraph ve The Independent gazeteleri.

İngiltere 16-YA Takımının Kaptanı: Ryan Giggs

2011-08-09T12:43:00.001+03:00

15 yaşındaki Ryan Giggs, İngiltere 16 Yaş Altı Takımına kaptanlık yaparken.

SSCB - Türkiye (1966)

2011-08-09T12:28:00.001+03:00

1966 yılında milli takımımız karşısına çıkan SSCB takımı. (Lenin Merkez Stadı)

Jairzinho ile Alain Delon'un Sohbeti

2011-08-06T20:22:00.002+03:00

Paris SG'li Delon ile Jairzinho. Marsilya'da oynadığı 74-75 sezonunda.

Bu sezon Marsilya ligi St. Etienne'in ardından ikinci sırada bitirken Jairzinho bekleneni veremiyordu ve bir sonraki sezon ülkesinde Cruzeiro'nun yolunu tutuyordu. Paris SG ise ancak 15'inci olabiliyordu.

Bu ve bunun gibi pekçok resme ulaşabileceğim adresler öneren Fever Pitch Blog'dan Can Mutlu'ya tekrar teşekkür ederim.

Dalglish ve Sevgili Kupası

2011-08-05T01:38:00.001+03:00

Bir önceki geceki finalde golü atan Dalglish, Avrupa Kupası'nı yatağa atıyor.

Yılan Adam: Rob Rensenbrink

2011-08-04T19:26:00.004+03:00

Rob Rensenbrink, Hollanda milli takımının başarılı olduğu yıllarda kadronun değişmez elemanlarından birisiydi. Son derece yetenekli bir oyuncu olmasına rağmen adı maestro Johan Cruijff'un ardından geliyordu. Aslına bakarsanız yeteneklerini baz alırsak Rensenbrink, Johan'dan hiç de aşağı kalır bir futbolcu değildi fakat Cruijff'un kendisini öne çıkaran üstün oyun görüşü (ki Rensenbrink de oldukça zeki bir oyuncuydu ama maestro klasmanında değildi) ve de yöneticilik özelliklerinden daha azına sahipti. İki kez final oynayan takımın değişmeziydi. Benim hafızamda her zaman yeri olacak bir oyuncu. 1978'de son dakikada direği dövmüş olmasa, belki de hak ettiği yerde olabilirdi bugün. Buna karşın Rensenbrink, Anderlecht kulüp tarihinin büyük efsanelerinden biridir. Daha da önemli bir unvanı var. O da Avrupa'da Yılın Futbolcusu ödülünü alan ilk oyuncu olması.

"Şutumun gidiş açısı beş santim farklı olsaydı, dünya şampiyonu olabilirdik. Bunun da üzerine turnuvanın gol kralı olabilir, hatta en iyi oyuncu seçilebilirdim. Hepsi aynı maç içinde."

İlk Yıllar

3 Temmuz 1947'de doğan Rob Rensenbrink ilk olarak DSW Amsterdam kulübünde futbola başlamıştı. Hızı, sürati ve zayıf vücudu ile bir forvet oyuncusunun olması gereken temel fiziki özelliklere sahipti. Solak olması dolayısıyla forvet sol iç ve açık pozisyonlarında değerlendirildi. 1965-66 yılında DWS ile birinci lig tecrübesi kazandı. DWS son dönemde atak yapmıştı. Daha 50'li yıllarda amatör bir kulüpken, 1964 senesinde şampiyonluk kazanmışlardı ve hatta Rensenbrink'in ilk as takıma çıktığı sezon, bu sayede Şampiyon Kulüpler Kupası'nda oynadılar ve çeyrek finale kadar ilerlemeyi başardılar. İlerleyen yıllar Rensenbrink'in lehine gelişti. Milli takım antrenörü Georg Kessler'in ilgisini çekmişti. İlk kez 1968 yılında Hollanda milli takımı formasını İskoçya'ya karşı giydi. 1969 yılında, Apollo 11'den inen Neil Armstrong'un aya ayak bastığı ay, Rob da komşu ülke Belçika'nın Club Brügge takımına transfer olmuştu. Çünkü o zamanlar Belçika kulüpleri, Hollanda kulüplerinden çok daha fazla ücret ödeyebiliyorlardı. Ayrıca kendi ülkesinin büyük takımları Ajax ve Feyenoord'ta yedek kalacağını düşünmüştü. Ajax'ta Keizer, Feyenoord'ta Mouljin çok beğenilen oyunculardı. Bu dönemlerde yine de, milli takımdaki bu ofansif bolluğa rağmen sürekli kadroya çağırılıyordu.

"Brügge'deki Felemenik atmosferi sevmiştim. Anderlecht çok daha fazla para önermeseydi Brügge'da kalırdım!"

Yeni Ülke ve Yükseliş

Rob, Brügge'e transfer olduğunda bu ülkede ne kadar uzun süre kalacağını kestirebiliyor muydu bilemiyorum ama artık kariyerinin sonuna kadar ülkesine dönmeyecekti. Club Brügge'deki maçlarda genelde sol iç olarak oynuyordu. Sürati, seri ayaklarıyla iki sezonda toplam 55 maça çıkmış ve 24 gol atmıştı. Takımı bu iki sezonu da ikinci olarak kapatmıştı. Milli takımda Cruijff ve Keizer'ın ardında sadece yedek olabiliyordu. Fakat Belçika'da gösterdiği bu performansla sürpriz bir şekilde Anderlecht'e transfer olunca, kariyeri daha ileri bir noktaya taşınmıştı. Herkesin beklediğinin aksine Hollanda'ya dönmemişti.

1971-72 sezonunda geldiği Anderlecht, daha geldiği ilk sezonda şampiyon oldu. Rob Rensenbrink de 30 maça çıkmış ve 16 gol atmıştı. Ertesi sezon yine 16 gol atıp gol krallığını Riedl ile paylaşırken, şampiyonluğu Brügge'e kaptırdılar ve ikinci oldular fakat1973-74 sezonunda tekrar zirvedeydiler. O da gol yüzdesini oldukça geliştirmişti. 29 maçta 20 gol atmıştı. Böylece milli takımda da bir rotasyon oyuncusu olmaktan çıktı. Keizer'in yerine sol açıkta direk olarak yer bulmaya başladı. Bu iyiydi, çünkü Dünya Kupası kapıyı taklatıyordu...

"Anderlecht yeni bir stad yapabildiyse, bunun yarısı Rob sayesinde kazandıklarındandır." - Raymond Goethals, eski Anderlecht teknik direktörü.

1974 Dünya Kupası

Feyenoord ve Ajax'ın ardarda gelen başarılarıyla birlikte Hollanda'dan beklentiler artmıştı. Rinus Michels'in çağırdığı takımın iskeletini beklendiği gibi Ajax ve Feyenoordlu oyuncular oluşturuyordu. Yurt dışında çağırılan üç oyuncu vardı sadece. Onlar; Barcelona'da oynayan Cruijff, Brügge'ün golcüsü Geels ve Anderlecht'in yıldızı Rob Rensenbrink'in ta kendisiydi. Turnuvada Hollanda; Uruguay, İsveç ve Bulgaristan'ın olduğu ilk grup turunda da, Brezilya, Arjantin ve Doğu Almanya'nın olduğu ikinci grup turunda da lider olarak, finale kalıyordu. Finaldeki maçı ise Batı Almanya 2-1 kazanmayı biliyordu.

Rensenbrink, Keizer'in yerine her maçta sol açık olarak oynamıştı. Cruijff'un Barcelona'ya transferinden sonra artık yaşlanan Keizer'in ona küsmesi, Rinus Michels'in saha içindeki havayı bozmama kararıyla da desteklenince Rensenbrink'in ilk 11'deki yeri garanti olmuştu. Normalde daha içe dönük oynamasına rağmen o yeri dolduran adam Cruijff olunca, açıkta oynadı ve iyi de bir performans ortaya koydu. Michels'in bu kararı, Hollanda'nın buraya çıkmasında büyük etkendi.

"Robbie Rensenbrink, Cruijff kadar iyiydi. Fakat kendi beyninde durum böyle değildi." - Jan Mulder, eski milli futbolcu.

Belçika'nın Kralı

Dünya Kupası'ndaki finalin ardından Rob için işler iyi gitti diyebiliriz. 1980'e kadar oynadığı Anderlecht'te bir daha şampiyonluk yaşayamadı fakat Anderlecht adına Avrupa defteri açılacaktı. 1974-75 sezonunda Molenbeek bir sürpriz yaparak şampiyon oldu. Fakat Rob yine 19 gol atarak iyi bir sezon geçirmişti, ayrıca takımının Belçika Kupası'nı alması kulüp tarihinde dönüm noktalarından biri olacaktı.

1975-76 sezonunda, ezeli rakip Club Brügge'ün ardından ikinci oldular ama bu sezonki ikincilik morallerini fazla bozmamıştı. Rob yine istatistiklerini geliştirmiş, bu sezon 23 gole imza atmıştı ve daha önemlisi Arie Haan transferiyle güçlenen Anderlecht takımı Rapid Bükreş, Banda Luka, Galli takımı Wrexham ve Zwickau'yu sırayla yenerek Kupa Galipleri Kupası finalinde West Ham'ın rakibi olmuştu. Final maçında Rob Rensenbrink işi şova vurmuştu. Aslında Heysel Stadı'ndaki maç o kadar iyi başlamamıştı. West Ham daha yarım saat dolmamışken öne geçti fakat ilk yarının sonlarında Rob, Frank Lampard'ın aynı ismi taşıyan babasının geri pasını kesen Ressel'in ortaya çevirdiği topu alıp iki kişiye çalım atarak golünü attı ve durum eşitlendi. İkinci yarının hemen başında François Van der Elts'in golüyle 2-1 öne geçtiler fakat 68'inci dakikada yine eşitlik vardı. Dakika 73 olunca Rensenbrink bir kez daha sazı eline alıp takımını penaltıdan 3-2 öne geçirdi ve 88'inde Van der Elts skoru tayin etti: 4-2. Böylece Anderlecht ilk Avrupa Kupası'na ulaşmış oldu. O Anderlecht takımın önemli dişlilerinden Ressel, Haan ve kaleci Ruiter de Hollandalıydı. (Diğerleri nadiren milli takıma çağırılsa da Haan milli takımda değişmez bir elemandı) Aynı antrenör Hans Croon gibi... Maçın tamamını buradan izlemeniz mümkün. Bu arada takım sezon içinde Belçika Kupası'nı almıştı ve seneye de en kötü ihtimalle bu kupada oynayacaklardı. Ve elbette Rob Rensenbrink'in ilk kez verilen Avrupa'da Yılın Futbolcusu ödülünü alması da kendi kariyeri açısından çok yüksek bir noktaydı.

1971-72 Anderlecht kadrosu. Oturanlardan en sağdaki Rensenbrink.

Avrupa şampiyonası yarı finalinde Çekoslovakya'ya elenen Hollanda iyi bir moral vermedi. 1976-77 sezonu açılmadan önce Hans Croon tekrar ülkesine dönmüş ve NEC'in başına geçmiş, yerine ise Raymond Goethals getirilmişti. Ama bu takımın ritmini fazla bozmuşa benzemiyordu. Sezonun başlarında Süper Kupa finalinde Bayern Münih'le oynadılar. O zamanlar statü gereği iki maç üzerinden oynanan kupanın ilk ayağında 2-1 yenildiler. Rensenbrink'in iki gol attığı ikinci maçta ise 4-1 kazanarak kupayı müzelerine götürdüler. Ligde ise Brügge üst üste ikinci kez şampiyon oldu. Bir önceki senin finalisti olarak yine Kupa Galipleri'nde oynayan Anderlecht, bir kez daha finale kadar çıktı. Fakat Hamburg'a 2-0 yenildi. Golleri atan oyunculardan birisi de günümüzün ünlü antrenörü Felix Magath'tı. Maçın özetine buradan ulaşabilirsiniz. Burada Anderlecht finale gelmeden önce ikinci turda Galatasaray ile karşılaşmış, iki maçı da 5-1'lik skorlarla geçmişti. (Babam o maça gittiğini iki üç sıra yanındaki adamın Haan'ın tam beline olmamış, yani sert ayva attığını söylüyor.) İki maçta ikişer gol atan Rensenbrink Türk seyircisini de kendine hayran bırakmıştı.

1977-78'de ise Brügge'ün üst üste üçüncü şampiyonluğu geldi. Bu sezon Kupa Galipleri Kupası başarısı tekrarlanacaktı. Bir önceki sezon Belçika Kupası'nı kazanmış olmalarının meyvesini yine aldılar. Lokomotif Sofya, geçen sezon finalde yenildikleri Hamburg, Porto ve Twente aşılarak tekrar final oynama hakkını kazandılar. Rakipleri Avusturya Viyana idi. Bir önceki sezonun yabancıları gönderilmiş takım revizyondan geçmişti. Rensenbrink, Haan, Johny Dusbaba ve Nico de Bree gibi Hollandalılara, Van Binst, şu an Genk'in başında bulunan Küçük Prens lakaplı forvet Franky Vercauterten ve eski Trabzonspor antrenörü Hugo Bross gibi Belçikalılar da iyi performansları ile eşlik edince, bu kaliteli takımın kupayı almaması zaten mucize olurdu. Rob Rensenbrink'in iki, bir defans oyuncusu olan Van Binst'in iki golüyle Anderlecht maçı zorlanmadan 4-0 aldı ve başarılı bir sezonu geride bıraktı. (Goller burada) Müthiş geçen bu sezonun ardından Rob, yine kendini milli takıma adayacaktı.

"Schwarzenbeck takımın en zayıf halkası diye düşünüyordum ve onu oyundan düşürmek zor olmayacaktı. Sürekli üzerine gittim ve sonuç iyi oldu." (1976'daki 4-1'lik Süper Kupa maçı hakkında)

1978 Dünya Kupası finalinden bir kare.

1978 Dünya Kupası

Tüm tartışmalara rağmen Hollanda takımı Arjantin'de yapılan kupaya katılmıştı. General Videla'nın darbesiyle sarsılan ülkeye karşı kupa öncesinde yoğun bir kampanya vardı. Hollanda da bu konuyu tartışmış fakat daha sonra kupaya katılmaya karar vermişti. Fakat çok önemli bir fire vardı. Johan Cruijff, cuntayı protesto ettiğini söyleyerek kupaya katılmayınca, takımın yükünü çekmesi Rensenbrink'ten beklendi. Enrst Happel yönetimindeki Hollanda milli takımında Cruijff'un yokluğunda kanada hapsolmak zorunda da kalmamıştı. Yine genelde sola yakın olmasına rağmen, artık kendine daha fazla alan buluyordu. O güzel çalımlarını, bel hareketlerini sıkça sergilemeye başlamıştı. Turnuva içinde İran karşısında üç gol attı, İskoçya maçında ise turnuva tarihinin 1000'inci golünü atarak tarihe geçti. İlk grup elemelerinde zorlanmışlardı aslında. Peru'nun arkasında ikinci olarak, bir üst gruba çıktılar. Fakat Hollanda da zoru severdi. İtalya, Batı Almanya ve Avusturya gibi klas takımlarla aynı gruba düştü ve grubu lider tamamlayarak finale çıktı.

Rakip ev sahibi Arjantin'di. Kempes'le öne geçen Arjantin uzun süre maçı önde götürdü ama 82'inci dakikada Naninga skoru eşitledi. Maçın son dakikasında, bitime 30 saniye kala Krol'un uzun dikine pasına çok iyi hareketlendi, kaleciyi geçti. Yerden şutunu çıkardı ama top direğe takıldı. İşte bu an hem Rensenbrink'in hafızlardaki yerinin, hem de Hollanda'nın kaderini değiştirdi. O golü atsaydı turnuvanın gol kralı ve takımına şampiyonluğu getiren adam olacaktı. Uzatmalarda Arjantin iki golü bulunca, maç 3-1 mağlubiyetle sonuçlandı. Rensenbrink ve arkadaşları iyi oyun çıkarmışlardı ama bir kez daha finalde kaybetmişlerdi. Ayrıca uzatma anlarında gelen iki golden birini Kempes atmış ve gol krallığında Rensenbrink'i geçmişti. Bir golle bir kader bu kadar değişmişti, evet...

"Her dört yılda bir, Hollanda takımı Dünya Kupası'na gittiğinde, televizyonlar beni o direkten dönen pozisyonu tartışmak için çağırıyorlar..."

Eski dost düşman olmaz, ABD'de hiç olmaz.

Son Dönemler

1978-79 sezonunda takım bir kez daha Süper Kupa oynamış ve kupaya uzanmıştı. Kenny Dalglish'li, Souness'li, Toshack'lı, McDermott'lu Liverpool'u 3-1 yendikleri ilk maçta golünü atmıştı Rensenbrink. İkinci maçta 2-1 yenilmelerine rağmen kupa onlarındı. Ligde Beveren sürpriz yaparak şampiyon oldu. Rob artık ayrılma zamanı geldiğini anlıyordu yavaş yavaş. Artık 30 yaşlarında ilerliyordu. 1979-80 sezonda tekrar Brügge şampiyon oldu ve Rob da muhtemelen kariyerinin en kötü sezonunu geçirdi. 20 maçta 3 gol atabilmişti. Artık o da Johan Cruijff, Johan Neeskens ve Wim Rijsbergen gibi Hollandalı oyuncularının yaptığı şeyi yaparak Amerika'ya giden katara atladı...

Portland Timbers forması giydiği bir sezonun ardından Yeni Dünya'ya fazla ısınamadı. Euro 80 elemelerinin bazılarında forma giydi ve 32 yaşında milli takımı bıraktı. 46 maçta 14 gol, gayet iyiydi. 1981-82 sezonu için 2. Ligde mücadele eden Touoluse takımına transfer oldu. Sadece 12 maçta forma giymesine rağmen asistleriyle takımının 1. Lige çıkmasında pay sahibi oldu ve futbol hayatını noktaladı. Oynadığı tüm Avrupa Kupası finallerinde gol atmış, iki Dünya Kupası finali görmüş ve bir kere de Avrupa'da yılın futbolcusu seçilmişti.

"Dünya'nın en iyi ikinci oyuncusuydu. Johan Cruijff'tan sonra." - Paul Van Himst, Anderlecht'ten eski takım arkadaşı.

Stili ve Futbol Dışındaki Hayatı

Rensenbrink'in yetenek küpü olduğunu söylemek yanlış olmaz. Top kontrolü yüksek, fuleli adımlara sahip, deparı kuvvetli bir oyuncuydu. Özellikle kıvrak bel hareketlerini kolayca yapardı. Bu yüzden de lakabı Yılan Adam'dı. Bir kanat oyuncusu olarak oynadığında dünyanın en iyisiydi. Ortaya biraz daha girmesi gerektiğinde yöneticilik özellikleri çok iyiydi diyemeyiz, bir maestro değildi ama çok zeki bir oyuncu olduğu da su götürmezdi. Zekasını daha çok adam geçmeye yoğunlaştırıyordu diyelim. Penaltı kaçırmaması ve birçok seferde de atacağı köşeyi kaleciye göstermesiyle ünlüydü. Rob Rensenbrink, futboldan sonra teknik direktörlüğe hiç bulaşmadı. İlginç bir şekilde hep basından ve kameralardan da uzak kalmaya çalıştı. Dürüst ve ahlaklı kişiliği hep ön plandaydı. Şu an nerede yaşadığı ciddi ciddi bilinmiyor. Hollandalı gazeteciler Belçika ve Fransa'da sessiz bir hayatı tercih ettiğini düşünüyorlar. Yahoo ise okurlarına ulaşıp Hollanda, Belçika ve Fransa'da araştırma yaptırmış ama sonuç olumsuz. O sadece istediği zaman ortaya çıkıyor artık. "Ya o golü atsaydı"ları duymamak için belki de...

"Futbol sayesinde herkes beni sevdi ama ben sakin bir insandım. Tüm Hollandalılar koca ağız değildir."

İstatistikler

Kulüp İstatistikleri

Sadece lig maçları göz önüne alınmıştır.

Sezon / Yıl	Oynadığı Kulüp	Maç	Gol
1965-66	DSW	23	5
1966-67	DSW	29	4
1967-68	DSW	34	10
1968-69	DSW	34	15
1969-70	Club Brügge	27	10
1970-71	Club Brügge	28	14
1971-72	Anderlecht	30	16
1972-73	Anderlecht	24	16
1973-74	Anderlecht	29	20
1974-75	Anderlecht	35	19
1975-76	Anderlecht	35	23
1976-77	Anderlecht	34	16
1977-78	Anderlecht	24	18
1978-79	Anderlecht	31	12
1979-80	Anderlecht	20	3
1980	Portland Timbers	18	6
1981-82	Toulouse	12	1

Liglere Göre İstatistik

Hollanda: 120 maç, 34 gol
Belçika: 317 maç, 167 gol
Amerika: 18 maç, 6 gol
Fransa: 12 maç, 1 gol

Milli Takım İstatistiği

49 maç, 14 gol

Kupalar ve Başarılar

1 kez Avrupa'da Yılın Futbolcusu ödülü (1976)
1 kez Altın Ayakkabı (1976)
1 kez Belçika Ligi Gol Krallığı (1972-73)
Hollanda Milli Takımı ile 2 kez Dünya Kupası finali (1974, 1978)
Hollanda Milli Takımı ile 1 kez Avrupa Kupası Yarı-finali (1967)
Anderlecht ile 2 kez Kupa Galipleri Kupası Şampiyonluğu (1975-76- 1977-78)
Anderlecht ile 1 kez Kupa Galipleri Kupası Finali (1976-77)
Anderlecht ile 2 kez Süper Kupa Şampiyonluğu (1976, 1978)
Anderlecht ile 2 kez Belçika Şampiyonluğu (1971-72, 1973-74)
Anderlecht ile 4 kez Belçika Kupası Şampiyonluğu (1971-72, 1972-73, 1974-75, 1975-76)
Club Brügge ile 1 kez Belçika Kupası (1969-70)

Kaynakça: Ben şahsen kendim, İngilizce vikipedi, vintage football club, anderlecht-online, netherlands world cup blog, fifa.com., yahoo sports.

Not: İlerleyen günlerde kendisiyle yapılmış ufak bir röportajı çevireceğim.

Rock Star Arjantin: 1978

2011-08-02T22:53:00.006+03:00

1978 Dünya Kupası Arjantin'de oynanacaktı ve bu durum 1970 yılında kararlaştırılmıştı. Fakat kupaya iki sene kala General Videla darbe yapmış ve yönetimi ele geçirmişti. Bu konuyu daha önce 1978 Dünya Kupası Öncesinde Arjantin ve Boykot Çağrıları yazısında anlatmıştık. Bu tartışmaların ışığında Dünya Kupası'nın favorilerinden biri, bir Sosyalist olarak tanınan Luis Menotti yönetimindeki Arjantin'di. Takımı ev sahibi olduğu için direk turnuvaya katılmıştı zaten. Turnuva öncesinde bazı değişikliklere gitti. Sağbeke Pernia yerine Olguin'i, Alonso yerine Valencia'yı, kaleci Gatti yerine ise daha tutarlı performanslar sergileyen Fillol'u takıma oturttu. Ordudan Amiral Lacoste'un (aynı zamanda kupa organizasyonları ile ilgileniyordu) ısrarlarını kıramayıp Alonso'yu takıma davet etti ama ilk 11'e geri almadı. 25 kişilik kamp kadrosundan elenen üç kişiden biri de 17 yaşındaki Maradona'ydı. Kadro şöyle oluşmuştu.

Kaleciler: Ubaldo Fillol, Ricardo La Volpe, Hector Baley.
Defans: Daniel Pasarella, Alberto Tarantini, Jorge Olguin, Ruben Galvan, Daniel Killer, Ruben Pagnanini.
Orta Saha: Osvaldo Ardiles, Amerigo Gallego, Rene Houseman, Jose Daniel Valencia, Oscar Ortiz, Norberto Alonso, Miguel Oviedo, Ricardo Villa, Omar Larossa.
Forvet: Mario Kempes, Leopoldo Luque, Daniel Bertoni.

Bir Rock Star havasındaki Kempes, Luque, Gallego gibi oyuncuları ile Arjantin ilk maçına galibiyetle başladı. Luque ve Bertoni'in golleriyle 2-1 yendikleri Macaristan'ın ardından, Fransa'yı da aynı skorla geçtiler. İlk iki maç sonrasında Arjantin sokaklarında Arjantin sesleri inliyordu. Grubun son maçında İtalya'ya 1-0 yenilmelerine rağmen ikinci gruplara kaldılar. İtalya üç maçını da kazanarak grubu lider tamamlamış, Arjantin de arkalarından gelmişti. Bu arada tüm maçlarını gece oynamaları homurtulara neden olmuştu çünkü hep diğer maçın skorunu bilerek sahaya çıkma avantajları vardı. Fakat basından Arjantin'e olumsuz gelen bazı eleştiriler vardı. Daha da kötüsü takımın forvetlerinden Luque'nin kolundan sakatlanması yetmiyormuş gibi abisinin bir araba kazasında ölümü de üst üste gelmişti. Luque ikinci turun ilk maçında forma giymeyerek cenazeye katıldı, fakat sonra geri döndü ve diğer maçlarda forma giydi.

İkinci grup aşamasında Brezilya, Peru ve Polonya ile eşleştiler. Polonya'yı Kempes'in golleriyle geçtiler, Brezilya ile berabere kaldılar. Grubun son maçında iyi bir takım olan Cubillas'lı Peru ile karşılaşacaktı. Arjantin'in farklı kazanması gerekiyordu. Aynı zamanda başlaması gereken Brezilya-Polonya ve Arjantin-Peru maçları aynı saatte başlamadı. Arjantin maça geç kaldı ve 3-1 biten Brezilya maçına karşılık, dört farklı kazanmak onlara yetecekti. Takım maçı 6-0 kazandı. Hükümetin, Peru ordusuna büyük rüşvet verildiği, bu vesile ile takıma ve hakeme para gönderildiği iddiaları ortaya atıldı fakat kanıtlamadı. Bu arada futbol, bu sefer tam olarak halkı uyutmamıştı ya da bu sefer yönetimi de uyutmuştu. Direniş sürüyordu. Arjantin'in dördüncü golü sırasında Maliye Bakanı Alemann'ın evinde bomba patlamıştı. Grubunu lider olarak tamamlayan Arjantin finale böyle kaldı. Brezilya teknik direktörü Claudio Coutinho ise kendilerini "gönüllerin şampiyonu" ilân etmişti bile. Çünkü hem ayak oyunlarına geldiğini düşünüyor, hem de takımının bir maç bile kaybetmeden kupaya uzanamadığını vurguluyordu.

Final öncesindeki seromonide geçen senenin finalisti Total Futbolcu Hollandalılar Arjantin siyasi delegasyonuna selam vermeyerek tepkilerini koydular. Johan Cruijff turnuva öncesinde askeri darbeyi sebep göstererek turnuvaya gelmemişti. (Aslında alıkoyulma olayıyla da ilgisi olduğunu kabul etmişti daha sonra.) Maç çok hızlı başladı ve iki takım da isimlerinin hakkını veren bir mücadele ortaya koydular. Dakika 37'de Kempes Arjantin'i 1-0 öne geçirdi ama bitime sekiz dakika kala Naninga eşitliği sağladı. Son dakikada Rensenbrink kaleciyi de geçip topu boş kale yerine, direğe nişanlayınca 90 dakika beraberlikle tamamlandı. Bu an Dünya Kupası tarihinin en unutulmaz anlarından biri olarak tarihe geçti.

Genel itibariyle tempolu ve dengede, nadiren de Hollanda'nın öne çıktığı 90 dakikadan sonra, Arjantin uzatmalarda daha güzel bir oyun sergilemeye başladı. Maçın genelindeki iyi performanslarını daha da üst seviyeye çıkardılar. Kempes ve Bertoni ağları iki kere daha sarsınca kupa ev sahibine gitti. Şüphesiz turnuvanın en iyi maçıydı.

Maçtan sonra Hollanda seromoniye katılmayı reddetti. Çünkü maçtan önce Arjantin takımı sahaya geç girmişti. Belki de soğuk kanlı Hollanda'nın Buenos Aires'in çılgın tribünleriyle baş başa kalmalarını istemiş ve baskı yaratmaya çalışmışlardı. Ayrıca Rene Van de Kerkhof'un kolundaki alçıyla oynayıp oynamayacağı konusunda hakemle tartışmışlardı. Sonuçta Hollanda ikinci kez üst üste finalde hem de ev sahibine yenilirken, Rock Starlar'dan kurulu Arjantin kupaya uzanmıştı. Batistuta ve Caniggia'ya "saçlarını kes öyle gel" diyen gelecekte milli takım antrenörlüğü yapan Pasarella'nın (ki, bu kupada takımın ender kısa saçlı oyuncularından biriydi) takımının aksine bu takıma kısa saçlılar genelde giremiyordu! Tüm tartışmalı olaylara rağmen --ki, bir cuntanın hüküm sürdüğü yerde ortamın böyle gerilmesi kaçınılmaz-- Menotti'nin Arjantin'i taş gibi top oynayarak turnuvayı kaznadı. Bir süreliğine de olsa Generali kurtarmışlardı. Menotti'nin kabullenemediği, kabullenmek istemediği de buydu...

Arjantin bu turnuvada asi, isyankar bir Rock Star'dı.

Hollanda ise adil, erdemli ve üretken bir filozof.

Pasarella kupayı kaldırırken - Daha sonra disiplin fetişisti bir antrenör olmadan önce

Takımın Yıldızı: Tartışmasız Kempes bu turnuvanın yıldızıydı. Hem gol kralı olarak turnuvayı kapadı, hem de dominant komple santrafor performansıyla takımının oyununu sürdürmesine yardımcı oldu. O yıllarda Valencia forması giyen yıldız oyuncu, güçlü deparları, çalışkanlığı ve hava toplarındaki üstünlüğüyle her takımın kadrosunda görmek isteyeceği biri olmuştu. Luis Menotti ondan şöyle bahsediyordu: "Güçlü, yeteneği var, arkadaşlarına boşluklar yarartıyor ve sert şut atabiliyor. O fark yaratabilecek oyuncu ve bu işleri santrafor pozisyonundayken yapıyor." Forvetten golden fazlasını bekleyen bir antrenör için nimet.

Manowar'in basçısı... pardon... Arjantin'in santrafor Kempes finaldeki golünün ardından sevinirken.

Taktik: Takım klasik 4-4-2'ye yakın bir sistemle oynuyordu. Kalede Fillol bankoyken, Defansta Olguín, Galvan, Pasarella ve Tarantini yer alıyordu. Bekler Olguin ve Tarantini belli bir oranda ofansa destek vermelerine rağmen hadlerini biliyorlardı. Pasarella ise defansı derleyip toparlayan adamdı. Olguin ise aslında bir sağ bek olmasına rağmen göbeğe geçmişti. Ardiles, Gallego, Valencia ve Houseman orta dörtlünün ilk tercihleriydi. Ardiles yüksek tekniğiyle geri ile ileri arasında mekik dokurken, Gallego ise pas yükünü çekiyordu. Valencia ve Houseman ise hızlarıyla ön plana çıkıyorlardı. Fakat ilerleyen maçlarda Valencia'nın yerini Bertoni almaya başladı ve ilk 11'e girdi. Ortiz de zaman zaman dakika alıyordu. Forvet ise çift santrafordu. Kempes ve Luque. Bu turnuvada Luque'nin de çok iyi performans gösterdiğini hatırlatmak lâzım.

Arjantin ve Brezilya Neden Elendi?

2011-07-18T09:46:00.000+03:00

Kupa Amerika ile yaz günlerimizi doldurmaya, yoğun gündemden soluklanmaya çalışıyoruz. Kupa Arjantin'deydi bu sene ama her zamanki gibi Arjantin elendi. Kupaya her zaman acayip kadrolarla gelen Brezilya da daha ciddi bir kadroyla bu sefer evinin yolunu tuttu.

Arjantin'in elindeki oyuncular bir takımın isteyeceğinden fazlası. Batista'nın hepsine yer bulma isteği belki de elenmelerinin bir numaralı sebebiydi. Orta sahasında bir tek çift yönlü isim Cambiasso olunca, o da biraz formsuz olunca, bu sonuç kaçınılmaz oldu. Maschreano yine Baroni performansı verdi. (Baroni ile Mascherano bir mi demeyin, stilin anlaşılması için bu örneği verdim--10 metre kare içinde kompakt oyun) Bununla beraber, Messi, Hugain, Di Maria, Agüero, Tevez gibi oyuncular sürekli dikine kat etmeye çalışan oyuncular. Hatta Hugain hala sahadaki beleşçi abilere benziyordu bu turnuvada. Kale önünde görünür ya sadece, sen defanstan topu almaya gelirken ta en ileriden bağırır, "yolla abine!" İşte onlara beziyordu. Gömülü defansa karşı hepsi üstün yeteneklerinin ardında performans ortaya koydular. Hepsi rakibini zorlayan, rakibinin üstüne üstüne giden oyuncular olunca, defansı biraz geride kuran takımlar onlara zorluk çıkardılar. Dikine oynamak hep övdüğümüz bir olay olsa da, bazı oyuncuların oyunu açmak için çarpaz ve yatay koşular da yapması gerek. Yoksa fiziken de dimitif boyutlarda olduklarından Lugano, Scotti gibi sağlam yapılı adamlara tosluyorsunuz, bu kaçınılmaz. Arjantin'e lâzım olan şey bir "Moldovan" vari bir adamdı resmen. Rakip defans oyuncusunu arka bahçeye götürecek, Messi'ye ve yer açacak bir forvetin eksiliği vardı. İşte Arjantin sürekli dikine oynama sevdasından dolayı beş pasta kale önüne geldi, sonra topu kaptırdı hep. Elenme sebebi de bu iki şey oldu.

Brezilya ise temposuzluğunun ve orta sahasının vasatlığının kurbanı oldu. Neymar ilk çıktığında "Yeni Robinho" olur en fazla demiştim. Kendimi pek bir haklı buldum ve bu Robinho ile kıyaslayanlar, ona benzetenler olunca sanki dünyada bu benzetmeyi ilk ben dillendirmişim gibi bir hisse kapılıp kendimce mutlu oldum. Bu kadar fazla varyete yaparsan, birisi seni bazen faulle, bazen de fiziki üstünlüğüyle tamamen oyun kuralları dahilinde zorluyor. Brezilya'da da iki yönlü oyuncu azdı. Santrafora yakın bir oyuncusu yoktu. Fred'e kaldıysa koskoca Brezilya eyvah derim. Kötü oyunculuğundan değil, bu gözler Romario'lara, Bebeto'lara, Ronaldo'lara alıştı da ondan. Andre Santos'u yerden yere vuruyorlardı ligimizde ki bence Brezilya takımında çift yönlü oynayan (bir bek olmasına rağmen) tek oyuncuydu. Lucas'ı hala kuru fasulye sayıyorum. Ramires ondan biraz hallice. Ganso klasik tabirle "kumas iyi" dedirtti ama daha vakit lazım belli. Brezilya'ya mentalite değişikliği gerekiyor. Defans hattına hiç dokunmayıp hücümda boş varyeteleri ve top oyalamayı azaltıp, daha tempolu ve dişli takım kurmaları şart. Brezilya'nın Ziya Doğan'ı Dunga'nın taptıklarını yapsınlar demiyorum tabi. Aman ha! Orta sahanın vasatlığını toparlamaları lazım.

Brezilya'nın önü daha karanlık, Arjantin'in işi iki çift yönlü orta saha ve bir de komple forvete (hem enine, hem de çarpaz koşular yapabilecek biri) müthiş takım olur. Ama bir 1978 Arjantin olamaz! cCc Kempes, Luque, Gallego reyizler cCc

Ortaçağ'da Taraftarlık.

2011-07-14T15:44:00.001+03:00

Günlerdir sürüyor tartışma. Ne yapmak gerek diye sorunca her kafadan bir ses çıkıyor. Bir çok soru var kafamda ve kendince cevapları. Birkaç tanesinden bahsetmek istiyorum.

TFF'nin verdiği karar doğru muydu?

Küme düşürmeme kararı doğruydu. Koskoca camialardan bahsediyoruz. Ağzımıza alamadığımız kadar büyük gelirlerden. Yargı kararının beklenmesi en doğru olanıydı. Toplanmışız, elimizde meşaleler kelle istiyoruz. Bir dakika, biz ne yapıyoruz diyen yok. Kelle gidecek ama kimin olursa olsun demek insanlığa yakışır mı? İki sene sonra dava tamamlandığında Fenerbahçe ve Beşiktaş aklanırsa bunun sonucu ne olacak? TFF kaç milyar tazminat ödeyecek? Bunu kim verecek? Vur deyince öldürme mantığı gütmek ne kadar da saçma. Suçları onansın, bir değil iki küme düşsünler! Diğer kararlar konusunda genel yargıya uyuyorum. Süper Kupa ertelenebilir, ligler geç açılabilirdi. Böyle de olmalıydı. Hatta tek devre oynanabilirdi. Buna karşıt bir UEFA kararı var mı tam bulamadım ama FIFA'nın kabullendiği bir şey. (Bkz. Arjantin / Ayrı şampiyonları olan Apertura ve Clausura ligleri) Bu konularda TFF'yi yerenlerin tamamen arkasındayım.

Masumiyet Karinesi.

Evet, var böyle bir şey. Modern toplumlarda 1700'lerde kabul görmüş bir kavram. Ben şahsen bir Fenerbahçeli olarak Aziz Yıldırım'ı hiç mi hiç sevmiyorum. O mafyavari görünüşü, atarlı sözler, sürekli büyüklenmeler ve taraftarı buna ortak etmeye çalışmalar kabul edebileceğim şeyler değil. Büyüklük büyüklenmeyle olmaz. Ayrıca her türlü işe girişebilecek potansiyele sahip bence. Ama Cemil Turan'a inanmıyorum, inanmak istemiyorum. O ve Tayfur Havutçu gibi beyefendi adamların suçu sanırım sistemin onları Aziz Yıldırımlarla, Yıldırım Demirörenlerle çalışmaya zorlaması. Onların masumiyet karinesi benim için değerlidir ama kalpçe herkese eşit yakınlıkta olamasak da hakça olmak zorundayız. Henüz hüküm giymemiş Cemil ve Tayfur'a okunan bedduaları yalamak zorunda kalabiliriz. Agnostik yaklaşmak lâzım. Veriler bu kadar azken "Allah belânı versin Tayfur" demek, ileriki günlerde "eşeklik bizdeymiş" demeyi gerektirebilir ve "eşeklik sizde çıkarsa" Tayfur'un içeride yattığı bir gün için verdiğiniz desteğin dahi bir hesabını veremezsiniz.

Bunları bekleyip göreceğiz. İnsanlar suçsuzluklarını ıspatlamazlar, iddia makamları onların suçluluğunu ıspatlamak zorunda. Aynı şeyler diğer tutuklular için de geçerli tabi. İçimden onların masumiyet karinesi ile ilgili hiçbir şey demek gelmiyor lâkin aynı haklara sahip olduklarını kabul etmek gerek. Medeniyet böyle bir şey ve gerekli. Her şeyin ortaya çıkarılması için her şeyi deneyebilirsiniz bu başka bir şey.

Taraftar Tepkileri.

Fenerbahçe ve Beşiktaş'ın taraftar tepkileri özellikle şu an tuzu kuru görünen Galatasaraylılar tarafından çokça değerlendirildi. Fenerbahçe beğenilmedi, Beşiktaş beğenildi. Fenerbahçeliler arasında çok sapıtanlar vardı kabul ediyorum. Lube Ayar gibi ayar verenler vardı. "Aziz Başkan :(((" diye twitter iletisi girenler vardı. Ama Fenerbahçe taraftarının büyük bir kısmı şike yapıldıysa düşelim diyordu. Çok büyük bir kesimi. Hepsinin aklında başka bir şeyler daha vardı tabiî. Cemaat diye yanlış tespit koyanlar vardı. Mevzuya yanlış yerinden bakmaktı bu aslında. Fenerbahçe yöneticileri pekâlâ şike yapmış olabilir. Para ve gücün olduğu yerde yozlaşma olur. Evrensel bir kuraldır bana göre. Ama Aziz Yıldırım'ın aldığı silah ihâlelerinin panyadan dönüp nereye düşeceğine de bakmak gerekecek mümkün olduğunca. Serdal Adalı da diğer bir NATO ihâlecisi. Bunların aydınlık adamlar olmadığını söylememe gerek yok. Şu davadan haksız yere dahi ceza alsalar bir dakika üzülmem. Çünkü biliyorum ki sürekli pislik içinde debeleniyorlar. Sedat Peker'lerle geziyorlar. Su testisi su yolunda kırılmış olacak. Yanarım da kulüplerine yanarım onların işte.

Çarşı önce tebrikler Trabzon yazdı, sonra Sadri Şener gözaltına alınınca temiz toplum istedi. Sonra Serdal Adalı ve Tayfur Havutçu'nun tutuklanmaları geldi. Kendinize bakın siz diyenler vardı ama çoğunluk belâ okuyordu. Ne Trabzon tepkisi, ne de Tayfur'a bela okuma tepkisi doğru. Evet, bunu çok iyi anlıyorum ama bu adamlar suçlu değil henüz. İbrahim Akın'ın suçlamaları kabul ettiğini sızdırıyor savcı, avukatı reddettik diyor. Büyük bir bilgi kirliliği biraz daha sakince medyaya salıveriliyor.

Şimdi ana konuya dönersek Galatasaraylı arkadaşlar, Fenerbahçe'yi yerdi ama Beşiktaşlıları düşelim dediği için yüce insanlar olarak ilân etti. Halbuki bunu bütün Fenerbahçeliler de söylemişti ama bazı şüpheler vardı davanın ilk günleri olması nedeniyle. Ben de diyorum ki, hepimizin potansiyelleri aynı. Bugün farklı tepki göstermişizdir belki ama önce Beşiktaş'tan yöneticiler içeri alınsa, sonra Fenerbahçe yöneticileri tutuklansa durum farklı olabilirdi. Tesis kralı Aziz Yıldırım Beşiktaşlı olsa bugün "Aziz babacı" Çarşıcılar, Yıldırım Demirören Fenerbahçe başkanı olsa "kahrol başkancı" Fenerbahçeliler olabilirdi. He "nenemin bir şeyi olsa dedem olurdu" diyeceksiniz belki ama şartlar eşit olmayınca bu ihtimalleri düşünmek gerekiyor, hepimizin potansiyelleri aynı. Aynı derecede bilmiyoruz futbolu. Zannediyoruz ki, bizim takımın taraftarı daha bilinçli. Genlerimizden öyle geliyor sanki. Sanki babamızın, annemizin, onlar değilse eniştemizin, dayımızın takımını daha kendimizi bilmez yaşımızdan beri tutmuyoruz. Bizim takımın taraftarları 20 yaşında takım tutmaya başlıyor diyorsanız eyvallah. Fakat tüm Türkiye'ye yayılmış üç kulübün taraftarları --en azı 15 milyon seyirciye sahip olsun-- nasıl farklı çok olabilir ki. Bunları herhangi bir din, mezhep, dil, ırk, ideoloji ayırmıyor. Tutum olarak zamanın ve mekanın gerekleri neticisinde bir farklılık ortaya çıkıyor. Ama futbol taraftarlığının da ırkçılığını yapmayalım. Bir Fenerli söz konusu olduğunda bugün "hepsi ibne ama arada iyileri var" deniyor. 90'lardaki beyaz Türk'ün Kürt algısıyla ne de benziyor. Dönüp dolaşıp "Fenerbahçeliler ne çapsız olduklarını gösterdi"ye geliyor mesele. Şöyle ki "geçmiş olsun Beşiktaşlılara" diyen adamlara "kendi durumunuz yüzünden öyle diyorsunuz" deniliyor. Bu da ihtimaller dahilinde tabi. Ama yaklaşım farkını anlatmaya çalışıyorum. Ben de diyorum ki bir çapsızlık var ama kimse bu çapsızlıktan kendini soyutlamaya kalkmasın. Farklı koşullarda farklı çapsızlıklara tanık oldum da oldum şu ana kadar. Futbol seyircisinin genel olarak futbola bakışı ve bilgisi çok zayıf. "Benim çocuğum sigara migara içmez hoca hanım" refleksine girmeyelim. Bunların hiçbiri bir tez ortaya koyma amacı değil sadece biraz daha düşünme egzersizi sonucunda ortaya çıkan ihtimaller.

Sonuç olarak napaydık bu Fenerbahçelileri alkışlasa mıydık diyeceksiniz belki. Tabiî ki hayır. Ama tepkinin zaman/mekana göre şekillendiğini düşünmek gerek. Birbirimizden o kadar da farklı değiliz. Aynı koşulda sizler de olabilirdiniz. Alkışlamayın ama şerefsizler-şerefliler ayrımını yapmayın.

Davanın Propagandası

Bu kadar çok delilin sızdırılması ki, eğer kuvvetli şüphe yaratan deliller bunlarsa itiraf olmadan kimse ceza meza almayacak (kişilerin maçtan önce beraber yemek yemesi, iki kişinin buluşması, telefon kayıtları vs başka delillerle temellendirilmezse yeterli bulunmayacak) Buna karşın bu kadar çok haberin basına sızdırılması ve bir bölümünün yalan çıkması (Emenike'nin para sayan görüntüleri, Sezer'in futbolculara dağıttığı paranın görüntüleri) kamuoyu almaya yönelik çabalar. Bunu da başardılar.

"Bir şey olmasa Polis Bunları İçeri Alır mıydı abi?"

Tekrarlıyorum, bunlar şikenin dibine de vurmuş olabilir. Ama biz bilemeyiz şu an. Darbe sonrasında birçok adam içeri alınmış, devrimcilerin alayı işkence görmüştü. O zaman komuşları da "demek ki varmış bir boku ki polis bunları içeri aldı" diyorlardı. Kendi evlâtları da içeri alınana dek öyle dediler ve bugün lânetler o günkü teşkilat üyelerinin üstünde. Bu adamlardan biri dahi suçsuzsa ben onun ne günahını, ne de şerefinden bir parça almak istemem. Polis devleti değiliz ama olmak istiyoruz galiba.

Şonuç

Bunca yazdım. Buradan şu anlamlar çıkmasın:

"Dava kesin kurmaca abi yeaaa!" (Kurmaca değil ama sadece sportif amaçlı değil sanki?)
"Cemaat Fener'i ele geçirecek." (Niye Fener? Sen vatan çocuğusun da diğer takımlar...?)
"Aziz Başkan bizi bırakma yürüyüşü yapalım arkadaşlar." (Suçsuz bile olsa bir adım atmam o adam için)
"Bunların hepsi suçsuzdur." (Bataklığa ayak basan çamurlanır)
"Alayı şikeci bunların." (Belki birkaç kişi bataklığın etrafından toplanmıştır)
"Küme düşmeyelim. Kişiler cezalansın." (Kanun kanundur)
"Marka değeri sarsılır abi, düşürmesinler." (Oldu sen decoder vs satıcan diye şerefimiz lekeli kalsın!)
"Fenerbahçesiz, Beşiktaşsız lig olmaz." (Güzel olmaz ama olur. Eğer iddialar doğruysa olmak zorunda.)
"Bizim taraftarın çok üstüne gittiler biraz savunayım." (Alakası yok. Her taraftar gibi ülkedeki taraftarımız da başarıyla yatıyor ve kalkıyor ancak böyle kötü günlerde renk aşkı aklına geliyor.)

Bir şey varsa bu yöneticilerin hepsi ömür boyu men yesinler. Takımların küme düşmesi ağır ceza da olsa, kişiye/duruma göre hukuk olmaz, düşürülsün, hesap temizlensin. Ceza çekilmeyince temizlenmiyor. Ama şu davada biraz daha agnostik durmak gerek. Sağlıklı veriler çok az. "Allah belanı versin Şikeci Cemil", "Boyun devrilsin şikeci Tayfur" diye tepki vermek için daha çok erken. Defansif orta saha oyuncularının en efendisi Seba'nın yeğeni Tayfur'a, "ben böyle düzenin içine" deyip futbolu 29 yaşında bırakan Cemil Turan'a bu krediyi verelim. Bunlar suçlu da çıkabilir, üçyüzüncü defa tekrarlıyorum ama ben demiştim demek için adamların onuruyla oynamayalım. Diğerlerine bol belâ okuyun kabul. Neden mi? Bu sebepten değil, onlara koskoca kulüpleri karanlık kişilikleriyle ne hâllere düşürdükleri, kutsal renkleri sorgulattıkları için küfredin. Şike yapmışlarsa ayrıyetten gördüğümüz yerde yüzlerine hep beraber tükürürüz! A'dan Z'ye hepsinin. Aziz'in, Cemil'in, Tayfur'un, Serdal'ın, diğerlerinin.

"Çabuk olalım." "Hemen ceza verelim." "Polis boşuna içeri almamıştır." "Aman olay örtbas olur." diyenlere adli tarihimize bir bakmalarını öneriyorum. "Kanıt olmasa savcı tutuklar mı abi" diyenlere her davayı savcıların hazırladığını ama birçok davanın davalı lehine sonuçlandığını hatırlatıyorum. Sanki çok hızlı ve güzel işleyen bir adalet sistemimiz varmış gibi davranmayalım. Bu bir savunma metni olarak algılanmasın lütfen. Ha düşmüşüz ha düşmemişiz benim için bir. Hatta aklansak dahi düşelim diyorum şu an. Çünkü kimsenin kafasını rahatlatamayacağız. Üstümüze yapışacak bu meseleden suçsuz bulunsak dahi.

Engizisyon mahkemeleri bile idamı yargıdan sonra yapmıştı. Biz de en azından bunu yapalım. Çok kafa uçacağı kesin ama kimlerinki uçmayacak onu iyi seçmek lazım. Bu tip suçlamalarda iade-i itibar yoktur. He bu yazıyı da içeridekilere destek olarak algılayacak olan varsa en başa dönsün 10 kere daha falan okusun.

Rivelino, Sırt Kılları ve Şok İçindeki Julio Cesar

2011-07-03T14:42:00.000+03:00

Gelmiş Geçmiş En Vahşi Sakatlık

2011-06-24T22:28:00.002+03:00

Ewald Lienen, 1977-81 yılları arasında Borussia Moenchengladbach'ta orta saha olarak oynamış bir oyuncuydu. 118 maça çıkmış 23 gol atmıştı. Yani BMG'nin Bayern'in tek rakibi olduğu Avrupa'da da başarılı olduğu dönemde takımın oyuncularındandı. 18 Ağustos 1981'de Arminia Bielefeld'te oynarken Werder Bremen ile oynanan maçta Norbert Siegmann kramponun çivileriyle işte aşağıdaki sakatlığa neden oldu. Vahşice.

Videoda can havliyle koşuşa dikkat edin.

Futbol Sanatı #13 / Roberto Baggio

2011-06-09T09:01:00.000+03:00

"Yaptığım hiçbir hareketten pişman değilim.
Dünün hataları bugünün deneyimleridir."

Francescoli'den Evdeki Öteberiden Uydu Yapımı Dersleri

2011-06-01T11:00:00.000+03:00

Ne alakaysa Francescoli'ye evdeki öteberiden uydumsu

bir şey yaptırıp fotoğraf çektirmişler. Hmm....

Hep Başımıza Getirmek İstediğiniz Adam bu!

2011-06-01T07:02:00.000+03:00

Hep başımıza getirmek istediğiniz Luis Fernandes'in gerçek yüzü ey basın!

İlk eksikte şu adamı yazmayın bundan böyle. En azından şu rezil fotoğrafın yüzü suyu hürmetine.

Vural Korkmaz Röportajı

2011-05-28T01:50:00.004+03:00

[Samsunspor.biz adresinden izin dahilinde alınmıştır.]
Futbolu Hiç Sevmedim; Samsunspor’u Çok Sevdim…
Vural Korkmaz, Samsunspor’un 7 numaralı formasıyla uzun yıllar mücadele etti; A Milli Takıma kadar seçildi. Ancak Samsunspor’un kötü gidişiyle birlikte bir zamanlar onun futboluna burun kıvıran taraftarlar bile onu özlemle yad etmeye başladılar. Yokluğunda kıymeti bilinir olmuştu. 2003’te futbolu bıraktıktan sonra hiçbir medya kuruluşuna konuşmadı, sadece profesyonel futbolu değil futbolun her şeyini bırakmıştı çünkü. Ancak asla vaz geçmem dediği Samsunsporluluğu onu, Samsunsporlulara konuşturdu. Vural Korkmaz ilk defa karşınızda; samsunspor.biz için…

Samsunspor’un altyapısından yetişmenize rağmen o zaman ki yönetim tarafından Çorumspor’a satılmış ve İsmail Uyanık tarafından para verilerek geri alınmıştınız. Neden gittiniz, nasıl geri getirildiniz?
Altyapıdan gelmemizin de etkisiyle kadroda yer bulmakta zorlanıyorduk. A takımla idmanlara çıkmama, bazı maçların kadrolarına girmeme rağmen bir kampa da götürülmedim ve oynamak da istiyordum. O yüzden Çorumspor’u tercih ettim ve oraya gittik. 2 yıl orada oynadım. Çorum’da iyi performans gösterdim ve dikkat çektim. O zaman ki Milli Takımlar Teknik Direktörü Sepp Piontek ve Fatih Terim de izliyordu beni. Birçok takımdan da transfer teklifi aldım ama Samsun’dan, otogarda ağlayarak ayrılmış ve bir gün geri geleceğim demiştim. O yüzden başka kimseyle anlaşmayarak Samsunspor’a imza attım.

3.ligden direkt olarak Samsunspor’a geldiniz ve Süper Lig kariyeriniz başladı. Alışmak zor oldu mu?
İlk sene bayağı yedek kalıyordum ama çalışmalarımı aksatmadım ve kendimi geliştirdim. Ağabeylerimizle rekabet etmeye başladık ve o zaman ki hocamız Gigi Multescu hazır olduğumu hissetti ve yolumuzu açtı. Ben dahil Serkan, Celil, Sinan ve Cenk gibi oyunculara güvenip forma vererek Türk futboluna kazandıran isim Gigi’dir.

11 sezon Samsunspor forması ile aralıksız üst düzey futbol oynadınız. Bu istikrarı ve başarıyı hem kişisel hem de takım olarak nasıl yakaladınız?
9 senesi çok başarılı olarak geçti gerçekten. Bu istikrar ve başarı Samsunlu oyuncu sayısının çok olmasına bağlıydı. Ercan Ağabey, İmdat Ağabey, Kasım Ağabey vardı takımda. Herhangi bir karışıklığı hemen önlüyorduk. Paramız verilmediğinde bile biliyorduk ki ödenecek, sorun yapmıyorduk. Dağılmıyorduk yani, işimizi yapıyorduk, çıkıp topumuzu oynayıp maçımızı kazanıyorduk.

Peki, takım içinde bir Samsunlu grubu oluşturup, adam tutma gibi durumlar söz konusu oluyor muydu?
Takım içinde gruplaşma olmazdı. Çünkü çoğumuz Samsunluyduk ve gelenleri de aramıza alırdık. Şansımıza çoğu aykırı insanlar değildi gelenlerin, sorun olmuyordu o yüzden. Kimse kimseyi kıskanmaz, aksine destek olurdu.

Unutamadığınız maçlar var mı?
Birçok maç var unutulmayacak. Bir sezonda hem Samsun’da hem Trabzon’da oynadığımız Trabzon maçları var mesela, senesini hatırlayamıyorum, Ünallar Hamiler vardı Trabzon’da. Burada çok sert geçmişti maç, orada hepsi beni kolluyorlardı sertlik için, o maçları unutamam hiç. Çok kavgalı geçmişti. Ayrıca son dakikada Celil’in attığı gol ile İstanbul’da Galatasaray’ı 1-0 yendiğimiz maçı ve Ankara’da Beşiktaş’ı erteleme maçında yediğimiz mücadeleyi de unutamam. Tabii bir de Çorum’da Petrolofisi’ne 8 attığımız maç var. 2 gol atmıştım o maç da, unutulmazdır benim için.

Birlikte oynadığınız futbolculardan bir 11 yapsanız kimleri seçerdiniz?
Kaleye Allum’u koyardım. Shorunmu da gelmişti iyi kaleciydi ama Allum’la daha uzun oynadık birlikte. Shorunmu çok iyi bir insandı. Libero olarak Ercan Ağabey’i, çift stoper İmdat Ağabey ve Hakkı’yı koyardım. Orta sahada Sinan’ı, Ali Akdeniz’i benden başka sağ kanat oynayamadığı için kendimi, tabii ki Celil’i ve Samsunspor’a gelmiş geçmiş en iyi yabancı oyuncu olan ve mükemmel bir insan olan Timofte’yi koyardım. Forvette ise Serkan ve Cenk’i sayarım.

Futbolu 31 yaş gibi çok erken sayılacak bir yaşta bıraktınız. Sebebi neydi?
Sebep mi soruyorsun? Sebep çoooooook. ( O’ların çok olmasını kendisi rica etti.) Samsun’u ve Samsunsporluları çok sevmeme rağmen bizlere sahip çıkılmıyor. Şunu da belirteyim, bu takım için hiç ah etmedim. Hiç kötü duruma düşsünler demedim, demem. Birisi çıkıp da, Vural bize “böyle böyle yaptı” diyemez. İçim, vicdanım çok rahat. Ben hep elimden gelenin en fazlasını yaptım, yapmaya çalıştım.

Saha dışındaki sakinliğinizin aksine, saha içindeki hırsınız ile hep agresif olarak kaldınız akıllarda. Saha içinde ne değişiyordu?
Sahada o gerekiyordu. Hırslı olmam lazımdı, hırsımla oynuyordum çünkü. Ancak kasti hiçbir hareketim olmadı asla. Nasıl oynadın bu kadar diye sordun ya, biraz da bu hırsım yüzünden bu kadar uzun oynadım. Teknik bir oyuncu değildim. Kötü oynayabilirsiniz ama benim kötü koşma veya kötü mücadele etme gibi bir şansım yoktu. Mücadele edersen biraz da gayret edersen her şey olur. Senden yetenekli futbolcuyu presle, baskıyla yeneceksin. Ben de öyle yapıyordum.

98-99 sezonunda yaşadığınız talihsiz bir olay var, Metin Diyadin’in ayağının kırılması. Herkes olaya karşı tarafın açısından baktı, bir kez de sizden dinleyelim o pozisyonu ve sonrasını.
O pozisyon tamamen talihsizlikti. Ceza sahasının biraz dışında top sekti, Metin’in sırtı bana dönüktü ve beni görmüyordu. O topu uzaklaştırmak için dönerek vurmak için ayağını savurduğunda, ben de topu kontrol etmek için ayağımı kaldırmıştım. Ben ona tekme atmış gibi görünsem de, onun kaval kemiği benim tabanıma çarptı. Kasti bir tekme yoktu yani, çarpışma söz konusuydu. Kırıldığını hissettim zaten. Hakem de olayı gördü ve faul bile vermedi. Ben daha sonra hakemi uyardım ve oyun durdu. Maçtan sonra o kargaşada göremedim ama maçın ertesinde hemen İstanbul’a gittim ve ziyaret ettim kendisini. İşin açığı kimin, ne dediği pek önemli değil. Ben kendimi ve niyetimi bildiğimden içim rahat. Bilerek bir şey yapmadım ben.

Futbolu bıraktıktan sonra neden inzivaya çekildiniz?
Ben futbolu en fazla 2 sene sevdim. Milli takım zamanlarında. Dışarıda futbol çok daha farklı, çok daha değişik görünüyor. Orada buna spor olarak bakıldığını gördüm ve sevdim. Türkiye’de ise durum çok daha farklı boyutlarda. Durumun böyle olması da beni küstürdü. Sadece işim olarak gördüm futbolu, aileme rahat bakabilmek için yaptım ve bıraktığım anda tamamen bıraktım. Ben futbolu sevmedim. Ayrıca sözlerin tutulmaması da bir etkendir. Burada kaldığım için hiç pişman değilim ama emeğimin karşılığını da alamadım.

Samsunspor’un şu anki durumuyla ilgili neler düşünüyorsunuz? İçinde bulunduğumuz durumdan nasıl kurtulabiliriz?
Para şart ama her zaman değil. Para iyi takım için araç olmalı sadece. Futbolcu güvenebileceği yönetim ister. Arkalarında duracak başkan ister. Başkanı görmek hoşuna gider, motive eder. Hoca da çok önemli. Futbolcu ile hocanın arkadaş olması lazım. İdmanda, kampta hocasını sevmesi lazım futbolcunun. Kaliteli takım, kaliteli futbolcuyla kurulur. Bu da kaliteli sıralamayı getirir. İyi takımsan sonuç kendiliğinden gelir. Neden Barcelona her kupayı alıyor? Çünkü kaliteli futbolcuları var da ondan.

Futbol oynadığınız dönemde taraftarın size hiç haksızlık yaptığını düşündünüz mü?
Taraftarın alkışladığı zaman da oldu yuhaladığı zaman da. Bu tamamen maç sonucuyla alakalı bir şey. Bizden de kaynaklandığı olmuştur tabii. Taraftara hiçbir kırgınlığım olmadı. Ancak şunu söylemek lazım, taraftar kişiler için gelmeyecek stada, Samsunspor için gelecek. Ya bütünüyle alkışlayacak ya da tepki gösterecek. Kötü oynayan oyuncuya cezasını yönetim ya da hocası verir zaten. Taraftarın işi takımını desteklemek olmalı her zaman.

Kızgın olduğunuz kimse var mı peki?
Tabii ki var. Ama bunlar artık geçmişte kaldı. O şahıslarla artık bire bir diğer tarafta hesaplaşırız.

Futbolu bıraktıktan sonra kulüpte görev almanız için bir teklif geldi mi? Görev almak ister misiniz?
Daha önce de dediğim gibi, futbolu sevmedim ben. Futbolu bıraktıktan beri 7 senedir kulübün kapısından içeri girmedim. Futbolla ilgilenmemeye karar verdim ve kararımın arkasındayım hala.

A milli takımla Amerika Turnesine katılmıştınız. Samsunspor’u Milli Takım’da temsil etmek nasıl bir duygu? Milli takım ortamı nasıldı?
Gurur verici bir durum tabii ki. Futbolu o zamanlar seviyordum işte. Parayla gezemeyeceğim yerler gezdim gördüm. Binlerce futbolcu arasından seçilmişsiniz ve ülkenizi temsil ediyorsunuz. Askerlik gibi kutsaldı. Ancak Milli Takım ortamı geçiciydi, günlüktü. Çok dostluklar kuramazsınız, arkadaşsınızdır sadece. Lig başladığında herkes takımına döner ve mücadele kaldığı yerden devam eder. Şunu da söyleyeyim, benim için Türkiye’nin en iyi Teknik Direktörü Fatih Terim’dir. Beni Çorumspor’da oynarken bile gelip izlemiş ve Ümit Milli Takıma davet etmişti ama yaşım tutmadığından oynayamamıştım. Beni ben yapan isimlerden birisi de O’dur.

Uzun süre İstanbul takımlarının gündemindeydiniz. Özellikle de Beşiktaş ile adınız çok anıldı. Neden gerçekleşmedi o transfer?
Beşiktaş’ı duyuyordum ama kulüpler anlaşamadı sanırım. Bana direkt gelen bir teklif hiç olmadı gazetelerden öğrendim hep. Fener’e, Trabzon’a gidiyor diye geçti adım ama olmadı. Trabzon’a gitmezdim zaten, o sıralar müthiş bir rekabet vardı aramızda, buradan oraya gidip de tutunan olmadı hiç. Kısacası benim çok dışımdaydı transfer haberleri, her şey İsmail Uyanık’ın elindeydi o zamanlar.

İstanbul takımlarına karşı oynanan maçlarda tribünlerden hiç çekinmez, hep sert davranırdınız. O ortamlar nasıldı?
O maçlarda daha motive olup daha da hırslı çıkıyordum sahaya. Seyircinin çok olması kuvvet veriyordu bana; hırslandırıyordu. Ben öyle maçları seviyordum, sakin, seyircisiz maçlar bana göre değildi. Kalabalık ve sert maçlar bana daha uygundu. Ayrıca o maçlar vitrin maçıdır futbolcular için. Kendini göstermek için şanstır. Transferin de kapısını açar ama benim hiç öyle bir niyetim olmadı.

Sadece Samsunsporlu musunuz? Maçlara geliyor musunuz?
Dediğim gibi, futboldan tamamen koptum. Stada dahi gitmiyorum. Ama geçen hafta tesadüfen TV’nin verdiği Karşıyaka maçına rast geldim ve izledim televizyondan. Futbola başladığımda ailemin genel olarak tuttuğu bir İstanbul takımı vardı ama profesyonel olup o takımların oyuncularının hayranlarına yaklaşımını gördükçe tutulacak bir yanları olmadığını gördüm. O kadar insan sabahtan kuyruğa giriyor onlar için, onlar bir imza vermekten yüksünüyorlar. Ben futbolcu da olsam halk adamıyım; halktan kopmadım hiç, garip geldi o yüzden o tavırlar. Şu kadar söyleyeyim, hayatta asla Samsunspor’dan ve Mustafa Kemal’den vazgeçmem.

Samsunspor’dan hala ciddi bir alacağınız olduğu ancak ‘ben Samsunsporluyum’ diyerek parayı istemediğiniz söyleniyor, doğru mu?
Oynadığım dönemden kalan bayağı bir alacağım var. Ayrıca verilip tutulmayan sözlerden dolayı kişilerden alacağım da var. Hatta elimde bir çek bile var. İşleme koydurmak gibi bir niyetim asla yok ama hatıra olarak saklıyorum; sorulduğunda göstermek için, gösteririm istersen…

Son olarak, kuşları çok sevdiğinizi biliyoruz, bir şeyler söylemek ister misiniz?
Çevremi, arkadaşlarımı tanıdıkça, kuşlarımı daha çok seviyorum. Güvercinlerimle mutluyum ben…

Kaynak: Samsunspor.biz / Osman Kar

Genç Hitzfeld

2011-05-27T14:49:00.003+03:00

Genç Hiztfeldt?

Futbol hep futboldur, ama hep "Sadece Futbol" değildir

2011-05-11T09:41:00.000+03:00

Avusturyalı Sindelaar'ın cenazesinden bir kare...

Sönmekte olan tartışmayı beğendiğim bir yazar olan Mehmet Demirkol alevlendirmişti. Yazısının bizi ilgilendiren kısmına şuradan ulaşabilirsiniz. O yazıyı da iki farklı şekilde okumak mümkün yalnız, Liverpool devrimine girdiği yerde ben bunu realist olma çabasıyla bağdaştırdım. O dişlinin parçası olmana gerek yok, o devrimi hissetmen için. Dahası realist, romantik diye kategorize olmana da gerek yok. Orhan Uluca ise blogunda anti-tezini şurada ve şurada ortaya koymuştu. Aslında oraya bir yorum bırakacaktım, yalnız yazı fazla uzun oldu. Buraya yazayım dedim. Buraya yazacaklarım kimsenin özelinde değil, genel tutum hakkında.

Entellektüel (üstüne basa basa çift L ile) kültüre entel-dantel diye laf atmak nicedir moda. Kendini geliştirmeye çalışan insanın fikri hoşunuza gitmiyorsa hemen entel-dantel deyin. "Çakma" entellektüel onlar. Siz kendi entellektüel anti-tezinizi ortaya koymayın. Böylece müthiş halk adamı olursunuz. Sloganlarla ilerleyen adamlarla, sırf anti-Barcelonacı, anti-St. Pauli'cisiniz, sırf bunların geniş destek bulmasına kıl oluyorsunuz diye futbol felsefesiyle ilgilenmiş, okumuş, anlamaya çalışmış adamı bir tutun. Bu sadece futbol için de değil, hayatın her dalında geçerli. İşte bu yüzden de hayatı futboldan ayırmak mümkün değil. Futbol da seninle birlikte nefes alıyor, seninle birlikte üzülüyor, seninle birlikte seviniyor, siyaset yapıyor bazen, bazen toplumsal duyarlılık ortaya koyuyor. Çünkü insan faktörü var. Çünkü futbol insan, çünkü futbol zaten sen.

* Naziler Avusturya'yı ilhak ettiğinde Almanya milli takımına katılmayı reddedip evinde, sevgilisi ile birlikte ölü bulunan, bütün Avusturya'nın uğurladığı Matthias Sindelaar'ı unut.
* 78 Dünya Kupası finalinde Hollandalı futbolcuların seromonide cuntacı Arjantin delegasyonunu selamlamayı reddetmesini unut.
* Esmer ama has İngiliz Dixie Dean'in yumruğu yapıştırdığı ırkçı beyaz İngiliz'i unut.
* Cantona'nın uçan tekmesini unut.
* Johan Cruijff'un kendisiyle sözleşme imzalamayan sembolü olduğu Ajax'a inat, Feyenoord'a gidişini unut.
* Arjantin'in 1986 finalinde İngiltere'yi yenmesiyle Falklands'ın çöküntüsünü yaşayan halka gelen morali unut.
* Diktatörlerin sırf Dünya Kupası için ülkelerine renkli televizyon sistemini getirttiğini unut.
* Pele'yi izlemek için savaşların durduğunu unut.
* Hadi eskide kaldı onlar demesinler, Gökhan Bozkaya'nın bu hafta skor 4-1'deki kalmasın diye kendi kalesine attığı golü unut.

Bunlar sadece futbol mu yani? Bunu soruyoruz hep ama tek ezberlenmiş cevabı alıyoruz; "Bırakın bu işleri. Futbol sadece futboldur. Öyle kalsın." Basmakalıp futbol romantizminle savaşmak için giriştiğiniz cihatta daha basmakalıp cevaplar vermiyor musunuz onu bunu suçlayarak? Futbol hep futboldur evet, ama hep "sadece futbol" değildir. Bazen öyle olsun istediğiniz zamanlar olur, ama asla öyle olmayacağını da bilirsiniz ve çoğu zaman öyle olmaması da daha iyidir. Üzülmeyelim diye tüm duygularımızdan vazgeçmeyiz.

İhtiyar bir Kızılderili atasözünde ne söylemiş, "Hikayesi olmayan adam, bufalo çayırındaki rüzgara benzer."
Nedense, hikâyelerimize göz diktiler ve onlar da aslında biliyorlar ki, ihtiyar bir Kızılderili asla yanılmaz.

Allahıma Benim Şort..

2011-05-09T23:36:00.000+03:00

Bob Marley Nantes'ta

2011-04-29T10:23:00.001+03:00

Bob abimiz Nantes formasıyla top tepiyor, ya maaan.

Johan Cruijff PSG Formasıyla

2011-04-13T16:57:00.000+03:00

Büyük üstat Johan Cruijff'un Paris St. Germain forması giydiği

gösteri maçından çekilmiş bir fotoğraf.

Küçük de olsa Cassius Clay, Muhammed Ali'dir

2011-03-21T02:59:00.002+02:00

Caveglia'nın lisansı

2011-03-03T20:48:00.000+02:00

90'lı yıllarda Lyon'un kaptanı olan Cavegol'ün lisansı

Barcelona'yı Ben Bile Çalıştırırım... Tabi, tabi...

2011-02-23T01:58:00.002+02:00

Barcelona'yı ben de çalıştırırım diyen arkadaşlara duyurulur. Cruijff sonrası dönemde bu takımın temelleri atılırken;

Charles Rexach bu takımın antrenörüydü. Cruijff Barcelona tarihinin en iyi ve en önemli oyuncusu ise Rexach da, Asensi ile beraber ilk üç içindedir. Bu adam yıllarca altyapılarda gözcülük, B takım antrenörlüğü falan yaptı Barcelona'da. Guardiola'lar, Ferrer'ler bu adamın da eleğinden geçti. Sistemin içinden bir adam. Üç kere geldi takımın başına, kalıcı olamadı.

Louis Van Gaal şu an belki de dünyanın en önemli üç antrenöründen birisi. Ajax'la ortalığı birbirine kattı. Takımını Şampiyonlar Ligi şampiyonu yaparken, birçok da oyuncu yetiştirdi. İki kez takımın başına geldi. İlki başarılıydı. Ama ikincisi? Onun kurduğu Barça takımının maliyeti bugünkü takımın en az üç katıdır. Başarabildi mi? Hayır. Bir sezon sonra güle güle.

Bobby Robson vardı Van Gaal'in öncesinde. Kupa Galipleri'ni aldı, İspanya Kupası'nı aldı. Bu başarılara rağmen ona "reis bey sen idare kısmına geç bakalım" dediler. Yeni yapılanma uğrunaydı.

Louis Serra Ferrer geldi. Olmadı, olmadı, olmadı. Üç sene idari pozisyonlarda çalışmıştı. Betis ve Mallorca'da iyi bir kariyeri vardı. Louis Van Gaal sonrasında geldi ve hiç göze giremeden, kulübün üç yıllık ürünü gitti.

De la Cruz geldi. O da Barcelona tarihinin büyük isimlerindendi. Olmadı. Ardından Radomir Antiç geldi. Real Zaragoza onun sayesinde La Liga'nın iyi takımlarından biri olmuştu. Ardından Real Madrid'te Hagi, Prosinecki, Butragueño, Michel ve Santchis gibi isimlerin hocası oldu. Başarılı da sayılırdı. Atletico Madrid'e geçti. Takımın son şampiyonluğu aldırdı. İspanya'nın üç büyüğününden son durağı Barcelona oldu. Müthiş oyunculardan kurulu bir takımdı o zaman Barcelona. Ama enkazdı. O enkazı toparladı ama yine kulüpte kalamadı. Yerine Rijkaard geçti. İlk sene aynı kadroyla başarılı olamadı. Bu kez sabrettiler ve Rijkaard oldu. Onun da nasıl eleştirdiğini hatırlarsınız.

Şimdi, kulüp efsanelerinden Messi'yi Barcelona'ya getiren Rexach, de la Cruz ve Serra Ferrer olmamış. Bobby Robson başarılarına rağmen bu topu oynatamamış, gözden çıkarılmış. Antiç İspanya'nın üç büyüklerini gezmiş; olmamış. Hâlâ dünyanın en büyük antrenörlerinden olan Van Gaal'in neredeyse kariyeri bitmiş o anlarda, üstelik daha büyük paralara kurulmuş kadrolarla. Şimdi bu adamlar Barcelona'yı çalıştıramamış da, sen mi çalıştıracaksın? İki kondisyon çalışması yüklemeyemezsin, konileri nereye koyacağını bilmezsin idmanda, bu "Barcelona'yı dedem de çalıştırır" ayakları niye o zaman? "Biz o Barcelonaları demedik, bunu dedik" falan diye de kendinizi kandırmayın. Bu takım bir sistem ürünü ve Guardiola bu oyuncularla kaç senedir tanışık. B takımdayken beraber çalıştı da onlarla. Başka bir antrenörün onlara bu kadar söz geçirebileceğine inanıyorsan, yanılıyorsun. Söz geçirse de bu mutluluğu veremez. Tekrar yineleyeyim, o takımlar bu takımdan çok daha fazla paralara mâl olmuştu kulübe. Guardiola kolay iş yapmıyor, kendinize gelin.

Bir de Cruijff öncesi kimler olmadı onları da yazayım da öyle bitireyim bari: Arjantin'i 1978'de Dünya Şampiyonu yapan Luis Menotti, İngiltere'nin ünlü antrenörlerinden Terry Venables (üç sezonda sadece bir şampiyonluk alınca kovuldu), Bayern Münih'in yaratıcılarından Udo Lattek, yine kulübün efsane oyuncularından Macar Ladislao Kubala... Bu kadar yeter. Hepsinin elinde de müthiş kadrolar vardı. Önemli olan egosuzca doğru harmoniyi sezebilmek. Demek Barcelona'yı sen bile şampiyon yaparsın? En iyi antrenörler yapamazken hem de... İyi o zaman, biraz çalış ve antrenörlük diploması al. Belki halı sahada bir iki maç kazandırabilirsin bu kafayla.

Stuttgartlı Dunga

2011-02-21T16:23:00.000+02:00

1993-94 sezonu. Brezilyalı Dunga, Stuttgart'a imza atar.

Real Madrid 1955-56 Panini Çıkartmaları

2011-02-20T12:54:00.000+02:00

1955-56 sezonunda Şampiyon Kulüpler Kupası finalinde Reims'i yenip şampiyon olan Real Madrid

"Bakışlarınızdan durumu anladım ama..."

2011-02-18T19:21:00.003+02:00

Hollanda’nın PSV takımını çalıştırırken G.Saray’la İzmir’de yapacağı özel karşılaşma için takımı ile önce İstanbul’a gelen Robson o gece Gordon Milne ile beni otellerinde yemeğe davet etmişti. Yemek sonrası PSV başkanının da dahil olduğu sohbetimizde başımı çevirince barda içkisini yudumlayan efsane futbolcu Romario’yu görünce şaşırarak Gordon’a baktım. Robson hemen durumu kavradı ve yavaşça yerinden kalkarak Romario’nun yanına gitti. Saat gece yarısını hatta 1’i geçmiş ve tüm takım arkadaşları yataklarında mışıl mışıl uyuyorlardı. Robson biraz konuşup saçını okşadıktan sonra Romario da odasına yöneldi. Yanımıza gelen Robson, “Bakışlarınızdan durumu anladım ama o çok ayrıcalıklı bir oyuncu... Ona çok özel terapi uyguluyorum. Bu, bir şey değil. Geçen ay Brezilya’ya tatile giden karısını özleyince kimseye haber vermeden uçağa atlayıp Rio’ya gitti. Halbuki o pazar günü Ajax ile önemli bir kupa maçımız vardı. Pazartesi Rio’ya giden Romario maçtan 2 saat önce 13 saatlik uçak yolculuğundan sonra soyunma odasına girdi. Taraftarlarımız Romario’yu stada gelirken görünce trübünlerde korkunç bir tezahürat başladı. Oynatmasam taraftarlar kulübü başımıza geçirirdi. O gün Romario’nun 3 golü ile maçı kazandık’’ dedi ve “Siz olsanız ne yapardınız” diye bize sordu. Doğrusu donup kalmıştık! Ne cevap verebilirdik ki? Ülkesine döndüğünde 39 yaşında Brezilya gol kralı olan böyle bir yeteneğin futbol topuyla adeta dans etmesini seyretmekten yoksun kalmak, bu oyuna gönül verenlere yapılacak en büyük saygısızlık değilse ne olabilirdi?

Cumhuriyet Yazarı Hürol Bilal.

Esas Ronaldo Panini Çıkartmaları

2011-02-16T10:11:00.000+02:00

1994

1995

1996

1997

1998

1999

2000-2001

2002

2003-2006

2006

2006-2008

2009-2011

Not: Resimler www.oldschoolpanini.com'dan çalıntıdır.

Jöleli Değil Kel. Yakışıklı Değil Çirkin. Sahte Değil Esas.

2011-02-14T15:42:00.002+02:00

Bu hâlini babamdan duydum!

Bu hâlini özetlerden izledim!

Bu hâlinin çok maçını izledim. En iyisiydi.

Bu hâli yüreğimi burktu! İki kez.

Bu hâlinin attığı pis burun kabuslarımıza girdi.

Bu hâli önce geri dönmüştü, ama sonra inişli çıkışlıydı...

Bu hâli tutar mı acaba dedim umutsuzca... Tutmadı...


Bu hâli göbeği salmıştı. Ama çoktan efsaneydi: o Gerçek Ronaldo'ydu.